And I will fly away

.

Straks pak ik de bus naar Schiphol.

En dan ben ik pleite! Mijn vliegtuig vertrekt om 12:30 en door het tijdsverschil kom ik om 13:30 in Calgary aan. Grappig, he?! 

En dan gaat het grote avontuur beginnen. Ik heb er zo'n zin in!!
Yes... Canada... here we come!

Tot over een week of wat... 

Raadsel

.
Vandaag een raadsel, maar... geen moeilijk raadsel:

Waar gaan wij morgen, jaaaaa.... morgen! naar toe?

Komt-ie:

En de volgende:

en nog ééntje:

Niet moeilijk, toch?!

Yeah! Een droom komt uit!!

Nog één nachtje slapen...

De laatste Citroën

.

Na de misere met de DS 19 (zie eergisteren) kocht ik een Citroën CX. 
Dat was me een bak! Rijden... heerlijk! Als een zonnetje!
En wat een heerlijke vering...
Daarmee zijn we tig-keer naar Zwitserland gereden voor de wintersport. 
Een ideale reisauto... We reden er rustig 150 of meer in... 
Brandstof was toen dan ook nog niet zo duur...
Een enorme laadruimte voor alle skispullen... Ideaal!

Naast deze zaligheid kocht ik een blauwe eend. Daarmee gingen Roosje en ik naar Frankrijk. Lekker zwerven en kamperen en vakantie houden...

Dat zag er ongeveer zo uit. Lekker dakje open en scheuren maar...

Onze Lelijke Eend was wel iets minder verroest. En de banden waren goed hard opgepompt...

Wat een heerlijk vrij gevoel hadden we!!

Die blauwe heb ik later aan Roosje gegeven toen ik een andere eend kocht met ongeveer deze kleur:

Op de deur had iemand een paar stickers van schildpadjes geplakt. Sja...

Je kon er dan ook niet hard mee. Roosje mocht ook deze helemaal op rijden...

Inmiddels zijn Henry en ik alweer aan onze derde Citroën Berlingo toe.

Van groen naar blauw naar antracietkleurig.

Deze blauwe hadden we nòg kunnen hebben, als ik er niet dat rottige auto-ongeluk mee had gehad. We sliepen op het dak!! TOP!

Henry... dank je wel!

Nogmaals Citroën

.

In de loop van mijn leven heb ik aardig wat Citroëns gereden.

Mijn allereerste was een heerlijke Lelijke Eend! 
Ik kocht 'm in 1967 van mijn allereerste salaris van mijn vader, die ook Citroën liefhebber was... en overging op een zwarte Traction Avant (klik)

Op den duur was mijn oude eend een echte roestbak: je moest uitkijken, dat je niet door de bodem zakte! Maar dat hoorde bij de Lelijke Eend!! Dak open en waggelen maar!

Ik heb er heel wat ritjes van en naar mijn werk in gereden... 
Hij was helemaal op toen ik een Eend Bestel kocht.

Ook leuk, vooral, omdat je er achterin kon slapen.

Daarmee ben ik dan ook eens naar Parijs gereden en heb ik gewoon in de laadruimte geslapen, midden in de stad in de Rue de Rennes!

Toen de Lelijke Eend 35 jaar bestond is er een heel gaaf boek uitgegeven, geschreven door Ernst van Altena.

Voorin zat een klein singletje met dit enige liedje, geschreven door Annie M.G:

Alle foto's zijn van internet geplukt. Helaas... in die tijd had ik nog geen fototoestel...

Morgen nog een paar Citroëns...

Citroën... a way of life! Of: a way of my life?!

Citroën...

.

Op mijn ronde via de Elswoutlaan kom je langs een mooi oud huis, waar in de voortuin dit "antieke" strijkijzer staat:

En mooie goed verzorgde oude Citroën DS 19. Die noemde je een strijkijzer, vanwege de vorm...

Ik heb er ooit ook eentje gehad. Een bordeaux-rode.

Zo ongeveer:

Hij glom alleen niet zo mooi.

En helaas kaduuk gegaan, omdat een domme garagist gewone olie in het hydraulische systeem had gegoten. DOM!!

Wat was dat jammer, dat die het niet meer deed. 

Hij kon na de misère rechtstreeks naar de schroot...

En nu ik het hierover heb realiseer ik me hoe veel Citroëns is gereden heb, dus daarover morgen meer...

I will give my love an apple

.

Met het vakantiekoor "Hupse Kee" hebben we een heleboel mooie liederen geleerd en gezongen.

Een dikke week geleden was het concertje in Haarlem.

Eerst de hele dag repeteren en dan voor een bomvolle zaal de liederen ten gehore brengen.

En leuk dat het was!!

©berna van de ijzen

Ik zag een heleboel bekenden in de zaal: onder andere nogal wat zwemmers van de Houtvaart! En ook heel wat koorleden van Malle Babbe...

Dan ga je toch extra je best doen.

©berna van de ijzen

Eén van de liederen die we geleerd hebben heet: "I will give my love an apple...".

Op zich vond ik het niet zo een heel bijzonder lied. Althans, niet één van de mooiste.

Maar... onze dirigent wees ons er op, dat het lied ook door Andreas Scholl wordt gezongen.

Die ken ik goed, van Schubert liederen en het intens mooie Nisi Domini van Vivaldi.

Drie CD's heb ik van hem.

Dus...

Na het concert ben ik meteen op You Tube gaan zoeken naar dit lied, gezongen door deze zanger.

Schitterend gezongen... en... begeleid door zijn toekomstige vrouw. 

Daar gaan mijn romantische oortjes helemaal van klapperen...

Luister maar even...

Mooi he!!

Zo ingetogen en zo'n aparte stem...

.

Mooier dan lente...

.

We lopen langs het water - Elswoutlaan - koeiepaadje (voor de schep licht) - langs het water". 
Gewoon een klein uurtje lopen...

Maar helend en verhelderend. 

Op een gegeven moment kom je langs een veld met bloemen...

Maravilloso!!!

De kleuren zijn nog mooier dan de kleuren van de tulpen in de lente!

Kijk maar:

Wat een weelde, wat een kleuren-symfonie! 

Als je daar loopt en er naar kijkt, dan moet je je ogen wijd opensperren en de kleuren in je door laten dringen. Ze als het ware opslurpen.

Allemaal blommekes voor Temmy, de oudste zus van Henry.

Vandaag naar haar laatste rustplaats ...

Zichrona livracha (dat haar nagedachtenis ons tot een zegen mag zijn)

.

Hasta la vista, Temmy

.

Adios Temmy...

Rust zacht... ¡ Saludarlos arriba !

Temmy... De oudste zus van Henry is overleden...

Temmy... descanse en paz...

¡ Hey pequeña amapola Andaluz ! Dulce niña, duerme tranquilo...

(geen reacties mogelijk)

Stemmen in de tuin...

.

Eens, in mijn vorige huis in Bloemendaal, werd ik wakker van stemmen in de tuin.

Het was al licht, ik denk een uur of 6 's morgens...

Ik sloop mijn bed uit en deed het gordijn op een kiertje.

Niemand te zien!

Maar... de slaap uit mijn ogen wrijvend zag ik ineens twee grote ara's in mijn berkenboom.

Die zaten daar te kletsen en te ontbijten.

(foto:www)

"Allemachtig, wat duurt het lang."

"Ja, wat een slaapkop..."

"Heb jij nog een knabbeltje?"

"Hier... neem deze maar..."

Nou ja... zo ongeveer.

Die twee ara's woonden in een holte hoog in een oude beuk aan de Elswoutlaan. 

En soms, als je op de beuk klopte, dan stak er wel eens een hoofdje uit het hol...

Ik was gek op die ara's. 

Ze vlogen altijd samen door het luchtruim van onze omgeving. 

Een tijd geleden is één van de twee overleden. Het vrouwtje. Zo maar dood gevonden in het bos... 

Zo erg!

Vanmorgen zag ik de weduwnaar vliegen... Zie je hem?

(klik op foto voor vergroting)

Hij is al die tijd alleen gebleven. Heeft helemaal geen zin in een ander vrouwtje, want met wie kon hij nou eigenlijk zo lekker kletsen en ontbijten in de tuin van Marlou?

Juist ja!!

Weerspiegelingen...

.

Wat zo mooi is aan het systeem in lichaam en geest is... dat, als je je weer beter voelt, dat je dan ook met andere ogen gaat kijken.

En dat je dan ineens de schoonheid van iets simpels ziet.

Zoals gisteren...

De weerspiegelingen in het water waar ik langs loop.

Dat je dat ziet. En dat je daar dan van genieten kunt. 

Dat is wel heel bijzonder na die donkere periode.

Dus je snapt, dat ik heel dankbaar ben, dat ik uit het gat ben gekropen.

En dat ik het weer helemaal zie zitten...

De rode deken

.

Ja luitjes... lopen lopen lopen..

Ik blijf het er in houden.

Weet eigenlijk niet, waarom ik een tijd lang geen stap meer verzette...

Ik stond gewoon stil en was veel te veel binnenshuis.

Maar  gelukkig... de schwung zit er weer in.

En ik laat jullie maar meteen even zien, waar ik dan zo blij van word:

Nu denk je vast: hoe kun je nu blij worden van zo'n oude deken, die half in de bosjes ligt.

Ja... dat kan ik.

Want ik ga natuurlijk een heel verhaal verzinnen.

Van twee jonge mensen, die lekker hebben liggen rotzooien in het gras op die oude rode deken.

Misschien was het wel volle maan, of misschien juist niet...

En misschien hebben ze elkaar wel duizend hele lieve woordjes ingefluisterd.

Je weet het niet...

En je verzint maar wat.

En daar moet ik dan om lachen.

Om iemand die ik niet ken, die een grote deken van huis mee heeft genomen. 

Mét een plan!!

En je weet: ik zie alles.

Dus ook een grote rode deken...

Het rondje...

.

Tijdens de depressie heb ik veel gelopen.

Dat hielp enorm goed. 

Een dagelijks rondje, gewoon de deur uit en lopen maar... 

Langs het water naar de Elswoutlaan; dan het koeiepaadje over en weer langs het water naar huis...

Precies een uurtje later weer thuis.

Je komt in een prettige flow én je krijgt je gedachtes op orde.

Onderweg kwam ik dit tegen:

Zo zonde, langs die mooie laan...

Ik snap niet, dat je... al rijdend je lege blikje uit het raam flikkert.

Maar goed... waar ik gelopen heb is voorlopig geen blikje meer te zien.

Deze vind ik ook genant:

Ik vind het al erg, dat mensen Coca Cola drinken. 

Misschien wérd het ook minder gedronken. 

Dat Coca Cola daarom allerlei namen op de blikjes heeft bedacht?

Prettig weekeinde allemaal! 

Enne... geen Cola drinken, hoor! Ook geen Cola Light...

Zomerdip (slot)

.

Tot slot en dan hebben we het er niet meer over...
Wat erg onhandig is, als je je niet fijn voelt: je mond er over houden.

Ik ben daar buitengewoon goed in. Niemand ziet iets aan me!

Maar nu ik het deze week als een soort van thema op m'n blog heb gezet gaat het stukken beter.

"Je moet ventileren" zegt mijn dirigent altijd. En dat is helemaal waar...

En weet je wat zo grappig is: ik heb een kaartje gependeld dat daar helemaal mee te maken heeft:

Communicatie!!

Dát is precies het goeie: je moet erover kunnen lullen...

Het gaat precies de goeie kant op nu ik jullie deelgenoot heb gemaakt van mijn narigheid. Ik voel me lichter, alsof er een last van m'n schouders is gevallen.

Dank je wel voor het geduldig aanhoren en voor de lieve reacties.

We gaan verder en alles komt goed...

Zomerdip (één na laatste)

.

Als iemand zich niet lekker voelt moet die zich eigenlijk niet verstoppen.

Dat is niet handig.

Ik ben een goeie verstoppertje speler en weet de beste verstopplekjes, waar niemand me vinden kan. Ikzelf soms ook niet... Dan zoek ik me rot, maar nee... nergens te vinden.

Gelukkig is de depressie op z'n retour en kan ik zo nu en dan de zon weer zien schijnen en af en toe weer eens gek doen en wat lachen...

Het lukt me dan zelfs om "gewoon" weer een beetje van het leven te genieten, samen met de mensen waar ik om geef en waar ik van houd. 

Ik denk aan dat het allerbelangrijkste: dankbaarheid voor alle goeie dingen die op m'n pad komen...

Maar ja, als je je verstopt en de goeie dingen niet ziet, niet kúnt zien... waar blijf je dan met je goeie gedrag...

Zomerdip (vervolg)

.

Iemand vroeg waar ik die zomerdip dan eigenlijk voel.

Dat zal ik je vertellen: vooral in het hoofd en dan in alles boven de schouders en ook een stuk in de rug. En rondom het hart stormt het...

Het staat allemaal strak en het voelt:

Ik heb er nog eens over nagedacht en precies twee jaar geleden had ik er ook hevige last van.

Ook toen was ik op het blog mooi weer aan het spelen en liet vooral niets merken...

Dat is het makkelijkst.

Je hoeft dan niets uit te leggen en als het na een tijdje over is dan heeft niemand er iets van gemerkt en ga je gewoon weer over op de orde van de dag...

En daar heb ik nu zomaar geen zin in.

Jullie mogen het best weten: het is hier zwaar weer...

Voor alle eerlijkheid dien ik er een woord aan toe te voegen. 

Het woord: geweest.

Want zo heel zwaar is het gelukkig niet meer. 

Het slaat zo nu en dan toe, maar het hele scherpe is er gelukkig al van af. 

Nog even en ik zie "the bright sides" weer.

Zomerdip (1)

.

Jullie zijn van mij gewend dat ik altijd opgewekt en vrolijk ben.

Eigenlijk is iedereen steeds bezig zich zo prettig mogelijk te profileren.

Maar ik knal het er maar eens een keertje uit: ik ben al een tijd helemaal niet vrolijk.

En ik noem het voor het gemak maar een zomerdip. (klik)
Niks te "Always look at the bright side of life..." 

Waar het vandaan komt???

Geen idee ... ik weet het niet. Het sloop er zomaar geleidelijk in.
En nestelde zich in mijn kop en in m'n lijf...

Wat ik er aan doe??? Sja, van alles en nog wat...

Gewoon maar zo laten...
Lieve mensen opzoeken...

Het boek van Wayne Dyer: "Niet morgen maar nu" lezen...

Luisteren naar rustgevende meditatiebandjes...

Stevig lopen en bij iedere stap zeggen: "Ik geef het aan de aarde"

Zwemmen en het water over je hele lijf voelen.

Rust, reinheid en regelmaat...

Heeft iemand nog een tip?

Op weg naar het zuiden...

.

Vandaag ga ik met mijn trein-vrij-reizen kaartje helemaal naar het zuiden van Brabant.

En wie zal ik daar ontmoeten??

Deze jongeman:

Is hij niet om te zoenen?! Ja toch!

Dat ga ik dan maar gauw doen.

Ik pak de trein naar het zuiden...

Een pak hondenbrokjes in de rugzak...

En dan... wandelen en zwemmen. Picknicken...

Kijk... hier neemt-ie een duik:

Wat issie sportief!!

Ace, here I come!

.

Lost and found

.

Je weet... ik vind nogal eens wat.

Een briefje van 20 of een armband. Een doosje wijn!

Dat komt omdat ik een geluksvogel ben en dat niet alleen... ik zie ook alles.

Niet voor niets word ik ook wel eens "Arendsoog" genoemd.

Nou moet je niet denken, dat ik altijd kostbare spullen vind.

Het kan ook zijn, dat ik gewoon "iets" in iets zie.

Gisteren heb ik weer een goed stuk gelopen en vandaag laat ik jullie even de buit zien.

Zie je wel... het hoeft niet van goud te zijn...

Ik zal je meteen de bestemming van de gevonden voorwerpen laten zien.

Het veertje van de jonge Vlaamse Gaai steek ik in de fotolijst van mijn moeder. Zij had iets met vogels en veertjes.

Eén van de steentjes leg ik er bovenop.

Wij leggen altijd steentjes op een graf, maar op een foto kan ook.

(klik op de foto om de tekst te kunnen lezen)

En de drie plastic blaadjes zijn voor m'n verzameling gevonden bloemen, die ik op m'n fiets bevestig. Zo fiets ik vrolijk door de stad...

Het is allemaal niks en toch is het iets...

.

De rookmachine en de blokfluiten

.

Ja... rare titel van dit logje.

Maar het beschrijft meteen wel, wat ik even onder de aandacht breng.

Een enorme machine, die door 8 sigaren wordt bediend en waar het geluid van 4 verschillende blokfluiten uit komt.

Dit is de machine en hij staat in de Vishal (klik)  in Haarlem:

Het apparaat is ontworpen door Ronald van der Meijs en heeft de naam: 

Play it one more time for me - LA VILLE FUMÉE

Hier zie je de blokfluiten wat dichterbij:

Elke dag om 13 uur is er een happening en worden 8 sigaren (grote dikzakken uit de Dominicaanse Republiek) aangestoken.

Meestal door de mensen die achter de balie zitten, maar als ze geluk hebben zijn er fervente rokers, die de sigaren heel graag aan willen steken.

Hier zie je twee vrijwilligers die zich in rook hullen...

Haha... dit is Henry... anti-rook-magiër!! Uniek!!!

Als de 8 sigaren allemaal branden wordt de rook door een inwendig stofzuigermachientje aangetrokken en krijg je het geluid van de blokfluiten te horen. Een hels kabaal!!

Geweldig!

Ik houd wel van dit soort gekke experimentele kunst. 

Actie en wég van de gebaande paden...

.

To much of a good thing is wonderful...

.

Vorige week toch wel zo'n gave 5-sterren film gezien:

Behind the candelabra...

Het verhaal van de grote liefde van Liberace, de extravagante en flamboyante showman, die in de jaren 60 furore maakte, als pianist en entertainer.

Hier zie je er een voorbeeld van: The Boogie Woogie...

Hij bespeelde zijn vleugel én zijn publiek...

Op de vleugel stond altijd een grote kandelaar. Zijn grote liefde Scott Thomson heeft een boek geschreven over hun verhouding en dat boek heet: Behind the candelabra.
De film heeft dezelfde titel gekregen.
Liberace was een geestige en gevoelige muzikale duizendpoot. 

Pas geleden is deze film dus uitgekomen, werkelijk schitterend vertolkt door Michael Douglas.

Als je hem ziet spelen, dan ís hij Liberace.

En Matt Damon, ook niet de minste, speelt Scott Thorson, zijn vriendje...

Jarenlang zijn die twee onafscheidelijk geweest.

Zo aandoenlijk en ontroerend.

Ik kan deze film echt aanraden...

To much of a good thing is wonderful...

Te veel van iets goeds is geweldig!

.