IK KAN VLIEGEN...

See you later (maybe...)

2011-08-26T10:54:00.002+02:00

Everything will be okay...

2011-07-25T08:23:00.009+02:00

Straatschrijfsels in Berlin...

2011-07-21T20:52:00.000+02:00

Nog even en we gaan weer terug naar huis.

Met de trein, een heerlijke en relaxte manier van reizen.

Voordat ik vertrek een paar foto's van wat straatschrijfsels in Berlijn. Ze vielen me op en ik ben er als een razende reporter bij om ze vast te leggen. Om te beginnen een muur, zoals je die heel veel ziet in Berlijn. Hele kunstwerken zijn er geschilderd. Wat dat betreft lijkt de stad wel op een soort van openlucht museum:

Maar ja... ik ben toch meer van de teksten en die springen er voor mij dan ook uit, zoals deze tekst:

Dat past wel bij mij, vind je niet? Ik kan alles en kannietbestaatniet!

Ik stel me zo voor, hoe deze tekst geschilderd is en door wie. Iemand, die twee kleuren verf bij zich had, zeer waarschijnlijk zelfs met een soort van sjabloon werkte. Die heeft thuis braaf een sjabloontje zitten knippen!

En deze tekst spreekt mij ook aan.

Wát moet hier zijn? Geen idee, maar "het" moet hier zijn.

Mocht je ooit naar Berlijn gaan, dan kan ik je de wijk Kreuzberg aanraden. Misschien slaat deze tekst wel daar op!!

En tot slot: geen straatschrijfsel, maar een dichtregel op een soort van zeildoek. Gezien in een soort van anti-kraak-gebied langs de Spree.

De dichtregel sprak mij aan en ik ben natuurlijk meteen gaan kijken, wie de dichter was. Dat was ene meneer Lappe. En wat denk je? Schubert heeft op dit gedicht een pracht-melodie gecomponeerd!!!

Dit is wat er staat:

Und dies Herz, eh' es zusammenbricht,
trinkt noch Glut und schlürft noch Licht.

Het gedicht is rond 1800 geschreven en dit zijn de laatste twee regels ervan. Het heet: "Im Abendrot" Een mooi en langzaam lied. Slurp licht. Dat is precies, wat ik doe, als ik aan het wandelen ben...

Zo liebe Leute... dit was Berlijn en nu... reis ik weer naar huis en ga genieten van alledag onder mijn eigen dak.

Tocht over de Spree

2011-07-20T22:30:00.000+02:00

De Spree is de rivier, die min of meer dwars door Berlijn stroomt. Een fraaie rivier, met schitterende gebouwen aan beide oevers. Je kunt er een boottocht maken van zo'n anderhalf uur. Terwijl je boven op het dek zit vaar je langzaam en bedaard langs prachtige monumentale gebouwen. Goed onderhouden en fraai gelegen:

Oh lala.... betrapt!

Nou okay dan... ik zal nu écht, ja heel echt naar de gebouwen kijken.

Daar komen ze:

Heb je echt wel naar de bruggen gekeken? Mooi he, de een nog mooier dan de andere.

Het was een heerlijke tocht over de Spree...

Niet al te warm, maar een heerlijke temperatuur en ik heb er volop van genoten. Ben er wel een beetje melig van geworden. Geeft niet, he?!

Ich bin...

2011-07-19T20:41:00.001+02:00

Haha, nou mooi niet...

Maar ik zag deze tekst een aantal keren in Berlijn op een reclamezuil. Ik heb er op dat moment niet aan gedacht om er een foto van te maken, maar gelukkig was Loesje zo alert om de tekst op haar manier op het web te plaatsen.

Het was heel prettig toeven en kuieren in Berlijn. Het was te mooi weer om je druk te maken.
En daarom... heb ik geen enkele "Highlight" aangedaan, of het moet de vaartocht over de Spree geweest zijn, waar je wel werd gewezen op het een of andere indrukwekkende gebouw.

Geen Holocaustmonument, geen enkel museum, geen Brandenburgertor gezien.

Geen Checkpoint Charlie en geen enkel stukje Berlijnse Muur.

Maar wel: gekuierd door de wijk Kreuzberg. Een hele gezellige volksbuurt, waar ik bij Knofi heb ontbeten en in het park achter de markt op een bankje naar de mensen om me heen heb gekeken.

Op het bankje zat een hele oude Turkse vrouw, die heel stil alleen maar naast me zat en af en toe een traantje wegpinkte.

Toen wilde ik wel, dat ik Turks kon praten. "Sana yardım edebilirim?"

Als zij Duits had leren praten dan had ik misschien haar eenzaamheid even weg kunnen nemen, tenminste... als ze dat had toegestaan.

Het ga u goed, mevrouw... ik ga weer verder, de buurt verkennen.

En wat doe ik??? Ik ga in het gras liggen. Je denkt toch zeker niet, dat ik me met die warmte ga uitsloven en achter toeristieke zaken aan ga rennen. Nee, niet dus.
Ik ga lekker achterover op het gras en kijk of ik in de wolken een fraai figuur zie...

(foto's: Marlou Witzel)

Berlinowitz..

2011-07-14T21:40:00.001+02:00

Morgen vertrek in met de trein naar Berlijn en maandag reis ik weer terug.

Even snuiven in de meest hippe stad van Europa. Gezellig hotelletje, leuke eettentjes, mooie musea.

Bijvoorbeeld het Jüdisches Museum van Libeskind, dat er zo van boven uitziet:

Ik heb verder helemaal geen zin in de echte toeristische "highlights", maar wel in een beetje banjeren door de wijk Kreuzberg met z'n talloze terrasjes en niet te vergeten: Knofi! Een winkeltje, waar je van alles en nog wat met knoflook kunt proeven en kopen. Klik maar eens op: Knofi om even binnen in de winkel op bezoek te gaan...

Zondag is er op het Boxhagener Platz een enorme vlooienmarkt. Daar zal toch wel iets grappigs te vinden zijn voor de kleinkindjes? Zal ik wat voor je meenemen?

Tot volgende week! Duimen jullie voor me voor mooi weer, zodat ik lekker aan de oever van de Spree een lekker drankje op een leuk terrasje kan drinken?

I ♥ Maru

2011-07-13T20:55:00.000+02:00

Ik ben dol op katten. Maar ik heb er geen.

Toen in 1997 eerst Knopie overleed en daarna Mouschi heb ik me voorgenomen geen katten meer te nemen: ik ben teveel op pad en Henry is er een soort van allergisch voor...

Maar ik blijf er dol op. En ik mis ze zo af en toe ook: het kroelen in ede dichte vacht en het lieve geknor!!

Maar ... gelukkig is daar Maru.

Maru is mijn grote vriend. Hij is dol op dozen en zakjes en kartonnen verpakkingen.

Hij steekt overal zijn neus in.

Ik heb hier een heeeeel leuk filmpje van Maru.

Attributen: allerlei zakjes.

En luister meteen naar het schattige muziekje van Hundred Little Reasons.

Ik ben hier helemaal gek op.

En Maru... die bezorgt me gewoon de slappe lach...

Geniet met me mee en klik op de pijl:

Er zijn heel veel filmpjes geplaatst door het baasje van Maru. Het is een lekkere dikke kat, die overal op en in kruipt. Heel erg leuk is het filmpje van Maru, als hij probeert in een doosje zo klein ongeveer als een luciferdoosje te kruipen. Als je bij YouTube in de zoekfunctie Maru intypt dan zie je al een hele lijst van filmpjes staan! En elk filmpje, echt waar, is om van in een deuk te liggen.
Je kunt ook Mugumogu intypen, waarna je zelfs kunt kiezen voor zo'n 45 videootjes achter elkaar!
Pas op... Maru is verslavend!

Maru heeft zelfs een eigen website!! Klik op: MARU

♥

Landgoed Elswout

2011-07-12T22:49:00.000+02:00

Landgoed Elswout is een mooi, groot landgoed, dat ooit aan de puissant-rijke meneer Borski heeft toebehoord. Die heeft er echter nooit gewoond en zijn zus, die het "Grote Huis" erfde, heeft wilde er niet wonen.
Jammer, want ik had er leuke fantasieën over: die rijke familie met de meiden en de knechten en niet te vergeten de butlers!
En de stallen en paarden - klakkerdieklak op de brede oprijlaan met de toen al eeuwenoude beuken en de enorme Oranjerie, waar sinaasappelboompjes stonden, met echte sinaasappeltjes er aan.

Maar ja, zus Borski heeft er misschien geen stap in gezet en nadat de gemeente er lange tijd eigenaar van is geweest kwam het landgoed toe aan Staatsbosbeheer.
Iedereen mag er nu vrijelijk rondlopen, in het gras liggen luieren en luisteren naar de trommelende spechten en genieten van dit werkelijk prachtige landgoed met de smalle paden waar in de voeten van de oude bomen kleine kabouters hun zwembadjes hebben...
Ja, want die leven daar op Elswout en ook wonen er ... elfjes.
Als je heel stil bent kun je ze horen fladderen en elfenliedjes zingen over luchtbelletjes in het water en beukeblaadjes in het mos. En 's avonds, als de maan op komt en je gaat op een van de fijne bankjes zitten, dan...

Dit is allemaal echt waar, geen woord van gelogen...

Van de week liep ik er te dwalen en wat denk je??? Een enorme roze slee.
Ja hoor! Een jong stel in de echt verbonden. Ook daarvoor staan de grote poortdeuren van Elswout wagenwijd open.
Ik wens ze veel mazzel en broche...

De kleine mag ook mee... (ik zag zelfs een heel klein lichtgevend wezentje op de motorkap... niet verder vertellen, hoor!)

179 pageviews...

2011-07-11T22:21:00.004+02:00

Ik dacht vanmiddag … ik ga eens kijken op mijn weblog bij “Statistieken”.

Had geen idee, wat voor statistieken dat zijn, maar nu ben ik er achter. Wat denk je??
Er wordt geteld, hoeveel mensen er bij mij op bezoek komen.
En dat waren er gisteren 179. Stel je eens voor: 179 "pageviews".

Ik bedoel… er waren dus 179 mensen, die mijn verhaaltje gelezen hebben.

Of op z’n minst mijn blog hebben geopend. Of ze het dan ook gelezen hebben, dat is maar de vraag.

Wie zijn dat dan?

Ik weet, dat ik een stuk of 14 vaste webbies heb. Meer wil ik er niet.

Ik kom bij hun op bezoek en zij bij mij. Lekker overzichtelijk dus.

Maar goed… dat zijn er een stuk of 14.

Blijven er 165 over, waarvan ik niet weet wie dat zijn. Geen idee, nou ja… op een enkeling na dan.

Maar 165!!!

Dat is onnoemlijk veel. Zoveel mensen ken ik niet eens.

Ze zeggen wel eens: jij kent zoveel mensen. Maar 165???

Nee hoor, zoveel ken ik er echt niet.

Ik zou zeggen… lieve mensen: maak je eens bekend!

Doe eens een reactie, al is het maar één woordje.

Bijvoorbeeld: “Hai!”

Meer hoeft niet.

Ben benieuwd...

Nog een kleine toevoeging: ik zag ook dat mijn verhaal over Het Blauw van Chagall (klik) 2889 pageviews had!!!

Potjandoppie! Da's nie-niks, toch?! Ik ben er best wel trots op, eigenlijk...

Wie zich doodlacht leeft het langst!

2011-07-10T22:31:00.002+02:00

Bij Assaya (klik) las ik eens over 100 dingen, waar zij blij van wordt.

100 dingen...

Dat is heel erg veel en wat ben je dan een begenadigd mens, als er zoveel is, waar je blij van wordt!

Ik dacht... laat ik eens 10 dingen opschrijven, waar ik blij van word of waar ik om moet glimlachen. Met een paar foto's erbij.

Komt-ie: (de volgorde is willekeurig...)

* Tekeningen van mijn kleinkindjes...

* Jonge katjes (kijk maar eens naar deze kleintjes bij Han (klik)

* Bette Midler in haar beginperiode:

* Michel Fugain et le big Bazar!

* Thich Nhat Han’s glimlach meditatie...

* Als anderen de slappe lach hebben moet ik gewoon meelachen...

* Als ik verliefde mensen zie...

* Als Henry op zijn balkon een lied voor mij zingt!

* De stripverhalen van Guust Flater...

* Vrolijke kinderen...

* begin de dag met een dansje

* begin de dag met een lach

* wie vrolijk is in de morgen

* die lacht er de hele dag!

P.P.C.

2011-07-07T22:10:00.000+02:00

Mijn vader was leraar Nederlands op de Da Costa Kweekschool in Bloemendaal en hield enorm veel van poëzie en proza.

Helaas was hij, wat smaak betreft, een beetje blijven steken bij de vooroorlogse schrijvers.

Dat was wel eens lastig: ik had les van hem en kon bij hem absoluut mijn ei niet kwijt met Wolkers of Reve.

Nee... als je van Eddy du Perron hield, dan zat je goed. Of van Menno ter Braak en Marcel Roelants.

En de nóg oudere schrijvers... die lagen bij mijn vader ook goed in de markt.
Hij snapte niet, dat ik bij de bibliotheek naast de verplichte literatuur ook boeken van moderne schrijvers leende.

Ach ja... ik heb wat te lijden gehad. Haha, nee hoor! Valt wel mee.

Alleen toen hij in de klas (ik was 16) aan me vroeg of ik soms in het kolenhok was gevallen (nadat ik mijn ogen à la Juliette Gréco had opgemaakt) toen was ik zo pisnijdig op hem!!! Ik heb hem dagen lang niet meer aangekeken en mijn huiswerk maakte ik ook niet. Lekker puh!

Maar dit terzijde.

Ik kwam laatst dus een gedicht tegen van E. du Perron, een van de favoriete schrijvers van mijn vader.

En ik vond het wel een wonderlijk gedicht. Nogal merkwaardig. En zelfs lichtelijk agressief. Je moest geen vijand van hem zijn…

Lees maar:

P.P.C.

Vaarwel, Clary. Ik wens u geen geluk.

Zoiets klinkt dom, bij hen reeds die het menen.

Gij hebt u goed verkocht. Maak u niet druk

over de rest: want àlle mensen wenen.

Uw huis was klein. Uw heer heeft het vergroot.

De bron van zijn fortuin heet niet te stelpen

Uw roem wordt groot en duurt wel tot zijn dood.

Uw ziel is klein. Ik kon het niet verhelpen.

Uw lijf is goed. Gij zijt een mooie vrouw.

Gij zult uw heer veel mooie kindren baren.

Uw hart is nauw; gij blijft hem ook wel trouw.

Gij zult hoogstaan en goed uw naam bewaren.

Vaarwel, Clary. Mij zult gij niet meer zien.

Ik zal u mijden, zelfs tot in uw dromen.

Gij waart mijn droom, voor ik u had gezien.

Gij zijt uzelf. Ik minacht u volkomen.

E. du Perron (1899-1940)

Lichtelijk agressief, nietwaar? Dit gedicht van Eddy.

Snap niet, dat mijn vader dat nou zo mooi vond, maar ja... smaken verschillen. De titel: P.P.C. betekent overigens 'pour prendre congé' (= bij wijze van afscheid)

Eddy du Perron had ook een aantal aliassen, net als ik met Afi Seikler (poëzie bij het VKblog).

Du Perron heeft gepubliceerd onder de namen: Duco Perkens, Joseph Joséphin, Bodor Guíla, en... deze vind ik wel grappig: W.C. Kloot van Neukema, haha, beetje kinderachtig maar wel grappig...

Cesar Bombay was ook een alias en ook, als vrouw: Angèle Baedens.

Ik nog eens uitzoeken waarom mijn vader zo dol was op die du Perron. Wie weet kom ik er achter...

.

Les femmes du 6eme etage

2011-07-06T21:22:00.000+02:00

Vorige week heb ik een hele fijne “voel-goed-film” gezien: Les femmes du 6eme étage.

Een van de hoofdrollen wordt gespeeld door Fabrice Luchine, die ik al eerder heb zien spelen in “Potiche” en daarin een ontzettend vreselijke etterbak speelt. En nu… hoe grappig: een hele lieve, maar ietwat saaie en burgerlijke man. Erg goed gespeeld door Luchine.

De film speelt zich af in de jaren 60 in buitengewoon deftig Parijs. Grote huizen met beneden een conciërgewoning en helemaal boven op zolder de meidenkamers.

In zo’n huis woont de rijke monsieur Joubert met zijn verwende vrouw…

Als ze een nieuwe werkster krijgen: de mooie Spaanse Maria, verandert hun leven totaal. Maria is temperamentvol en eerlijk en werkt loeihard en laat haar baas kennis maken met de Spaanse vrouwen van de zesde verdieping.

Monsieur Joubert trekt zich het lot aan van de Spaanse bediendes. Zij wonen daar op die koude zolder zonder stromend water en verwarming en met een eeuwig verstopte wc.

Hij leert er het echte leven kennen en bloeit helemaal op van de Spaanse muziek en de lekkere paellas.

Hij leert er plezier te hebben en geniet, als hij de leegte van zijn burgerlijke bestaan, zonder kraak of smaak, achter zich laat…

Mevrouw Joubert houdt zich voornamelijk bezig met winkelen en roddelen met vriendinnen en zij snapt natuurlijk helemaal niets van het veranderende gedrag van haar echtgenoot.

Als ze denkt, dat hij een verhouding heeft met een steenrijke Parijse mannenverslindster stuurt ze hem de deur uit en dan neemt hij zijn intrek op de zesde etage in de rommelkamer, waar hij voor het eerst van zijn leven “op zich zelf” woont en gelukkig is en op en top geniet van het leven.

Het einde zal ik niet verklappen, maar als je weet dat het een “voel-goed-film” is, zul je vast wel een idee hebben! Een aanrader, je komt er blij en lachend vandaan!

De vlinder telt niet in maanden...

2011-07-05T21:28:00.003+02:00

Al van kinds af aan ben ik gek op vlinders. Ken je Mijnheer Prikkebeen nog uit een van de eerste Nederlandse stripverhaaltjes? Die magere wonderlijke man die kapellen in zijn netje ving? Mooi woord vind ik dat: "kapellen"... terwijl het toch gewoon vlinders waren!

Hier is een mooie spreuk van Nobelprijswinnaar Rabindranath Tagore:

"De vlinder telt niet in maanden, doch in momenten en heeft tijd genoeg..."

In het Duits is dat:
"Der Schmetterling zählt keine Monate sondern Momente, und hat Zeit genug..."

En hier in het Engels:
"The butterfly counts not months but moments, and has time enough..."

Ohlala, in het Frans:
"Le papillon ne compte pas les ans mais les instants alors son bref temps lui suffit"

En in het vurige Spaans:
"La mariposa no cuenta meses sino momentos, y tiene tiempo suficiente"

Wist jij, dat een vlinder nooit bang is en daarom altijd gezellig om je heen blijft fladderen?! Kijk eens hoe een vlinder mijn neus als landingsbaan heeft uitgekozen en daar heel lang met mij zit te kletsen...

Zie hoe de vlinder daar rondfladdert.
Zijn vlerkjes schitteren als een veelkleurige bloem.
Zijn hartje is verliefd op de bloesem der kenari.
Zeker zoekt hij zijn welriekende geliefde.

(Multatuli: Max Havelaar)

Kleine Vos of gehakkelde Aurelia...

Hoe mooi zijn ze en hoe verschillend:

Schmetterling, butterfly, papillon of mariposa...

Hoe je het ook zegt... een vlinder blijft een wonderlijk en licht geval, dat tot mijn verbeelding spreekt en waarin ik elfjes en lichtvoetige wezentjes zie!

Ik bedoel maar...

Een aap op je rug?

2011-07-04T23:20:00.001+02:00

Als meneer Aap over de Gedempte Oude Gracht loopt ziet hij in de etalage van boekhandel de Vries een boek liggen, dat hem zeer verwondert.

Hij wordt er een beetje boos van. Hij, de vrolijkste Meneer Aap van Noord-Holland wordt afgeschilderd als een depressie.

Hoe langer hij er naar kijkt hoe pissiger hij wordt. Depressie, verdikkeme... het mócht wat. Hoe haalt de Vries het in z'n hoofd. Hij zal 'm eens van z'n motor afsleuren, de patjepeeër...

Hij gaat de winkel in en ziet een jongeman waarvan hij vermoedt, dat dat wel eens meneer de Vries zou kunnen zijn. Hij is druk bezig met inventariseren, maar legt meteen zijn werk neer als Meneer Aap hem op de schouders tikt.

"Wat mag ik voor u doen?" vraagt jongeheer de Vries.

"Nou, dat zal ik u vertellen," bromt Meneer Aap, "ik ben hevig verontrust en beledigd door het boek, dat in uw etalage ligt. Dat met die aap op de rug van mevrouw Henderson. Hoe haalt u het in uw kersepit. Wij zijn ten eerste helemaal niet in staat om mensen depressief te maken en ten tweede zitten we ook niet constant op iemands rug en ten derde word ik er pissig van en ten vierde..."

"Ho maar," zegt jongeheer de Vries, "ik begrijp wat u bedoelt. Maar u moet het zo zien: het is een metafoor..."

"Getverdemme," zegt Meneer Aap, "wat ontzettend onsmakelijk. Nu wil ik helemaal, dat u het boek uit de etalage haalt."

Ineens ziet hij nóg een exemplaar op de toonbank liggen, maar dan een andere kaft:

"Oewieoewie...," gilt hij, "daar ligt nóg zo'n boek! Haal het weg, voordat ik ont-zet-tend depressief word!"

Hij pakt het boek van de toonbank en zet er zijn mooie stevige tanden in. En als die ergens instaan... dan staan ze ook écht ergens in!

Jongeheer de Vries is hevig onthutst. Hij kijkt met grote ogen naar dit akelige tafereel en heft zijn armen in de lucht. "Dat gaat u kosten, dat gaat u kosten..." piept hij. Zijn gezicht wordt rood en zijn haren gaan recht overeind staan. Hij drukt op een knopje, waarna er een bel gaat, die door de hele boekhandel te horen is.

Van alle kanten komen medewerkers aangerend. Ze blijven stokstijf staan als ze de kwaaie aap zien, met zijn tanden in het boek van Marion Henderson.

Ze durven niet dichterbij te komen. Het ziet er enorm vervaarlijk uit.

Dan smijt Meneer Aap het boek op de grond en stampt er nog eens lekker op.

"Dáár," roept hij, "als er iemand depressief is, dan gaat-ie maar langs de vloedlijn lopen. Ik maak bezwaar tegen dit boek. Groot bezwaar."

En dan beent hij met grote stappen de winkel uit, voor het met stomheid geslagen personeel iets kan ondernemen.

Meneer Aap loopt licht en opgewekt de stad door naar zijn stamcafé.

"Een rondje voor de hele zaak!" roept hij, nadat hij gezien heeft, dat er slechts 4 klanten zitten.

Maar het zijn wel vier vrienden van hem.

En dát scheelt!

Ik ben er weer

2011-07-03T21:36:00.000+02:00

Nou mensen, vergeet het maar: ik ben er wél!
Heerlijk uitgerust en wel ga ik weer verder op het web-pad.
Ik heb zomaar eens een tijdje vrij genomen. Ben niet weggeweest of zo, maar gewoon... alleen maar even niks.
Soms is dat nodig.
Soms dient een mens even pas op de plaats te maken.
Even de blik naar binnen te richten.
En dat is precies wat ik gedaan heb: de blik naar binnen gericht.
Het is een weldadig gevoel en het heeft me goed gedaan. Ik ben opgekikkerd en voel me sterk en tot alles in staat.

Hit the road Jack!

.

Werk in uitvoering...

2011-06-19T10:38:00.009+02:00

Nog een paar dagen en dan doe ik weer mee!
Tot die tijd moeten jullie het hiermee doen:

Andres Segovia speelt Bach!
.

Zo fijn...

2011-06-16T21:13:00.004+02:00

Vandaag zou ik het verhaal rond Het Geheime Tijdschrift afronden, maar nee... dat doe ik toch maar niet.

Ik doe het morgen, want vandaag was ik op bezoek bij iemand, die ik zonder mijn weblog nooit had leren kennen.

Tenminste... dat vermoed ik!

Eerst met de trein naar het zuiden, waar Marjolijn mij bij het station van Roosendaal oppikt om samen verder te reizen naar........... onze stoorsenioor en fotograag GerdaYD!

Kijk eens, hoe goed ze er uit ziet. Ze begint al weer aardig op te knappen van de operatie. Dat komt door dat amethisten beschermengeltje, dat ze om de hals draagt!

Wij zijn allemachtig verwend door haar lieve Guido, oftewel Lefla en hebben heerlijk genoten van samen in de serre zitten, uitkijkend op het bos en de vijver en de vogeltjes en de katten en pratend over van alles en nog wat. Het leven en hoe je het leven leeft.

Guido is de kok in huis. Hij heeft mijn recept van de Joodse penicilline van Gerda gekregen en reken maar, als hij dat voor haar maakt, dat ze dan nóg meer opknapt!

Voor vandaag heeft hij een heerlijke kaasfondue op het menu, zo lekker, dat je je vingers er bijna bij opeet. Lekker glaasje erbij en bon apétit!

De tijd gaat snel als je het aangenaam hebt...

Zoiets mee te mogen maken, dat zouden de vrouwen van Het Geheime Tijdschrift op het platteland van Groot-Brittanië ook wel gewild hebben. Zoiets unieks en warms en fijns.

Het fijne is, dat je elkaar al jaren kent en elkaar daardoor meteen herkent.

In de trein terug naar huis moest ik vele malen terugdenken aan ons warme samenzijn, aan de fijne sfeer in het mooie "kabouterhuisje" in het bosje...

Lieve schatten, dank je wel voor deze onvergetelijke dag! En Marjolijn voor het veilige rijden!

Alle webbies moeten de hartelijke groeten hebben. Jaha... jij ook!

(Deze laatste foto kwam net binnen en is door ons GerdaYD gemaakt!)

Het Geheime Tijdschrift (3)

2011-06-15T20:25:00.000+02:00

(Cotton Goods)

Als het tijdschrift eenmaal met de post gekomen is wordt het goed verstopt, zodat anderen er niet in kunnen lezen. Want het zijn werkelijk geheime dingen, die erin beschreven worden. Dingen, waar je verder met niemand anders over spreekt...

Je mag de envelop 14 dagen houden: je leest alles -tig keer en voegt een nieuw artikel toe en stuurt de envelop met het Geheime Tijdschrift door naar de volgende op de lijst, die aan de beurt is.

Er zijn grote vriendschappen ontstaan, sommigen duurden heel lang, tot de vrouwen over de 90 jaar zijn!

Angharad:

“…Daarom heb ik mijn mond gehouden, zoals de barbier van Midas, maar omdat het een te spannende gebeurtenis in een verder weinig bewogen leven is, weet ik dat ik er aan onderdoor ga als ik me niet op de een of andere manier van die last bevrijd en dus… is de CCC geen nuttig instituut?”

Onderwerpen zijn onder andere moederschap, de positie van de vrouw (veel academisch gevormde vrouwen moesten hun baan opgeven), seksualiteit en de oorlog.

Sommigen hebben elkaar in levende lijve ontmoet, sommigen hebben elkaar nooit ontmoet, maar ze zijn allemaal vrienden en de brieven, artikelen en commentaren houden hen op de been in moeilijke, maar ook in vrolijke tijden.

De CCC is de langst bestaande correspondentieclub: 55 jaar, tot 1990.

Met mijn weblog voel ik mij ook een beetje lid van een CCC. Mensen lezen wat ik schrijf en geven reacties op wat ik schrijf en zo leer ik hen kennen. En dat doe ik ook bij anderen op hun blog. Het steunt me en ik hoop, dat ik er mee door ga, tot ook ik een oude dame ben!

(morgen slot)

.

Het Geheime Tijdschrift (2)

2011-06-14T20:22:00.001+02:00

In 1935 schrijft een eenzame Ierse vrouw een ingezonden brief naar een veelgelezen tijdschrift voor plattelandsmoeders:

“Is er een moeder, die mij helpen kan?

Ik leid een zeer eenzaam bestaan en ik heb geen buren. Ik kan me niet veroorloven een radio te kopen. Ik ben gek op lezen, maar er is hier geen bibliotheek en ik heb maar een paar boeken. Ik word zo somber en neerslachtig als de kinderen naar bed zijn en ik alleen thuis zit. Ik naai en lees en schrijf verhalen in overvloed, maar ondanks mijn goede voornemens en het inspirerende gezelschap van de kat en de hond, zit ik maar te tobben en wroeten in het verleden. Ik heb veel ellende achter de rug, waarin ik lichamelijk en geestelijk gemeen ben gekwetst. Ik weet dat het slecht is om te tobben en hardvochtige gedachten en wrok te koesteren.

Is er een lezeres die mij een boeiende tijdsbesteding aan de hand kan doen, die geen ruimte laat voor piekeren, en die niets kost?”

De vrouw, die dit schrijft noemt zichzelf “Ubique”, wat Latijn is voor “overal” .

Haar noodkreet levert enorm veel reacties op.

Ubique vraagt raad en krijgt die ook. Uit alle reacties is een idee ontstaan, dat haar leven totaal omgooit en haar eenzaamheid voorgoed in de wilgen doet hangen!

Dit idee is de oprichting van de Cooperative Correspondence Club (CCC).

24 Vrouwen worden lid van de club. Zij zenden onder pseudoniem brieven en verhalen naar een centraal adres: Ad Astra (ook een pseudoniem) doet al het geschreven werk in een mapje, borduurt er een omslag voor en laat het mapje circuleren.

De gebundelde bijdragen doen de ronde langs de deelnemers in een geborduurd omslag. De rijkere leden van de club betalen de postzegels en het papier, dus … het kost Ubique verder niets.

Het tijdschrift is geheim, vooral voor de echtgenoten en… de leden moeten moeder zijn.

Van elke uitgave van de CCC is maar een exemplaar, dat de ronde doet. Soms met een kleine aanwijzing of opmerking in de kantlijn.

De brieven en verhalen zijn nogal privé. Ze gaan openlijk over seks, echtscheidingen en depressies, noem maar op. Daarom mogen alleen de leden van de club ze lezen, zodat ieder zich vrij voelde om ook over delicate zaken te schrijven.

Janna:

“...Ik ben zeker voor een serieuze bespreking van seksuele problemen, omdat ik denk dat het bundelen van ervaring de enige manier is waarop iemand werkelijk (behalve dan uit vaak ongelukkige ervaringen) de fijne kneepjes van deze bijzonder belangrijke kunst kan leren...”

De leden van de club zijn rond 1935 zo’n jaar of 20. Vrij jong dus!

Ubique zet zich in om nóg meer te schrijven en raakt zo van haar sombere gedachten af! Van een eenzame, verbitterde huisvrouw wordt ze een enthousiast schrijver van allerhande artikelen die gelezen worden!

(morgen verder)

Het Geheime Tijdschrift (1)

2011-06-14T07:47:00.001+02:00

Op het ogenblik ben ik een betoverend boek aan het lezen: "Can any mother help me?" van Jenna Bailey.

Het verhaal gaat over het ontstaan van een geheim tijdschrift ergens rond 1930 op het platteland van Ierland en Engeland.
De allerarmsten hebben geen radio. TV... was er nog niet! Internet... wat is dat? Een beetje nieuwe netwerken aanboren, huh??? Elke dag wat webloggen... vergeet het maar…

Eenzaamheid troef dus.

Aan wie kun je je ei kwijt over je saaie huwelijk, over het nóg saaiere huishouden of over je kinderen, die je af en toe wel eens achter het behang wilt plakken.

De dichtstbijzijnde buren wonen mijlen verderop. Een busrit is niet te betalen, er is immers geen geld.

Jenna Bailey zocht een afstudeerproject en kwam in het archief van de universiteitsbibliotheek een verzameling oude tijdschriften tegen uit de eerste helft van de twintigste eeuw, geschreven door vrouwen, die bij een soort van club hoorden.
Het materiaal was in 1998 aan het archief geschonken door een van de leden van de club.

Het onderwerp voor het afstudeerproject was gevonden: Het Geheime Tijdschrift.

(Jenna Bailey *klik*)

(morgen verder)

Vraag ook eens naar mijn rozen

2011-06-09T22:23:00.000+02:00

Toen ik vanmiddag een foto maakte van de weelderige rozen rond het raam aan de voorkant van mijn huis moest ik ineens denken aan een gedichtenbundeltje van Rienk Ratsma: "Vraag ook eens naar mijn rozen".

Hij schrijft in dit bundeltje gedichten over de tijd, dat hij ernstig ziek was en in het Slotervaart ziekenhuis lag. Hij was toen kankerpatiënt (1973-1975).

Ik doe "klik" met mijn fototoestel en de titel komt in mijn hoofd: "Vraag ook eens naar mijn rozen..."

Typisch... hoe kom ik er op... Ik fotografeer mijn prachtjuwelen en denk aan de titel van dat boekje vol kleine juweeltjes.

Meteen als ik weer binnen ben zoek ik het bundeltje op. Ik heb het al heel lang in huis, ik denk zo'n 20 jaar.

Rienk was een vriend van een vriend en studeerde op dezelfde kweekschool, waar mijn vader les gaf.

Ik kende hem een beetje. Heb ooit met hem opgetreden in het Dorpshuis in Bloemendaal. Ik speelde op mijn gitaar en zong Jiddische liederen en hij zong mooie, zelfgeschreven chansons, op de vleugel begeleid door zijn beste vriend Istvan Koning (die toen met mijn zus ging).

Dus toen in 1989 het bundeltje uitkwam heb ik het aangeschaft en gelezen en nog eens gelezen. Vraag ook eens naar mijn rozen. Ik begreep de titel meteen.

Kun je het je voorstellen?

Iedereen vraagt maar hoe het met je gaat en je hebt er op een gegeven moment genoeg van en zegt: "Vraag ook eens naar mijn rozen..."

Mijn rozen

Vraag ook eens

naar mijn rozen

als je langskomt

om te vragen hoe

het met me gaat.

Ik ken dat gezicht

dat naar mij kijkt

en dingen vraagt

alsof ik dood en

vergaan zit te bewegen.

Vraag ook eens

naar mijn rozen

als je opbelt

om te vragen

hoe het met me gaat.

Ik ken die stem

met even dat gemaakte

alsof ik niet meer leef

als ik mijn vreugde zeg.

Vraag ook eens

naar mijn rozen.

Ze zwellen in de tuin

met kleuren die het

vorige jaar niet kon bedenken.

Rienk Ratsma is in 1997 overleden, 59 jaar oud. Als ik deze foto van zijn zoon Rienk (jr) (klik) krijg herinner ik me hem meteen weer. "Het is wel een afbeelding zoals hij zich zelf graag liet zien: de klassieke schrijver".

Ik lees, dat Rienk Ratsma genezen was van zijn ziekte, maar jaren later op 59 jarige leeftijd is overleden aan longkanker, die hij niet door roken, maar door een agressieve bestralingsmethode had opgelopen.

Zichrono Livracha

Dank je wel Rienk jr. voor het opsturen van de foto en je openhartigheid.

Autumn GOLD

2011-06-08T23:06:00.000+02:00

Voor mijn verjaardag heb ik van een aantal mensen een ervaringskado gevraagd.

Geen vaas of boek of cd, maar samen iets doen: een wandeling in de duinen, een stukje varen of een filmpje pakken.

Ik kan het je aanraden, want je hebt daardoor de leukste ervaringen! Iedereen kiest namelijk iets uit, wat-ie zelf ook leuk vindt om te doen.

Gisteravond kreeg ik mijn kado van Ton, de beste gitarist van Noord-Holland. Zoals hij Blackbird speelt… niet te evenaren, hier tijdens mijn verjaardag in de tuin…

We zijn naar de Filmschuur geweest, een bioscoop hier in Haarlem voor de betere films, en hebben daar een film gezien, die "Autumn Gold" heet. Het is eigenlijk een soort van documentaire en gaat over 5 atleten, die zich opmaken voor de wereldkampioenschappen atletiek in Finland.

Is dat zo bijzonder? Ja! dat is heel bijzonder, want… de oudste deelnemer is 100 jaar!

En de jongste zo rond de 80.

Dus… ga der maar aanstaan!

We zien in ontroerende en inspirerende scènes hoe de atleten zich voorbereiden voor de grote wedstrijden.

De Tsjechische Jirko (82) traint voor het hoogspringen:

De Italiaanse Gabre (94) doet aan discuswerpen:

de Zweed Herbert (93) doet mee aan de sprint... 100 m!

en dan is er nog Ilse (85) die kogelstoot en de honderjarige discuswerper Alfred uit Oostenrijk:

Alfred heeft net een nieuwe knie gekregen, maar niets weerhoudt hem er van om mee te doen: "Ik wil mijn jeugd verlengen..."

Onvoorstelbaar, wat een inspirerende film! Deze atleten dwingen met recht respect af!

We volgen hen in hun dagelijkse bezigheden en hun voorbereidingen voor de wereldkampioenschappen…

Ik krijg meteen zin om een trainingspak aan te trekken en een rondje te gaan rennen! Maar wel met het witte hoedje van Gabri op!

Na afloop eten we nog een pizzaatje bij de Black Beauty en daarmee is de avond helemaal rond.

Dank je wel, Ton, voor dit gave kado!

I think it's goinig to rain today

2011-06-07T23:19:00.000+02:00

Terwijl ik mijn badeendje uitlaat maak ik deze foto en krijg ineens "I hope it's gonna rain today" in mijn hoofd, naar aanleiding van Randy Newmans "I think it's going to rain today".

Allemachtig wat zijn de weilanden droog en de sloten laag.
Nog geen plas gezien, waar ik die kleine in kan laten poedelen. Dan maar in de eieren!

Ik heb Randy Newman horen en zien spelen tijdens een concert van hem in Amsterdam. Jaren geleden. Ik zit op het podium vlak naast de vleugel en kan bijna de toetsen aanraken, bijna ruiken hoe hij ruikt, terwijl hij "I think it's gonna rain today" zingt...
Luister er maar even naar, je kunt de tekst meelezen. Het is een weemoedig lied over eenzaamheid...

Broken windows and empty hallways

A pale dead moon in the sky streaked with gray

Human kindness is overflowing

And I think it's going to rain today

Scarecrows dressed in the latest styles

With frozen smiles to chase love away

Human kindness is overflowing

And I think it's going to rain today

Lonely, lonely

Tin can at my feet

Think I'll kick it down the street

That's the way to treat a friend

Bright before me the signs implore me

To help the needy and show them the way

Human kindness is overflowing

And I think it's going to rain today

Niemand zingt het zo mooi als Randy Newman zelf, maar Peter Gabriel benadert het in de verte. Erg mooi filmpje ook, met schitterende beelden:

Daar dus wel grote regendruppels, maar uit deze pomp komt niks. Droog en nog eens droog... geen druppel...
Eendje heeft dorst. Eendje wil zwemmen...
Ik ga kijken of er misschien ergens een regenplas is. Je weet maar nooit. Het heeft gisteren toch geregend???

Foto's: Marlou Witzel

Aan de koffie de kruidenier...

2011-06-06T23:13:00.003+02:00

Ik doe mijn boodschappen graag bij een kruidenier, waar je gratis lekkere koffie kunt krijgen. Meestal zit er wel een praatje in met deze of gene...

Daar staat Don. Ik ken hem van vroeger. Van toen hij nog kapper was.

Hij knikt vriendelijk en zegt: ”Lekkere koffie vandaag…”

Waarop ik antwoord, dat ik verslaafd ben aan koffie, maar dan alleen ’s morgens en niet meer dan twee kopjes.

“Nou...” zegt hij, “ik ben ook verslaafd: haha! elke dag een flesje wijn!”

Ik zeg: ”Dan weet ik wel een fijn wijnwinkeltje voor je.”

En ik begin uit te leggen, waar je dat wijnwinkeltje (klik op: Vintous) kunt vinden: ”Je loopt van de Botermarkt richting…” maar Don begint nee te schudden.

“Laat maar…” zegt hij, “ik heb mijn vaste supermarkt, waar ik Tempranillo koop: 24 flessen. Dan ben ik gauw klaar en voor weinig!”

Ik vind het grappig, zoals we daar staan in die koffiehoek. Ik zou wel een foto van hem willen maken, maar dat durf ik niet.

Hij gaat door: “En ’s avonds voor het slapen gaan neem ik een whisky. Een Schotse. Dat is om je gedachten te laten stijgen. Geen cognac, daar gaan ze juist van naar beneden. Maar whisky… daar slaap je lekker op, zonder gedachten, want die zijn dan opgestegen…” Hij wijst naar het plafond.

Omdat ik snipverkouden ben zeg ik, dat ik mijn grogje dan maar met whisky moet maken.

“Neehee… zonde! Doe maar met cognac. Een grogje hoort met cognac. Of met rum.”

Hij heeft zijn koffie op en zegt: “Ik stap maar eens op”.

Ik vind het jammer, dat ik geen foto van hem durf te maken.

Maar… een paar dagen later kom ik hem tegen op de Groote Markt (waar ik hem meteen vraag of ik zijn naam mag gebruiken in dit verhaaltje...) en dan ineens durf ik wél een foto te maken:

Maar oh oh… een foto in een kruidenierszaak, met de pakken melk en de boter op de achtergrond was wel een stuk leuker geweest.

Hallo Marlou,

Geinig verhaaltje! Ik ben blij, dat ik niet voor George Clooney door hoef te gaan. Die drinkt alleen maar geitenmelk en eet glutenvrij.

Ik mag nog alles eten en drinken van de dokter, gelukkig maar. Wel, helemaal goedgekeurd en gemachtigd tot plaatsing.

Hartelijke groet en tot op de koffie bij AH of zomaar,

Don

(OT: Voordat ik toestemming had van Don had ik zijn naam vervangen door: George Clooney. Dat vond Don maar niks, vandaar zijn reactie! Groet van Marlou)

Haha!
Webvriend Han is aan het spelen geweest:

foto: Marlou Witzel en bewerking: Han Vogel

..

Potiche

2011-06-05T21:22:00.000+02:00

Alweer een heerlijke, geestige film gezien.

Zet maar op je lijstje, voor als-ie in de buurt draait of op TV komt: Potiche.

Het woord "Potiche" betekent letterlijk "vaas", maar hier wordt bedoeld: huisvrouw/ -man.

De hoofdrol wordt met verve gespeeld door Catherine Deneuve.

Zij speelt Suzanne Pujol, de toegewijde en huiselijke vrouw van een steenrijke paraplu-fabrikant, die haar onbehoorlijk minderwaardig behandeld. Hij is goed in bevelen, beledigen en vernederen. En hij is nog ontrouw ook. Ronduit gezegd: een echte eikel.

Ook zijn personeel heeft het zwaar te verduren, maar in de uithoek van Frankrijk, waar het verhaal zich afspeelt zijn de vakbonden nog niet echt doorgedrongen.

En toch... het tij keert én er breekt een staking los én directeur Pujol krijgt een zware hartaanval.

Suzanne neemt na flink aandringen van de familie het directeurschap over en ere wie ere toekomt: zij doet dit stukken beter, dan haar autoritaire echtgenoot.

Ze wordt geholpen door haar voormalig liefje en huidig vakbondsleider Maurice (Gerard Depardieu) en tot ieders verbazing ontpopt Suzanne zich tot een bekwame zakenvrouw, die van aanpakken weet. Iedereen in de fabriek fleurt enorm op en ook de verkoopcijfers schieten omhoog.

Als haar man hersteld is wil hij de tent weer overnemen. Natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot, maar voor Deneuve ligt daarna in ieder geval een briljante politieke carrière in het verschiet.

Een heerlijke film. Ik heb de hele tijd in het donker lekker zitten gniffelen en lachen en vond het jammer, dat-ie afgelopen was...

Zin in de voorfilm?

Klik dan op:

Het Spaarne stroomt, het Spaarne stroomt voorbij

2011-05-26T18:32:00.004+02:00

Voor deze hele week geef ik jullie een gedicht mee, geschreven door een Haarlemse dichter en gezongen door een Haarlemse zanger.

Haarlem wordt ook wel de Spaarnestad genoemd, vanwege het mooie Spaarne, dat er door heen stroomt.

Van Spaarndam tot aan de ringvaart bij de Cruquius. Een rivier dwars door de stad.

Lennart Nijgh (1945-2002) heeft er een lied op gemaakt.

Het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt voorbij.

Voorbij de stad waar niets meer wordt geladen,

er liggen voor de waag geen schepen meer.

Ze varen door want de bolders en de kaden

hebben plaatsgemaakt voor het verkeer.

Het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt voorbij.

Zoals het steeds voorbij zal blijven stromen.

Het water gaat, wat blijft is de rivier.

En wat er ook voor andere tijden komen,

hij stroomt voorbij en blijft toch altijd hier.

Het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt,

het Spaarne stroomt voorbij.

Voorbij de brug, voorbij de laatste huizen,

voorbij de werven en het stoomgemaal.

Het Spaarne stroomt, maar niet voorbij de sluizen,

het eindigt naamloos in een zijkanaal.

Lennart Nijgh

Boudewijn de Groot zong het lied, geschreven door zijn vriend Lennart, bij Cobi Schreijer in De Waag aan het Spaarne.

Klik op de eerste foto voor een vergroting en lees de tekst op het grijze steen boven de waterkant...
En heb je daarna nog even tijd?
Kijk dan naar dit spannende filmpje:

foto: Marlou Witzel

.f

Je kunt het ook anders zien...

2011-05-25T20:18:00.000+02:00

Ken je de film Anatevka nog?

Over de joodse gemeenschap in een klein stadje in het oude Rusland.

Over melkboer Tevje en zijn dochters. Het gedoe rond eventuele huwelijks- partners. Het geweld van de Russische overheid.

Tevje heeft een bepaalde manier van denken. Als hem een probleem voor de voeten geworpen wordt probeert hij, door hardop te denken een oplossing te vinden. Hij denkt een beetje van dit… een beetje van dat en uiteindelijk draait hij het probleem om en zegt:

“At the other hand…” en dan heeft hij het probleem min of meer opgelost.

Als zijn dochter wil trouwen met een super arme kleermaker roept hij, dat het niet kan, komt met allerlei argumenten en uiteindelijk zegt hij: “At the other hand…” en dan weet je, dat hij het probleem heeft omgedraaid en er uit is gekomen.

Dat doe ik ook.

Als er iets op mijn pad komt, waar ik weerzin tegen heb, of wat ik vervelend vind, dan denk ik in mezelf:

“Je kunt het ook anders zien…” En dan bedenk ik een oplossing en soms zelfs een ander gevoel.

Een van mijn vriendinnen zegt: “Ik maak me nergens druk om”.

Dat is ook een goeie. Maar dat lukt bij mij niet. Bij mij werkt “Ik kan het ook anders zien…”.

Dat gaat ongeveer zo:

Een vrouw doet vervelend tegen me in de supermarkt.

Ik vind het niet leuk. Ik heb er last van. Het stoort me en voel me er rottig onder … en dan… : “Ik kan het ook anders zien…” en wat gebeurt er? Ik bedenk iets: ze moet naar een bevalling, oma is net overleden, zoon is aan de drugs, weet ik veel wat. En ik verzacht en kan zelfs vriendelijk naar de vrouw glimlachen.

Zo werkt het bij mij. En bij jou?

Zo'n heerlijke dag...

2011-05-24T20:32:00.000+02:00

Soms lees je zomaar een tekst, die je aangrijpt.

Waardoor je ontroerd bent of die je "pakt"... Dat kan zomaar gebeuren, zonder aanleiding.

Soms is de tekst een beetje knullig en helemaal niet hoogdravend.

Maar soms weer boeiend en mooi.

Zo las ik vandaag deze tekst, in een boek over schrijvers.

Lev Tolstoj heeft een telefoongesprek met Anton Tsjechov:

"Ik heb vandaag zo'n heerlijke dag; ik voel mij zo blij gestemd, dat ik zou willen, dat u zich even blij zou voelen als ik.

Vooral u! U bent zo'n goed, zo'n heel goed mens!"

Kijk, lieve lezers... dat slaat vandaag ook helemaal op jullie!

Dat ik zou willen, dat jullie je even blij voelen als ik. Vooral jullie!

Boeken ruilen

2011-05-23T18:31:00.001+02:00

Vorige week was ik in de bibliotheek. Daar zag ik een stelling met boeken, waarboven de aanwijzing: BOOKCROSSING.

Ik ben een nieuwsgierig mens, dus ik steven er op af en wat blijkt: er liggen allemaal gratis boeken.

Een boekendoorgeefsysteem: als je een boek uit hebt en je hoeft het niet zo nodig meer in je boekenkast, dan kun je het "ergens" achterlaten.

In de trein, op een terrasje, in de bus, in een restaurantje, in de bieb, op schoot van een beeld in het Vondelpark en zelfs in een onherbergzaam gebied in Oekoeboeroeland!

Ik heb een boek meegenomen (Een vleugje blauw van Anne Cuneo, waarover later) en eenmaal thuis ben ik gaan kijken bij bookcrossing (klik)

Het blijkt een wereldwijd systeem te zijn. Je kunt je opgeven, of nee: eigenlijk geef je je boek op, waarna je het kunt volgen en kijken, wat zijn "reis" is.

Aardig systeem, niet? Ik ben er al mee begonnen. Mijn eerste boek heb ik achtergelaten op de hoek van de Zijlweg/ Pieter Kiesstraat op een paaltje!
Ben benieuwd hoe lang het daar ligt!

Nou even over het boek. Ik loop het binnenplein van de bibliotheek over, draai het boekje om en lees, dat Anne Cuneo al schrijvend het feit verwerkt, dat ze borstkanker heeft. Er staat: "Op aangrijpende wijze vertelt ze over het verloop van haar ziekte en over de ontwikkeling die ze daar zelf doormaakt. Ze beschrijft haar angst, haar hoop en haar strijd."

Krijg nou wat...

Zou toeval dan inderdaad niet bestaan? Ik had het écht niet gezien en heb het eigenlijk alleen maar gepakt, omdat het zo'n lekker dun, handzaam boekje is.

Ik heb het al uit. En het is een ontroerend mooi boekje.

Dit is iets wat er in staat en wat me aangreep:

"Als het geld dat gebruikt wordt om oorlog te voeren, besteed zou worden aan onderzoek, zouden alle "ongeneeslijke" ziekten allang overwonnen zijn. Ik weet zeker dat het waar is."(Jean Rostand)

Zo, steek die maar in je zak. En ook, gezien het feit dat 1 op de 2 mensen kanker krijgt, dat je nooit mag zeggen, dat het je eigen schuld is dat je kanker hebt. Laten ze oprotten met het aanpraten van schuldgevoelens.

Mooi niet. Laat je niks aanpraten...

JE KUNT ER NIETS AAN DOEN.
Mooi boekje, dat van Anne Cuneo. Als je het wilt hebben??? Dan krijg je het van me... Laat maar weten...
(Marjolijn... het is nu op weg naar je toe!)

Be present!

2011-05-22T20:02:00.000+02:00

Van de week heb ik mijn boek uitgelezen: De geschiedenis van de liefde van Nicole Krauss.

Nu ga ik hier niet een hele recensie schrijven. ’t Is een mooi boek, geloof me maar.

Ik pik er alleen iets uit.

Iets, wat me trof.

De hoofdpersoon, Leo Gurski, is een Poolse jood, die zijn geliefde achterna reist naar New York. Eenmaal daar komt hij er achter, dat ze met een ander is getrouwd, omdat ze er van overtuigd was, dat Leo de gruwelen van het nazi-regime niet had overleefd.

Nu kun je nergens zo eenzaam zijn als in een grote stad. En Leo Gurski is dan ook enorm eenzaam.

Er gaan dagen voorbij, dat hij zijn stem niet gebruikt, of dat hij niet opvalt als hij in zijn eentje door de straten van de grote stad zwerft.

De eenzaamheid knaagt aan hem en dus besluit hij op een gegeven moment er iets aan te doen.
Iets wat hij "Be present" noemt...

Dat betekent, dat hij iedere dag iets doet, waardoor hij aan minstens één persoon heeft laten merken, dat hij er ís. Dat hij aanwezig is.

Er zijn. Je laten horen, je laten zien.

Het zijn kleinigheden, die Leo gebruikt: een kopje koffie bestellen en er een beetje stennis over maken. Of in de bieb een boek lenen en er daar hardop een stukje uit voorlezen. Zomaar iemand vriendelijk gedag zeggen of voor laten gaan bij een verkeerslicht.

Leo bedenkt iedere dag iets waardoor hij voelt: "Ik leef. Ik ben er.

Ik ben aanwezig…”

Ik doe dat ook.

Ik heb het zelfs op mijn agenda geschreven.

Be present.

Wees er...

Ik ben er! Elke dag!

.

Making firewood

2011-05-19T20:14:00.000+02:00

I like it out here

in the woods

all day, alone,

with just my

equipment

and these trees.

And, God knows,

making firewood

sure beats

making money.

David Budbill

Ik hou er van,

in de bossen,

de hele dag, alleen,

met alleen mijn werktuig

en het hout.

En, zeker weten,

hout voor het vuur zagen

is prettiger,

dan geld maken...

(vertaling: Marlou Witzel)

David Budbill werd in 1940 geboren in Cleveland (Ohio) als zoon van een tram- bestuurder en een ministersdochter.

Hij schreef zeven gedichtbundels, acht toneelstukken en een roman; een verzameling korte verhalen, een prentenboek voor kinderen, tientallen essays, inleidingen, toespraken en boekbesprekingen, het libretto voor een opera...

...en hij is performance dichter op twee cd's.

Making Firewood komt in een bundel te staan, die dit jaar uitkomt.

Lees dit gedicht ook eens... het is prachtig!!

Klein leed...

2011-05-18T19:54:00.000+02:00

.
Wat zeg ik???

Klein leed?

Zeg maar gerust: GROOT LEED!!

Er is iets ergs gebeurd. En ik weet niet wat.

Ik weet alleen dit: van de koolmeesjes in de tuin merkte ik een dag lang geen enkele activiteit. Geen vogeltjes meer, die af en aan vlogen met een dikke rups in de bek voor de kleintjes.

Niks… nada…

Daarom heb ik een trap gepakt en ben onder het dakje gaan kijken.

Ach… daar lagen ze… allemaal dood.

Het waren er 8. Eentje is niet uitgekomen. Het eitje bewaar ik.

En hoe dit nou allemaal kan?

Is één van de oudertjes gegrepen door Gerrit, de kat van de achterbuurvrouw?

Of waren er toch niet genoeg dikke, vette rupsen toen het weer zo koud werd?

Ik weet het niet en ze kunnen het ook niet meer navertellen.

Ik weet alleen, dat ik het heel erg vind.

Ik ben er zelfs een beetje verdrietig van.

Daarom heb ik ze begraven met een treurlied en een traan…

Dag kleine kommensaaltjes. Ik vind het heel erg jammer, dat het niet gelukt is; dat jullie leventjes zo kort waren en dat ik jullie niet mag zien uitvliegen…

De Kleine Principessa

2011-05-17T20:07:00.000+02:00

En dan… midden in de nacht… wordt meneer Aap opgebeld.

Het is Vriendin.

“Het is zover!” hijgt ze.

Meneer Aap weet meteen wat ze bedoelt en rent de straat op als een kip zonder kop. Hij kijkt links, hij kijkt rechts.

Eh… wat moet ik doen, eh… waar ben ik…

Dan weet hij het weer. Het is tijd voor de Kleine.

Het is zover…

Hij pakt een pakje, springt op zijn fiets en racet zo hard als hij kan naar het huis van Vriendin. Gelukkig, de voordeur staat op een kier. Nu hoeft hij zijn sleutel niet te zoeken.

Hij rent de trap op naar de slaapkamer en daar ligt ze, zijn mooie Principessa, in barensnood.

“Ga weg!” schreeuwt ze. “Rotzak!!!”

Meneer Aap begrijpt er geen hout van. Waarom is hij nou ineens een rotzak?

Hij neemt het allemaal maar niet al te serieus en begint Vriendin over haar hoofd te aaien en zegt: ”Toe maar, je doet het goed, toe maar… puf-puf-puf…”

En bij de laatste puf ploft er een mini-aapje op het laken.

Het is een meisje. Een Principessa… Het doet een zacht baby-huiltje en Vriendin en Meneer Aap moeten allebei lachen om het mooie geluidje.

Meneer Aap legt het kleine wonder op de borst van Vriendin en geeft zijn pakje. “Zelf gemaakt!” zegt hij trots.

Vriendin moet er om lachen. Ze moet overal om lachen.

Alles is goed. Alles klopt. La vita è bella!

De Kommensalen

2011-05-16T18:44:00.002+02:00

Omdat ik zo’n groot huis heb, zeg maar gerust een aardig optrekje, heb ik een gedeelte verhuurd.

Nu woont er in een van de bijgebouwen een gezin met 9 kinderen.

Vader en moeder zijn de gehele dag bezig met het voederen van de kleintjes. De dikke sappige rupsen zijn bijna niet aan te slepen! Ik heb met ze te doen en leg wel eens wat voedzaams neer, maar ze bepalen toch zelf wat er gegeten wordt en mijn gulle, doch nederige giften worden totaal genegeerd.

Maar je wilt toch iets doen aan het welzijn van dit klein geluk.

Dus heb ik het de buren (klik op Gerrit) onmogelijk gemaakt om van het dakje van de kleine waranda naar mijn gasten te gluren.

De andere kommensalen wonen in een van de koelste kamers. Zij hebben het niet zo op verwarming en houden van een beetje vocht. Ze zijn met z’n vijven: oma en opa, pa en poe en één kind.

Het zijn rustige klantjes, maar... ze houden mij wel nauwgezet in de gaten. Zo nu en dan is er een vraag: "Wilt u het bad vullen?" maar verder heb je geen kind aan ze.

Leed is er ook. Niet alleen lief. Een van de vochtige kommensalen heeft het loodje gelegd. En hoe???

Geen idee. Een beet van Gerrit? Wie zal het zeggen…

Dan heb ik nog een kamer, waar om de beurt van allerlei gespuis komt logeren. Iedereen is welkom, zolang er maar niet gerookt en gezopen wordt. Meestal houdt men zich wel aan de regels.

En dat is mooi.

Ik heb het goed op mijn landgoed. De landerijen staan er lekker sappig bij en soms komt er een heerlijke geur in mijn reukorgaan.

Dan sta ik even stil en snuif…

Laat je op tijd weten als je wilt komen logeren? Het landgoed is namelijk erg in trek! Maar je bent van harte welkom...

(klik voor vergrotingen op de foto's)

Ter uwer verjaring....

2011-05-15T21:28:00.001+02:00

Eindelijk is het zover...

Ze wordt wakker van de vogeltjes in de tuin en weet het meteen:

...Vandaag ben ik jarig! Ik heb een mijlpaal behaald. En wel die van de 65...

Meteen staat ze naast haar bed. Er is een hoop te doen, dus er is geen tijd te verliezen.

Snel worden alle dingen gedaan, die nodig zijn om het de gasten straks zo aangenaam mogelijk te maken.

De taart wordt aangesneden, de kopjes klaargezet.

Ook wordt de voordeur gastvrij wagenwijd opengezet.

Laat de meiden maar komen…

En áls ze er dan zijn is het in de kortst mogelijke tijd een heerlijk gekakel en gegiechel.

Ze kijkt het kringetje rond: het leven is goed zo…

’s Avonds komt Roosje en haar gezinnetje. De kindjes duiken meteen de tuin in. Er wordt een lekker flesje opentrokken, een stukje taart erbij en weer kijkt ze het kringetje rond: het leven is zo goed…

Zaterdags komt de familie. Met z’n allen zitten ze in de tuin. Er wordt gezongen en gelachen en gekletst.

Om half zeven loopt het gezelschap naar Vintous, waar gegeten gaat worden en waar een lied gezongen wordt, dat klinkt als een klok. De familie heeft er stiekem heel wat uurtjes oefenen opzitten!

Marie Louise

Niks te verliezen

Vijfen-zes-tig jaar!

Ja… als ze zo haar kringetje rond kijkt, dan weet ze het heel zeker: ze plakt er nog eens 35 jaar aan vast, want het leven is intens goed...

Iedereen... DANK JE WEL! La vita è bella!

Rondje Elswoutlaan (3)

2011-05-10T22:25:00.001+02:00

Als ik langs het water bij het weiland loop hoor ik ineens een soort van kabaal. Dat is er normaal gesproken nooit zo, maar nu dus wel.

Ik ga meteen kijken en zie aan de kant van de sloot een hoop gedoe van hele grote vissen.

Ze zijn volgens mij aan het rotzooien. Dat hoort bij deze tijd: een beetje rotzooien.

Ze storen zich niet aan mij en paaien er vrolijk op los.

Terwijl ik aan het fotograferen ben zie ik in mijn rechter ooghoek twee fietsers aankomen. Het is een keurig echtpaar. Waarschijnlijk uit Aerdenhout.

Ze stappen af en komen kijken wat er te zien is.

Vooral mevrouw is helemaal ontdaan.

Maar ze vindt het ook mooi, al dat gedoe in het water en vraagt waarom ik er foto’s van maak. Tja… daar heb ik niet van terug. Waarom maak ik er eigenlijk foto’s van?!

Ik zeg tegen haar, dat ik overal een verhaaltje in zie en dat ik daar dan graag een foto bij heb.

“Ik denk” zeg ik tegen haar, “dat ze aan het …”

Mevrouw maakt mijn zin af: “...vrijen zijn!”

Ik zie, dat ze een kleur krijgt. Dat is grappig, want waar zie je op heden nog wel eens een volwassen vrouw van tegen de 70, die een kleur krijgt…

En nog wel bij het bespieden van een groepje vrijende vissen…

En dat allemaal, lief en leed, tijdens mijn rondje Elswoutlaan...

Rondje Elswoutlaan (2)

2011-05-09T20:31:00.000+02:00

Regelmatig hetzelfde rondje en dat verveelt nooit???

Nee!

Dat verveelt nooit, maar het is dan ook nooit hetzelfde.

Vandaag bijvoorbeeld heb ik bloemen geplukt in de berm.

Het zijn 12 soorten geworden, want ik heb iets met het getal 12.

12 mei jarig! Ik word donderdag 65!!! 65??? Jaha... 65!!! Had je niet gedacht, hè?!

Ik pluk er van elke soort drie: van het trilgras, van de zuring, de boterbloem en de koekoeksbloem...

Van de daslook, de boshyacinth en het fluitekruid. En nog wat grasjes en bloemetjes, waar ik de naam niet van ken.

Kijk eens hoe mooi het is geworden?!

Het wordt een beetje "mijn" rondje. Ik ken zo langzamerhand elke bocht en elke boom.

En dat er nu zoveel wilde bloemen bloeien maakt het alleen maar mooier!!
En thuis in de tuin kan ik er nog dagen van genieten...

Rondje Elswoutlaan (1)

2011-05-08T21:53:00.002+02:00

Als ik alleen loop heb ik een vast rondje, dat ik graag wandel en waar een hoop te zien is en... niet onbelangrijk: waar ik me veilig voel.

Men vraagt wel eens: "Is dat nou niet saai, steeds datzelfde rondje?" Nee! Driewerf nee! Het is nooit saai, want elke dag is het anders en steeds zie ik weer iets nieuws.

Vandaag bijvoorbeeld komt me een redelijk oud dametje tegemoet.

Ik zie, dat ze zo nu en dan bukt en iets opraapt.

Als ik dichterbij ben zie ik dat ze een plastic zakje bij zich heeft, waarin wat troep: blikjes en wat afval.

Ik vraag haar, of ik een foto van haar mag maken, want ik vind het toch wel bijzonder, dat iemand hier op mijn wandelpaadje het afval van anderen, dat achteloos wordt neergeflikkerd, op loopt te ruimen.

"Nee", zegt ze: "U mag wel een foto van het zakje maken, maar ik wil er niet op. Ik maak namelijk mijn dagelijkse rondje en heb me helemaal niet netjes aangekleed en ik heb mijn haar niet gekamd, geloof ik..."

Ik moet erom lachen en zeg, dat ze er best goed uitziet, maar dat ik geen foto van haar maak, maar wel van het afvalzakje.

Ze legt het zakje met troep op een bankje vlakbij de prullebak en doet een paar stappen achteruit.

"Klik!" zegt mijn klikklakje.

Ik vraag haar of ze alles opruimt. Maar nee... dat is niet de bedoeling. Geen snotlapjes en zo.

Dan vertel ik haar, dat ik even verderop een schoenzool heb zien liggen. "Neemt u die mee om weg te gooien?"

Nee, dat vindt ze ook niet smakelijk. Iemand anders moet die maar weggooien.

"Dank u wel en tot ziens," zeg ik tegen haar.

"Nee..." zegt ze "Ik bedank u en u ook tot ziens!"

Als ik haar vraag, waarom ze mij bedankt zegt ze, dat ik de eerste ben, waar ze vandaag tegen praat. Een soort van wie-geeft-me-jatmous...

Zie je... en daarom is mijn wandeling nooit hetzelfde. Het is maar een uurtje lopen, maar steeds is het weer anders en toch dezelfde route...

Jij was er echt

2011-05-05T19:51:00.001+02:00

Je naam schrijven

Ik neem je naam in mijn handen
delibereer of mijn schrift, mijn
hanenpotenschrift de letters
in hun waarde zal kunnen vatten.

Ik schrik

er is een beeld van jou
in mij gekomen
een beeld van haren
handen ogen en een mond
die mij iets zegt

Ik heb je naam genomen
in mijn hand en gekozen
om te schrijven.

Daar sta jij
in barbaarse tijden omgekomen.
Jij.
Jij was er echt.

Sylvia Hubers

De 12 meter lange, volgeschreven rollen blijven nog een week hangen vanaf de nok van het kerkje in het Noord-Hollans Archief, Jansstraat 40 in Haarlem.
.

Kleine Rolf...

2011-05-04T21:37:00.000+02:00

De afgelopen twee dagen zijn meer dan 710 namen in het kloosterkerkje in de Jansstraat in Haarlem op lange rollen papier geschreven.
Het is een tijdelijk monument geworden voor alle joodse Haarlemmers, die in de Tweede Wereldoorlog zijn vermoord.

710 mensen uit de anonimiteit getild...

Karl, Johanna en kleine Rolf...

Ik schreef jullie naam.

Ik draag jullie in mijn hart. Voor altijd.

Karl, Johanna en Rolf de Levie

2011-05-03T20:14:00.000+02:00

.

Zonder woorden, maar mét naam...

Haar naam

2011-05-02T20:56:00.001+02:00

Vorig jaar heb ik een ontroerend mooi boek gelezen van Tatiana de Rosnay: Haar naam was Sarah.

Het verhaal gaat over een joods meisje, dat door de Parijse politie wordt opgejaagd en gevangen gezet in het wielerstadion van Parijs. Na drie vreselijke dagen wordt ze naar een concentratiekamp getransporteerd, waar ze wordt gescheiden van haar moeder en uiteindelijk weet te ontsnappen.
Dat meisje... door Tatiana de Rosnay krijgt zij een naam: Sarah.

Ook in Haarlem zijn in de Tweede Wereld Oorlog mensen opgejaagd en opgepakt door de politie. De Haarlemse politie.

710 mensen hebben de gruwelen van de Duitse concentratiekampen niet overleefd.

Om voor hen een soort van monument te creëren worden hun namen op 3 en 4 mei op grote rollen papier geschreven.

Noem mij, noem mij, noem mijn naam…

Ben je in de buurt van Haarlem?

Kom dan naar de Janskerk in de Jansstraat. Daar bevindt zich het Noord-Hollands archief, waar deze rollen klaarliggen.

Waar iedereen, die dat wilt, de naam mag schrijven van één van de 710 vermoorde Haarlemse joden.

Rabbijn Spiero zal de eerste naam schrijven.

Schrijf mij, schrijf mij, schrijf mijn naam.

.

Geheime missie

2011-05-01T22:20:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag heeft Vrouwenkoor Malle Babbe in Zandvoort aan Zee een lintjesuitreiking opgevrolijkt! Jawel, het heeft Hare Majesteit behaagd...

Het had heel wat voeten in de aarde.

Wekenlang hebben we geoefend. Alle teksten en de juiste tonen uit het hoofd geleerd.

De persoon waarvoor we gaan zingen is een groot fan van ons koor, dus we hebben er extra veel zin in.

Woensdagavond word ik opgebeld door bestuurslid Rosmarie: "Dag Marlou! Weet je het al van vrijdag?"

Ik denk... nee toch... het zal toch niet waar zijn, dat het niet doorgaat?

Maar nee, dat is het niet. Rosmarie verklapt, dat we het nu allemaal mogen weten: niet een of andere aardige fan krijgt het lintje, maar onze eigenste lieve schat van een secretaris: Len!

Ik sta van plezier te springen aan de telefoon. Wat een geweldig goed geheim- gehouden missie!

En Len??? Die weet helemaal van niks. Die denkt nog steeds, dat we voor een leuke fan gaan zingen!!

Ik ben als een kind zo blij met deze verrassing! Die Len! Wordt die even in het zonnetje gezet...

Vrijdagochtend fiets ik met een paar koorvriendinnen naar Zandvoort. We zijn mooi op tijd in het gemeentehuisje. Len zit gewoon tussen ons in als we inzingen en de liedjes even oefenen.

Pas op het allerlaatste moment, als haar man, kinderen en kleinzoontje de zaal binnenkomen heeft ze in de gaten, dat er iets heel bijzonders aan de hand moet zijn. Haar mond zakt open van verbazing, ze begint te glimmen en moet uit het koor stappen en naast de burgervader gaan staan, die uitgebreid vertelt, waarom ze dit lintje verdient en dan de akte voorleest: "Het heeft Hare Majesteit behaagd..." en het lintje opspeldt.

Het is een vrolijke ceremonie. We zingen Len toe, met onder andere "In naam van Oranje, doe open de poort" en ook de twee andere lintjesontvangers worden feestelijk door ons toegezongen.

Na afloop worden we allemaal uitgenodigd door Rob, echtgenoot van Len, om op het terras van een strandtent verder te gaan feesten! Het kan allemaal niet op...

Architectuur: De Raaks

2011-04-28T21:14:00.002+02:00

Ik woon vlak bij De Raaks.

Dat is een gebied in hartje Haarlem, waar vroeger een prachtig gebouw stond en dat helaas... snik, snik en nog eens snik...gesloopt is. Er is met man en macht geknokt om de oude gebouwen van Dumont te laten staan, maar... het grote geld won.

Haarlem... HOU JE RAAKS!!! (klik)

In no time zijn de oude gebouwen neergehaald.

Ik heb er toen een paar stukjes over geschreven als Hetty Aandagt bij het VK-blog: De Raaks en De dynamiek van de bouw. En nu, ruim 3 jaar later is daar een heftig soort van nieuwbouw neergezet, waar ik niet echt heel erg vrolijk van word.

Kortom: ik vind de nieuwe gebouwen niet mooi. Niet dat ik vind, dat oud en modern niet met elkaar "matchen", nee... dat kan prima, kijk maar naar Parijs of Londen of andere wereldsteden...

Maar... Haarlem is geen wereldstad. Het is een beetje een dorp eigenlijk, een beetje kneuterig. Het ís wel een stad, maar het heeft totaal geen allure en dat is nou juist het leuke aan Haarlem. En dit... dit is gewoon een lelijk gebouw. Natuurlijk leuk, dat van de oude gebouwen iets is ingemetseld, als doekje voor het bloeden, maar daar heb je ze niet mee terug.

Vanmiddag was er een opening van een expositie in het ABC over de Raaks, waar ik het net over had.

Mooie expositie, ik kan niet anders zeggen.

Mooi van structuur, opbouw en overzicht. Gaaf ook om te zien hoe de geschiedenis is van het hele eh... mag ik het zeggen??? nou vooruit: debacle!

Als je in architectuur geïnteresseerd bent moet je echt eens langskomen bij het ABC. De exposities zijn schitterend. Je zou in dit geval bijna overstag gaan...

Maar... ik kan de nieuwe Raaks nog steeds niet mooi vinden.

Zal ik er ooit aan wennen?

Zal wel moeten, want ik woon er vlak bij.

Ik kom er bijna dagelijks langs. Dus. Ik zal er misschien wel aan wennen. Maar mooi vinden? Nee!

25 mei aanstaande is de opening. Natuurlijk sta ik vooraan. Niet om "Boe!" te roepen, heus niet, want ik draag mijn stad een goed hart toe en hoop, dat al met al dit hele gebeuren toch een succes gaat worden. Er komen winkels in, een cinema en het stadhuis.

Maar ach... had Haarlem maar zijn Raaks gehouden...

Er is geen weg meer terug...

(3 laatste foto's: Marlou Witzel, de andere komen van het WWW)

Eind goed, al goed

2011-04-27T19:01:00.004+02:00

Zo af en toe lees ik iets, waar ik lekker om kan gniffelen.

Zo ook om deze tekst, die Gerard Reve een keer gezegd schijnt te hebben...

"Het leven is geweldig. Het is beroerd dat je iedere dag werken moet, maar verder is het leven een feest."

Daarom was ik gek op Reve. Om dit soort uitspraken. Ik hoor het hem zeggen met die mooie sonore stem van hem.

"Het leven is geweldig. Het is beroerd dat je iedere dag moet werken, maar verder is het leven een feest."

Heerlijk!

Luister maar eens naar die stem van hem in "De Blijde Boodschap" :

Ach, nu ik toch met Reve bezig ben kan ik net zo goed een van zijn mooie gedichten opschrijven.

Ik heb een bundeltje met al zijn gedichten en dit is een van de gedichten, die ik zo af en toe even voor mezelf hardop voorlees:

Eind goed, al goed

Mijn as wordt begraven op het kerkhof te Greonterp.

De mensen die komen kijken,

krijgen met onbekrompen maat te drinken,

de kinderen ook, dat staat geschreven.

Er komt een houten kruis, waarop te lezen valt:

GOD IS LIEFDE, verder niks.

Dan komt de harmonie, en speelt een lied,

langzaam en vroom, met veel koper.

Als er wel wolken maar geen wind is wordt de hemel

een sluier van stilte,

en daalt iets neer dat veel lijkt op geluk.

(1965)

Maar het mooiste nog vind ik het, als hij het zelf voorleest, op de CD, die achterin de bundel is gestoken.

Gerard Reve is 8 april 2006 overleden. En niet begraven in Greonterp, maar in Machelen aan de Leie in België.

Henry en ik hebben daarom in Greonterp... nee, nee... daarover een andere keer.

Leven en dood

2011-04-27T05:29:00.000+02:00

Binnen een week gebeuren er twee belangrijke dingen: Reijer overlijdt en David wordt geboren.

Reijer is nogal oud geworden: bijna 90 en David (voluit David Laszlo) heeft nog zijn hele leven voor zich.

Reijer is heel rustig uit het leven gegleden en David is er heel rustig aangekomen.

Reijer wordt betreurd door zijn kinderen en kleinkinderen. Zij zullen die lieve, elegante en grappige man gaan missen. Ook al weten ze, dat aan elk leven uiteindelijk een eind komt... En ook al weten ze, dat hij er alles uit heeft gehaald, wat er in zat.
En wat zal het leven David brengen? Ik weet het niet. Ik weet wel, dat hij welkom is en heel veel liefde zal ontvangen...

Dag David, jochie... welkom hier. Maak er wat van! Ik wens je een mooi en gezond en inspirerend leven toe, vol aangename verrassingen...

Dag Reijer... rust maar lekker uit. Je hebt het verdiend... Eindelijk lucht...

Op de begrafenis wordt dit filmpje getoond. Prachtig... kijk er maar naar en laat het op je inwerken. Zo mooi en ontroerend gemaakt:

Oeioei...

2011-04-25T22:18:00.001+02:00

Deze droppeltjes had ik vorige week wel willen hebben! Cocaine Tootache Drops...

Allemachtig, wat had ik een kiespijn... niet normaal meer...

Maar eindelijk... ik ben er van verlost!

En ik realiseer me, dat het heel lang geleden is, dat er een kies werd getrokken!

Waarschijnlijk wel 40 jaar geleden, of zelfs nog langer...

Misschien vind je het gek... maar ik heb de kies, die er uit moest, bedankt voor 55 jaar trouwe dienst.

Jammer, dat-ie op het laatst zo moeilijk ging doen!

En zal ik je nog iets vertellen, waar ik enorm dankbaar voor ben?!

Voor verdoving!!! Ik moet er niet aan denken, dat je kies er, zoals in de Middeleeuwen, zonder verdoving uitgetrokken wordt!!

Nu voelde ik er niets van en ik ben heerlijk van mijn kiespijn af.

Bye bye...