Een niemandalletje

Even een niksigheidje op het blog. Moet kunnen. Briefjes, die ik tijdens het ommetje zie en fotografeer.

Komt-ie:

Ik schrik me elke keer het leplazarus als er op het raam wordt geklopt. Dus mijn bel zou echt niet lang kapot zijn!

Hier staat: We horen de bel slecht, dus graag hard op het raam kloppen, dank je wel. 

De fotograaf staat er ook op. Eigenwijs mens!

Ze gaan vandaag beginnen met schilderen... Ja... dan kun je geen pakjes aannemen. Moet je wel met de buren afspreken!

Nog twee, want ik word er melig van... 

Hier gaat het over niet al te vlot bij de voordeur kunnen komen... En over geduld:

 En tot slot nog een pakje... gooi maar in de tuin postbode!

Bedankt en een fijne dag!

11 november

Zomaar weer eens op 11 november iets over mijn vader.

Hij werd geboren op 11 november ergens aan het begin van de vorige eeuw.

Deze verjaardag had hij niet kunnen halen, want dan was hij zeker de oudste man ter wereld geweest.

Hij had Alzheimer en was op het laatst volkomen onbereikbaar.

Vandaag fiets ik even naar zijn graf. Dan ben ik dichterbij dan dat ik de laatste jaren van zijn leven ben geweest...

Ik zal wat vogelvoer meenemen, want hij was gek op vogeltjes. Daarom heeft Henry ook een vogelvoederplank gemonteerd.

Dag pap! Doe ze allemaal de groeten...

Ik werd maar 13 jaar...

Ik heet Carla, net als een goeie vriendin van Marlou.

Carla Celine Morpurgo. Dat vind je misschien een gekke achternaam, maar ja... ik heet nou eenmaal zo. Ik ben er gelukkig nooit mee gepest. Wel zegt mijn vriendinnetje zo nu en dan Carladeparla. En dan zeg ik Noemidepoemi! Altijd lachen. 

School is ook leuk, want ik kan goed leren.

Wil je mijn foto zien? Kijk maar... dit ben ik:

Ik woon in de Sarphatistraat in Amsterdam. 

Op nummer 79 hs. 

Dat hs staat voor "huis", want we wonen beneden. Boven ons wonen nog een heleboel mensen, want het is een hoog huis met meer verdiepingen. 

Maar wij hebben de tuin! Daar speel ik graag in. 

Soms alleen, soms met Noemidepoemie. Of met de kat Moushi... Of met mijn zusje. Zij heet Engelina, maar iedereen zegt Engeltje, want dat klinkt leuker.

Er gaat een tram door onze straat. Die gaat naar het Leidseplein, maar daar kom ik nooit. Daar is het niet pluis. Ik mag niet eens met de tram mee. Ik doe alles lopend.

Kijk... bij ons voor de deur liggen struikelstenen. Die heeft Günther Demnig daar gelegd. 

Ons hele gezin met voor ieder een eigen steen. Mijn steen is die onderaan in het midden. Misschien komt er later nog een duidelijker foto.

Ik ben op 4 november geboren in 1930. Dat is dus mijn verjaardag. Die heb ik maar 13 keer mogen vieren. Gelukkig waren het wel 13 hele fijne verjaardagen met zingen en lekkers en een kadootje.

Na mijn laatste verjaardag was het allemaal niet meer zo leuk. We mochten nergens meer naar toe en werden uitgescholden. 

Daarom gingen we naar familie in België.

Maar daar was het niet veel beter.

Want toen kwam de dag dat we meegenomen werden, ik weet het nog goed, het was 4 april 1944. We werden naar Auschwitz gebracht, waar we op 7 april aankwamen. Daar werden we meteen vermoord. 

Eigenlijk kan ik dit allemaal niet navertellen, want ik leef allang niet meer. 

Maar Marlou doet het woord. Die is ook even naar mijn steen geweest in het Namen Monument.

Ik ben Carla Celine Morpurgo. Zo heet ik.

Wil je mijn naam eens hardop zeggen? 

Carla Celine Morpurgo... 

GLOW!

Afgelopen zaterdag zijn we naar Eindhoven gereden (Roosje reed in haar stoere Landrover, dus veilig heen en weer!) om een aantal dingen te bekijken en mee te maken.

Allereerst gingen we naar haar expositie in het MU (een Hybrid Arthouse oftewel museum) waarvan hier een paar foto's:

Ik geloof, dat ik steeds kleiner word... 

Of Roosje steeds groter, ja dat zal het zijn!

Lange rij voor het MU. De expositie heet: LAWKI, wat betekent: Live As We Know It! Over Artificial Intelligence.

Nog te zien tot en met 28 november.

En dan tararaaaa... naar het GLOW festival: in heel Eindhoven zijn bijzondere lichtobjecten te bewonderen.

Wij bleven alleen in Eindhoven Strijp, dus hebben lang niet alles gezien.

Het leukste vond ik de Fireflies, oftewel, de vuurvliegjes.

In een park waren honderden lichtjes neergezet aan dunne draadjes, die je niet kon zien en waardoor de lichtjes op vuurvliegjes leken en met de wind mee bewogen.

Enig!! Het volgende filmpje duurt nog geen 10 sekonden, dus het is voorbij voordat je het door hebt.

Je krijgt toch een aardig beeld van dit sprookjesachtige werk:

We hebben afgesproken om volgend jaar weer te gaan. En dan ergens een nachtje te logeren en fietsen huren.

Het GLOW festival duurt nu nog  tot en met 13 november.

Om 18:30 gaan alle lampen aan...

Aanrader!

Hier is de website: GLOW

Jaap of Nol?

 

Heee daar, er wordt weer opgeknapt in de wijk. Dat betekent, dat de Pipo-wagen er moet staan. Ik wil altijd even naar binnen gluren... 

Eens kijken of Jaap vandaag aan de beurt is. Hij is altijd heel netjes.

Alles is nog dicht. Jaap heeft zich misschien verslapen. 

Of moet ik over een uurtje terugkomen? Ja, laat ik dat maar doen. 

Ik wil toch echt weten wat ze eten... 

Nou... dat heeft Jaap niet zo neergezet. Die is altijd veel netter. Misschien is dit het werk van Nol. 

Ouderwetse naam eigenlijk: Nol. Maar ja... ik heb hem echt zo horen noemen. 

Wat eten we vandaag? Pindakaas!  

We gaan er toch alsjeblieft geen COLA bij drinken? Je weet toch, dat dat hartstikke slecht is voor je?! Je wordt er ook poepie-dik van... Kom op, Nol! Weg met die COLA!

Ha daar staat Jaap! Dan zul je echt zien, dat hij vandaag aan de beurt is. Hij zet alles altijd zo netjes neer. Aardige vent. Zo gastvrij...

En de koffie die hij zet is altijd goed. Niet te sterk, niet te slap. Precies de juiste smaak. 

Jaap for president in de pipowagen!

Ik vind het elke keer zo leuk als ze er zijn... en om naar binnen te koekeloeren.

Kijken of ik er achter kan komen, wie de spulletjes heeft klaargezet.

Helaas, vanmorgen was de wagen weg. Jammerrr...

Het werk zit er op.

Maar ja... ook wel weer lekker rustig in de straat...

Dag vogels!

Tot volgend jaar...

Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk , zo vrolijk

Ja... ik zie je denken: hoe kan dat nou?!

Zal ik het vertellen: omdat ik vandaag Dienie mijn blogje heb laten schrijven.

En ik kan achterover leunen.

Heerlijk... Dolce far niente...

Daar komt-ie:

Dien en de zwammen

Dank je wel Klappertje... dat ik dit mocht doen. Het was een heerlijk logeerpartijtje... en de inktzwammen... nomnomnom...

Lechajiem!

Simon and Garfunkel

Een jaar of 5 geleden was het "not done" om Nick en Simon leuk te vinden. Ik begrijp eigenlijk nog steeds niet goed waarom: twee van die oer-muzikale jongens... 

Maar toen ... kwam hun tv-programma, waarin ze op zoek gingen naar Simon and Garfunkel. Ze waren heel dichtbij, in New York en elke aflevering zongen ze één van de songs van S&G. Knap vond ik het. En leuk ook, dat ze de foto van een platenhoes nadeden. 

Maar nu... Simon and Garfunkel. Ja... die zou ik ook wel willen ontmoeten. Zeker nu ik vorige week weer het hele concert in Central Park op teevee heb gezien. Ik ken elk nummer van begin tot eind, want ik had ooit een dubbel elpee van het hele concert. Die elpee heb ik helemaal grijs gedraaid, maar... waar oh waar is-ie? Niet meer hier, maar waar dan wel?

Geen idee. Maar het maakt niet uit. Ik kan alle muziek ter wereld vinden op mijn "Nest"!

Dus ook dit concert en reken maar dat ik er vaak naar luister. 

The Sound of Silence ken je natuurlijk ook wel. Wat was ik er graag life bij geweest... Dan had ik ook lekker mee zitten joehoe-en, toen ze op een gegeven moment "10.000 people maybe more" zongen...

En deze: The boxer. Prachtlied!

Tot slot een montagefoto van Nick en Simon met hun twee idolen. 

Ik had het ze zo gegund, als een ontmoeting gelukt was...

Heeft u dat geschilderd, mevrouw?

Onder het spoor loop ik, waar aan de zijkant een lange muur speciaal bestemd is voor graffiti.

Ik word er vrolijk van, al die kleuren...

Terwijl ik deze fotografeer komen er twee mannen aan. Ze hebben werkkleding aan en lopen gezellig met elkaar te kleppen.

Dan zijn ze dichterbij gekomen en zien ze, dat ik een foto maak.

De langste van de twee zegt:

"Heeft u dat geschilderd, mevrouw?"

(Hij zei U en Mevrouw!!)

Ik zeg: "Ja, allemaal! Ben ik weken mee bezig geweest"

Dan zegt-ie: "Fantastisch, mevrouw van Gogh!"

Hahaha... geinig he!

De volgende dag maak ik nog een foto van het geheel. Er loopt een zwijgzame jongeman, met koptelefoon. Hij ziet de kleuren niet...

Een hele lijst

Eigenlijk had ik na mijn korte vakantie geen zin meer om te gaan bloggen. En dan ook nog een hele maand met een thema.

Maar ja... toch geeft bloggen mij veel voldoening. Dus ik ga er wel mee door...

Alleen zit ik nu tegen dat thema aan te hikken. Wil ik dat wel??

De hele novembermaand over "Het Geven" schrijven. Geefmaand November.

Onderwerpen genoeg!

Over eitjes weggeven (omdat ik ook weer zulke lekkere van de Schijndelaars van Alexandra uit Brabant had gekregen ) 

Over een klein beeldje dat eigenlijk geen beeldje is, maar een wijwaterbakje dat ik weg wil geven en ik weet al aan wie.

Over de foto van mijn oma, die ik aan mijn neef geef.

(Wat is ze mooi he!)

Over een CD met heerlijke TANGO- muziek, die ik door ga geven. 

Over een schilderijtje dat ik weggeef... Hallo... Alles goed? staat er op.

Of over een goeie tekst, die ik kreeg en weer doorgeef:

En zo heb ik al een hele lijst verzameld van dingen of gedachtes, die ik weg wil geven. En ineens heb ik er geen zin meer in. Nee... niet aan dat weggeven: dat gebeurt heus wel. Maar in het er over schrijven. Zomaar ineens geen zin meer in.

Ik zie wel wat er op m'n pad komt. En dat wordt dan weer een blogje. Maar November Geefmaand ... nee... hierover geen blogje meer, maar gewoon: tot morgen dus!

November Geefmaand

Het is weer november en ik ga weer bloggen... en hier is het eerste kadootje: The Miracle Garden oftewel... de wondertuin.

Ik kan de tuin niet weggeven, maar wel een heerlijke wandeling er doorheen. 

Ga je mee?

Bijna in het midden in Amsterdam ligt het Erasmuspark en ín dat park heeft beeldend kunstenaar Elspeth Diederix met een prijsvraag van Let It Grow een groot stuk grond: 800 vierkante meter gewonnen om er een Miracle Garden van te maken. 

Een tuin als kunstwerk om de wereld van bloemen en planten dichter bij de mensen te brengen.

Kijk... hier staat Elspeth het één en ander te vertellen, want dat wil ze graag. 

Het verhaal van de Wondertuin.

Samen met nogal wat enthousiaste vrijwilligers uit de buurt onderhoudt ze de tuin en werkelijk... het is een pracht!

Trouwens dat hele Erasmuspark is ook een pracht. 

Zie je de vlinder?

Het jubelt van de vlinders en bijen in de tuin.

Deze floxen... die wil ik ook wel in de tuin. Wat een mooie roze weelde:

Er bloeit nog best wel veel en daar houd ik van! Al die kleuren en geuren: heerlijk genieten.

Het is nu tijd om de bollen in de grond te zetten.

Gelukkig heeft Elspeth er ook een zak met geld bij gewonnen, dus er is genoeg om bollen te kopen.

En nu staat ze op de nominatie voor nóg een prijs: de Amsterdam Prijs. Als ze die wint, dan gaat ze er megaveel bollen voor kopen en die, samen met haar vrijwilligers, in de tuin planten.

Ik wou dat ik in de buurt woonde.

Dan ging ik lekker mee wroeten in de aarde van die mooie Wonder Tuin...

Op Instagram is ze te volgen: https://www.instagram.com/thestudiogarden/?hl=nl

En hier nog een toetje van Henry: de Dagpauwoog op de herfstasters...

November Geefmaand... elke dag een kadootje!

Pleitos pareros

Het is herfstvakantie, dus...

Ik ga logeren! Vijgenjam mee, port mee, kaas mee...

Lekker met de trein op weg naar het zuiden!

Tot volgende week.

Mazzel- week, dag 5

Een mazzel zeg! Ik scoorde bij het grof-vuil iets moois, echt niet normaal!

Er stond een doos stond op een oud rottig tafeltje en in die doos zat dit koffieapparaat van Krups:

En geloof het of niet: het torentje met de koffiecupjes van Starbucks zat óók in de doos. En er zaten nog heel wat cupjes in!

Degene van wie het is geweest en die het wegdeed had de stekker er af geknipt.

Nou... dat is geen probleem voor mijn "Henry d' Électrique".  

Die maakt er in geen tijd een nieuw stekker aan en klaar.

En dan het moment suprème. Doet-ie het of doet-ie het niet?

Hij doet het. Er is niks mis mee. En de koffie... verrukkelijk!

Kom je een bakkie halen? Echt heel lekker... 

Er zitten trouwens ook décafé cupjes bij. 

Mazzel-week, dag 4

Had jij gedacht, dat het maken van jam een onderdeel van de mazzel-week zou zijn?

Kreeg me daar toch een zak vol mooie rijpe vijgen van vriendinneke E.T. te H.

Natuurlijk heb ik er eentje geproefd. Ja... dat moet wel, toch?!

En toen... naar de Action voor 6 jampotjes. En het "zware" werk begon. Potjes steriliseren en op z'n kop zetten.

Vijgen schoonmaken, steeltjes eraf en koken maar. Ondertussen regelmatig op internet kijken en in conclaaf met E. over hoe het ook al weer moet, want... ik ben géén keukenprinses. Het enige waar ik écht goed in ben is Joodse Penicilline maken en verder klooi ik maar wat raak.

Lekker veel he! Geleisuiker er op, citroensap erbij. En 10 minuten koken. 

Of langer. 

Van de senuwe krijg ik de foto ook nog eens niet in de breedte....

Maar je ziet wel wat ik allemaal gedaan heb.

En dan... na het koken in de schone potjes. Oh nee... eerst met de staafmixer erdoor. Meteen m'n hele keuken onder de jam. Vest trouwens ook. Nou ja... dan wordt dat ook eens lekker schoon...

Het was genoeg voor 4 hele mooie potjes vijgenjam. 

Stukje folie er op. Dekseltje erop.

En dan op de kop af laten koelen. Het schijnt dan vacuum te trekken.

Nou ga ik nog etiketjes maken. En dan heb ik vier lekkere potjes met vijgenjam.

Volgende week neem ik er eentje mee naar Brabant. Jawel! met een stukje blauwe kaas erbij en dan smikkelen we dat op bij een portje.

Nomnonom!