13-08-2020

Een blije picknick in het Amsterdamse Bos

Jawel, een heuse, blije picknick in het Amsterdamse bos.

Roosje had twee dagen gekookt en wel van alles uit het Midden-Oosten: humus en gegrilde aubergine, pita-broodjes, baba ganoush, labneh... zo, ja echt! Die meid die kan koken als de beste... en daarnaast ook nog eens hard aan het werk dus...

Om een uur of half zeven 's avonds stond ze met haar gave ouwe Saab Cabriolet voor de deur, nadat ze eerst Henry had opgehaald. En daar gingen we, met de Beatles op de speakers, open dak!, naar het Amsterdamse Bos. Roosje wist daar een mooie plek, waar je aan het water kunt zitten en in de schaduw. Een top-plek!

Alles in een bolderwagen, want je moet toch nog wel een stukske lopen vanaf de parkeerplek...

(Om de foto's helemaal te kunnen zien moet je er even op klikken...)



Van te voren hadden we afgesproken dat we alle drie een gedicht zouden voorlezen.



Roosje las iets moois voor uit een dichtbundel van Hölderlin.

Like slow flying birds-
He looks ahead, 
the prince
come whatever, it is
a current of air

Henry had een ZKV-tje over een roeiboot:

Ik zat eens met mijn geliefde in een roeiboot. 

Het was mooi weer. 

We voeren door een met rietkragen omzoomde vaart.

 

Rust en schoonheid. 

Zuivere lucht. 

Kwinkelerende vogels. 

Baltsende futen.

Leeuweriken vlogen luid zingend op.

 

Ik trok krachtig aan de roeispanen.

Mijn verloofde lachte naar mij.

Zullen we hier aanleggen, vroeg ze.


Ik had een couplet van een lied van Jim Groce: 

If I could save time in a bottle
The first thing that I'd like to do
Is to save every day
'Til eternity passes away
Just to spend them with you

Ja... want met wie wil je het liefste je dagen spenderen? 
Met de liefsten natuurlijk...

Proost! En Roosje... dank je wel voor deze heerlijke fijne, blije verrassing!




12-08-2020

Lekker zwemmen in het duinmeertje

 .

Waar ik ook blij van word is het samen met Henry iets leuks bedenken.

Zo was het zondag vroeg al heel warm en besloten we om het ontbijt in te pakken, badpak alvast aan, handdoeken mee en hup! op de fiets naar het duinmeertje. Dat is hier nog geen 20 minuten vandaan, en een stuk veiliger dan de zee.

En lekker dat het was: heerlijk water, mooi schoon en helder. Echt een traktatie, want we koelden goed af! 

Het was zo vroeg in de ochtend nog niet druk, maar langzaamaan kwamen de mensen op gang en werd het drukker. Tijd om na het ontbijtje weer op te stappen... 

De volgende dag ging ik nog eens met vriendin Jetteke en hebben we lekker foto's kunnen maken... 


Het was niet druk, gewoon gezellig met goede afstand... 
Lekker de lunch mee en heel lang in je natte badpak blijven zitten, want dat koelt het beste af...


Hier kom ik net uit het water... Zooo lekker!


Even op de foto klikken, dan zie je rechts... een pinguin! Nee, die pinguïn stond daar niet echt, maar die heb ik met Paint 3D erin gezet, dwars over een man, die daar stond. Vanwege de privacy, weet je wel...

Daarna zijn we nog een tijdje blijven zitten, in de schaduw en uiteindelijk weer een leuk fietstochtje naar huis. 

Het zijn de kleine dingen die het doen... het zijn de kleine dingen, waar ik blij van word...



11-08-2020

Nog meer om blij van te worden...

.

Waar ik ook heel blij van word is... iemand blij máken.

Ik zeg wel eens, als ik iets voor iemand doe, dat ik het dan eigenlijk voor mezelf doe, omdat ik er zelf blij van word...

Eigenlijk is dat helemaal niet zo moeilijk... lees maar:

Ik kreeg bij een abonnement op een tijdschrift als welkomst-cadeau een rugtas, een dure van Fjallraven.

Lekker handig, dacht ik...

Maar tóch wilde ik de rugtas niet houden.

Ik wist iemand, die 'm nóg handiger zou vinden als ikzelf: mijn kleindochter Wijs.

En dus... dus ging de tas naar haar toe. Er kunnen veel boeken in en hij draagt lekker.

Leuk kleurtje ook...

Ha! Iedereen blij... Super toch?

Dit is Wijs met tas. Ze stuurde de foto met publiceer-toestemming op...

Zij blij, ik blij...

10-08-2020

Waar word ik nou blij van...

 .

Ja, het volle leven is weer heerlijk begonnen.

Nou ja... vol.  Dat valt wel mee. Eigenlijk doe ik het rustig aan  en mijd absoluut grote mensenmenigtes.

Daarom zijn het de kleine dingen die het doen, die me gelukkig maken en waar ik  blij van word...

Hier een voorbeeld:

Van Mieke (klik) kreeg ik de 2 euro munt, ontworpen door mijn dochter Roosje, toegestuurd...

Hoe zag die munt er ook al weer uit?

De munt werd ontworpen in het kader van 200 jaar koninkrijk.

Ik vind 'm mooi en ik spaar 'm!

Inmiddels heb ik er 8!

En nu stuurde Mieke me er eentje op, nummer 9.

En denk maar niet dat zij een gewoon envelopje gebruikt...

Nee hoor, ze maakt er eentje, speciaal voor de gelegenheid. Hartstikke leuk!


Ook de kaart waar de twee euro munt op geplakt is is zelfgemaakt. (Made by Mie)

en achterop? Ja hoor... daar was-ie! De twee euro munt, ontworpen door mijn dochter, Roosje Klap

Zie ook voor meer ontwerpen: https://www.roosjeklap.nl/

Je snapt zeker wel, dat ik beretrots ben op mijn dochter en... heel blij dat Mieke 'm opgestuurd heeft.

Dank je wel, Mieke!


(De foto's worden sinds de nieuwe blogspot raar genoeg niet helemaal getoond. Als je er op klikt krijg je de normale grootte te zien)





07-08-2020

Met de gondel naar boven

.
Eén van de dingen, die op ons wenslijstje staan is: met de gondel naar boven....
Naar bijna 3000 meter hoogte. 
Bij Mallnitz ligt de hele hoge "jongen": de Ankogel en die gaan we bezoeken.
Mondkapje op, want het is toch een soort van OV en naar boven! Steil naar boven!

Beneden in het dal miezert het een beetje.
Hoop wel, dat er boven sneeuw ligt!

Er ligt wel wat, maar het mag geen naam hebben...
Misschien als we nóg hoger gaan. Kan dat? Ja dat kan! Halverwege de tocht is een bergstation en daar stappen we over op "nóg-hoger" naar 2600 meter. 
Veel sneeuw ligt er niet, maar genoeg om een beetje te dollen... Daar is Henry goed in...


Die pepert zichzelf even in: lekker fris daarboven...


Het is er prachtig.
Je kunt er eindeloos ver kijken en je ziet van alles.
Onderweg naar boven zagen we een drietal gemzen. Die zie je alleen in het hooggebergte...

(klik op de foto... dan wordt-ie groter!)

Ik kijk mijn ogen uit. 
Iets lager gelegen zie je een huis. Daar lopen we naar toe via een heel eng en steil pad, want... daar is koffie! 
En voor zo'n tocht mag je beloond worden.
Ja toch, niet dan?

Dat was het dan... het verslag van onze vakantie.
Tijd om op te breken, in te pakken en weg te wezen... 
Hup! Naar huis, naar ons eigen bed...
Het eerste gedeelte doen we met de autotrein. 12 kilometer tunnel dwars door een berg. Scheelt je uren omrijden:



06-08-2020

Een See is een meer en Das Meer is de zee

.
De regio waarin we verblijven heeft nogal wat meren: De Weissensee, de Osiachersee, de Wörthersee, nou ja... een heleboel, geloof me maar..
Mooie meren, met schoon water met een aangename temperatuur: 26 graden, lekker!
Het meer waar wij het dichtst bij zitten is de Millstattersee en bij de ANWB-aanbieding hoort ook een boottocht over dit meer.
En als het grateloos is (zegt mijn vriendin Mary altijd) dan doen we dat natuurlijk!
De rit er naar toe, dwars door de bergen is weer prachtig en dan ineens... ligt daar dat meer, mooi vlak en donkerblauw.
Het ligt aan onze voeten, de boot ligt klaar en we stappen erop... weer een nieuw avontuur!


De boottocht duurt bijna twee uur, eerst dwars het meer over en dan helemaal het meer rond. Heerlijk! 
Er is ook nog koffie aan boord, dus wat wil je nog meer...Gewoon genieten op het meer, dat daar Der See heet. Ja echt!


In de verte komen er al wolken aan, want morgen krijgen we ander weer. Dan zou het zelfs hoog in de bergen kunnen gaan sneeuwen... Brrr... moet ik nog even niet aan denken.
Na de tocht nog even het stadje in. 
Een aardig stadje... en wat zien we op een binnenplaats?
Een Dementor! Mijn webbie Mieke (klik) heeft de Tijdwachters van Kielnhofer omgedoopt!
Ze achtervolgen ons overal...
Een hele grote Dementor:


De vakantie zit er bijna op.
Nog één dag, dan gaan we de berg op! Hup! Naar boven... als dat maar goed gaat...









05-08-2020

Stadsbezoek

.
Een stad bezoeken is ook wel weer eens leuk.
De dichtstbijzijnde stad, toch nog wel een uur rijden, is Lienz.
Peter, onze hotelbaas, raadt ons aan om met de auto te gaan.
Ik wilde met het OV, maar dat is zo'n ommelandse tocht, dat je de hele dag in bus en trein zit en dan uiteindelijk nog niets gezien hebt.
Met de limousine dus...
Een hele mooie tocht, door de bergen, langs fraaie dorpjes en riviertjes en dan is daar Lienz...
De Parel van de Dolomieten wordt de stad ook wel eens genoemd:


We halen een stadsplattegrondje bij de Tourist-info en lopen naar de Hauptplatz voor een koffie.
Op een terras.
Alles met mooi anderhalf meter afstand. Wel zo prettig...

Na de koffie zoeken we wat mooie plekken op...
Een kapelletje of zomaar even een wandeling langs de rivier de Drau.


Zie je wat een aparte kleur het water heeft?
Bijna turquoise-achtig. 
Het komt uit de bergen en dat schijnt die kleur te geven.
Heel mooi... ik wil van die kleur wel een opwaaierende zomerjurk!

We bezoeken het kasteel en daar is een expositie van Manfred Kielnhofer:  "Guardians of time"
Overal staan deze "Guardians" of nee, eigenlijk zitten ze. Kijk maar:


Je denkt toch zo, dat er drie mensen zitten?
Maar nee... niks is minder waar... 
Helemaal leeg en een beetje depri...

Hier is de kunstenaar zelf:


In het groot, in het klein...
"Wakers van de tijd" heeft hij ze genoemd.
Hijzelf moet er om lachen. Zal wel behoorlijk veel verdiend hebben... 
Duizenden schijnen er over de hele wereld te zitten... 
Op muurtjes, in parken en op binnenplaatsen.
Nou... aan mijn lijf geen polonaise... Ik word er somber van...
We zoeken de auto weer op en gaan terug naar Mallnitz .
Onderweg klimmen we de Radda-Schlucht in om het stadsgevoel van ons af te schudden.
Gelukt! De hele "Guardians of time-depri" ligt hier in het wilde woeste water! Yeahyeah...








04-08-2020

De Goethe-wandeling

.
Vlak naast ons hotel stroomt een riviertje met helder, een beetje turquoise kleurig water. 
Op een wandelkaart zien we dat er een pad langs loopt.
Dat pad buigt op een gegeven moment weer van het water af en met een boog naar het hotel terug. Geen idee hoe lang de wandeling is, maar voordat we het biertje op het balkon willen verdienen gaan we het pad verkennen.
Ongelooflijk!! Het water verandert van een rustig kabbelende rivier in een woeste, wilde stroom, met zelfs watervallen er in. 
Wat een kracht daar naast ons (en herrie ook nog, dat kun je je wel voorstellen)
Het pad is heel steil en niet ongevaarlijk. Lekker spannend.


Op vijf plekken kun je iets  dichterbij komen om van de wilde stroom te genieten.
Prachtig en zuiverend...
Bij de tweede plek is er zelfs een soort van plateau gemaakt, waar vanaf je de beek kunt bewonderen.


En je ziet het al: op het hekwerk is een plank bevestigd met een gedicht.
Van Goethe.
En daarom noemen wij het de Goethe-wandeling.



Kennst du den Berg und seinen Wolkensteg?
Das Maultier sucht im Nebel seinem Weg.
In Höhlen woht der Drachen alte Brut
Es stürzt der Fels und über ihn die Flut
Kennst du ihn wohl? Dahin! Dahin
geht unser weg, o Vater, lass uns ziehn.

Ik zie dit gedicht staan en herken het!
Het is een lied, dat ik een beetje op de piano kan spelen.
Ik heb het geprobeerd:



Dat had ik nou nooit gedacht. In Mallnitz een Goethe-wandeling!
Erg mooi en inspirerend.
En na afloop?



Biertje verdiend! Zie je de rivier rechts achter het hek, ja echt... dezelfde van daarnet, maar nu heel "schijnheilig" vlak en rustig om even later de berg af te storten!

03-08-2020

We trekken weer verder

.
Na zo'n heerlijke week in en om het huisje op de berg wil je eigenlijk niet weg.
Maar ja... Roosje is aangekomen met de kinderen en wij maken plaats: na de gezamenlijke avondmaaltijd vertrekken wij naar een B&B op de route naar onze volgende bestemming: Hotel Alpengarten net even buiten het bergdorp Mallnitz in Kärnten (Karinthië) 
Volkomen onbekend voor ons, een leuke ANWB-aanbieding en we gaan er gewoon van genieten.
Daar zijn we goed in.
Onze kamer een schitterend uitzicht heeft en een lekker zitje in de zon op het balkon.


Dat is goed toeven daar met mijn verloofde...


Een heerlijk hotel.
Maar... bij het avondeten vinden wij toch wel dat we, Corona-gezien, veel te dicht op de andere gasten zitten. We zitten er bijna bovenop...
Ik loop even door het restaurant en zie nóg een zaaltje: leeg, en best wel gezellig.
Ik overleg met Peter, de eigenaar van het hotel, en hij vindt het prima, dat we daar gaan zitten en... de rest van ons verblijf zal er daar voor ons gedekt worden.
Wij zijn er allebei heel blij mee.
We vinden het ook gezellig zo samen zonder al die mensen.
En bovendien: we zijn allebei slechthorend en nu kunnen we gewoon lekker hardop kletsen, zonder dat al die anderen hoeven mee te luisteren...
Was vergeten een foto van ons privé zaaltje te maken, maar deze vond ik op het www:


Daar hebben we heerlijk de hele week kunnen genieten van de gastvrijheid en van het heerlijke eten...
Kijk maar eens naar deze heerlijke salade met forel...
Daar mag je me voor wakker maken:


Morgen gaan we de omgeving maar eens verkennen...





31-07-2020

Heerlijk wandelen

.
We hadden verrukkelijk weer, de hele week (op een paar regenbuien na, haha) en hebben onze favoriete wandelingen allemaal kunnen doen.
Zo is daar de wandeling over de "Paraplui", een soort van dorpsberg.
Geen lange wandeling, maar gewoon lekker en fris en met een weids uitzicht als je eenmaal boven bent. Een wandeling om de eerste luie stijg- en daalspieren maar eens aan het werk te zetten!
Je ziet het dorpje aan je voeten liggen.
Het huisje is hier niet te zien, dat ligt ergens aan de linkerkant aan de rand van het dorpje.


En de tweede wandeling, die we altijd doen is die van de Obst-allee, die zo heet, omdat je op een gegeven moment over een weiland door een laantje met oude appelbomen loopt. Een heerlijke wandeling en dit keer kwamen we langs een huisje, waar een man uitkwam, die ons een "weisse Mischung" aanbood. 
Een glas met witte wijn, aangevuld met mineraalwater.


Dat was genieten, dat snap je zeker wel.
En de derde wandeling gaat naar grote hoogte, naar de Weinebene. 
Dat is een gebied op 1800 meter hoogte, waar vandaan je heerlijk kunt lopen, naar nóg grotere hoogtes!
Sem, de baas van het Gasthof was net buiten bezig met goulash maken en zei, dat het om één uur klaar was.
Dus... eerst maar eens aan de wandel op om daarna de goulash te verdienen...


Je loopt de Alm op en dwars door rustig grazende mooie schone koeien, naar een andere hut. Zo ver zijn we niet gegaan, want we wilden die goulash... dat snap je zeker wel!


En dan... 
dan is er de beloning, een heerlijke, naar paprika geurende goulash!


We're so happy!


30-07-2020

Het huisje openen...

.
Na de winter aankomen in ons berghuisje betekent niet, dat je meteen kunt gaan vakantie houden.
Nee ... het huisje moet eerst geopend worden.
En als je mazzel hebt, dan heeft degene die het huisje gesloten heeft het goed gedaan.
Helaas... wij hadden pech.
Henry is uren bezig geweest met de waterleiding die door de laatsten verkeerd was afgesloten.
En ik ben aan het poetsen gegaan, want het huisje was vettig en klef.


Iets aan de waterleiding doen is best ingewikkeld, want je moet in een hoekje en dan ook nog eens in een holletje kruipen en hebt nauwelijks zicht op wat je doet.
Nou... Henry natuurlijk niet.
Die weet het precies. Gelukkig!
Het heeft wel de nodige uurtjes gekost... en wateroverlast: een leiding die dicht moest blijven was juist open gezet en het spoot er uit...
Zonde van al dat mooie bergwater!
En het poetsen??? 
Het laatste schoonmaakdoekje lag als een smerige verfrommelde prop in de gootsteen. Geen doekje meer dus. 
Hoe krijg je het voor elkaar om 20 tomatensausspetters op het plafond te plakken???
Geen idee, maar ze zijn er nu wel af, want de volgende dag hebben we beneden een pak nieuwe doekjes gekocht.


Elke dag doen we wel wat, maar gelukkig hebben we ook heel veel tijd over om te ontspannen.
We houden van lekker zwemmen en dichtbij het huisje is een Freibad, oftewel een natuurbad, open en bloot in de vrije lucht, midden tussen de bergen.
Heerlijk om naar toe te gaan, een beetje te badderen en in het gras te liggen...

Kijk eens... wat een gespierde verloofde ik heb.
Heee! Johnny Weismuller!





29-07-2020

Ik ga op reis en ik neem mee...

.
Daar gaan we, in Henry's limousine op weg naar het huisje op de berg.
1240 kilometers rijden, wat een pokke-eind! 
Maar... niet alles in één keer: die tijd hebben we gehad, toen we nog jong en onbesuisd waren...
We maken een tussenstop in Wörth an der Donau, een klein rustig dorpje met een fijn hotel.
Dat eerste stuk reizen gaat veilig en als de gesmeerde bliksem.
Na aankomst lekker even een wandeling doen om de benen te strekken: naar boven zoals we dat noemen en daarna een heerlijke maaltijd in de gelagkamer, met een welverdiend biertje! 
Dan volgt een rustige nacht om bij te komen en de volgende dag gaan we uitgerust en wel weer verder. 
Zou het huisje er nog staan?


Natuurlijk staat het er nog!
Het staat er al meer dan 100 jaar en kijkt uit over het dal en waakt over iedereen die daar woont... 
En wij kijken mee en genieten van het prachtige uitzicht.
Maar eerst maar eens een vuurtje in de nieuwe vuurkorf, die Henry meegenomen heeft.


En een gezond maaltje buiten, voor de deur met een goed glas wijn...


Ja... het leven is daar goed.
Niks mis mee..
Niks meer aan doen.

28-07-2020

Bloemen en een gedicht ...

.
Eén van Henry's andere zussen, Milagros, woont in Andalucia (Zuid-Spanje) met haar verloofde, de mooie zigeuner Chano.
Chano heeft een prachtig boeket voor Vivienne samengesteld uit de tuin.
Hij loopt de tuin in en kiest en plukt zo links en rechts wat van de weelderigheid die daar groeit en bloeit.
En als hij klaar is maakt hij een boeket.
Dit is het boeket voor Vivienne:



Milagros kon natuurlijk niet bij het afscheid op Zorgvlied aan de Amstel zijn.
Zij heeft op haar eigen manier afscheid genomen en is gaan schrijven...
Een gedicht voor Vivienne, de Jeanne d'Arc van de 20e eeuw:


In de hand 't vlammend zwaard
de armen juichend in de lucht
gaat zij in razendsnelle vlucht
gezeten op haar rust'loos paard.

Zij reizen samen door 't heelal
zij en haar paard met wuivende manen
en waar beiden zich al sterren wanen
zij haar begin weer vinden zal.

Zie, daar trekt een lichtbaan door...
zij is er al, zo lang verwacht
en helder als een juli-nacht
laat zij voor ons het duid'lijk spoor...


Milagros heeft het gedicht door haar dochter Gabriela voor laten lezen...
Dat was niet eenvoudig, maar niks was eenvoudig op die dag en ze heeft het goed gedaan. 
Ik ben trots op haar én op Milagros...



Dag Vivienne, Rest In Paradise!







27-07-2020

Dag Vivienne!

.
Helaas... vlak voor het einde van onze vakantie kregen we het droeve bericht dat onze Vivienne aan haar laatste reis was begonnen.
Vivienne is een nichtje van Henry: de jongste dochter van zijn oudste zus Temmie, helaas ook al overleden...
Vivienne was en hele mooie jonge vrouw, die weliswaar al langer ziek was, maar toch midden in het leven stond.
Kijk eens wat een mooie, sprankelende vrouw:


Vivienne... ze was altijd opgewekt en zocht altijd de zonzijde.
Zelfs toen ze drie jaar geleden ziek werd hield ze de moed er in en gaf ze niet op.
Ze hield ons op de hoogte van de behandelingen via de Whatsapp en haar berichtjes waren vol goede moed... en enorme zin in het leven.

Hoi hoi, gisteren heb ik een CT scan van de long en een MRI scan van het hoofd gehad. De vervangend longarts heeft mij vandaag gebeld met uitslag van zijn bevindingen en laten weten dat de plekjes in mijn hoofd iets verkleind zijn en geen nieuwe erbij 👍🏻 de long afwijking onderin is weggegaan. 
Kortom, verkleining van de plekjes: Ja, ja! Dat horen we graag😃

Dit was een berichtje van begin vorig jaar.
Ze bleef knokken en ik heb enorme bewondering voor hoe ze het allemaal aanpakte.

Maar helaas...

Hoi lieverds,
Gisteren heb ik scans gehad in het AVL. 
Helaas slecht bericht. 
Er zijn meerdere uitzaaiingen in de lever en bijnier geconstateerd. 
Er volgen geen verdere behandelingen meer. 
Ik ben het eens met de doktoren.
Ik hoop op 13 augustus in redelijke staat mijn 52-ste te halen. 
Op dit moment voel ik mij qua gezondheid best aardig, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk wel eens een keer achteruit gaan. 
Ik zal elke dag plukken voor zover ik kan.🌸🌸 Gelukkig kan ik mensen ook thuis ontmoeten op 1,5 meter afstand.
Liefs Vivienne 💋💓💋

Helaas... haar 52-ste heeft ze niet mogen halen. 
Vorige week zondag om 1 uur 's nachts is haar lichtje uitgegaan.
Afgelopen donderdag hebben we afscheid van haar mogen nemen... 
Dag Vivienne, dag mooi, levenslustig, sterk mens... doe ze daarboven allemaal de groeten...