06-03-11

Theodoor Parrée, bokser

.
Zaterdags zit hij daar vaak, in de Noorderkerk, een oude man van 85 jaar. De tijd doden, een beetje kletsen met buurtgenoten, gratis kopje koffie erbij. 
“Zal ik jou eens een lekker bakkie inschenken” zegt hij tegen me, als ik naast hem ga zitten. Hij maakt vrolijke opmerkingen naar de anderen, maar zijn ogen staan niet vrolijk...

Sinds zijn liefje dood is vind hij er niets meer aan. Bijna 60 jaar getrouwd waren ze en toen ging ze.
Beroepsbokser is hij geweest, ja, kampioen van Nederland. Hij pakt een fotootje, zwart-wit, de randjes gekruld. “Kijk eens, wat een mooie jongen...” Hij kijkt er een beetje weemoedig naar. Die tijd komt nooit meer terug. Hij laat ook het boekje zien, waar elke wedstrijd in geregistreerd staat.
“Kijk, dit ben ik in mijn woonkamer.”
“ Gezellig...”, zeg ik. Veel porseleinen beeldjes en bloemen. Hij zit op de bank tussen al die gezelligheid, maar hij kijkt een beetje droevig. Hij vindt er niets meer aan nu zijn liefje er niet meer is.
Hij pakt nog een foto uit zijn portefeuille: “Hier, dit ben ik ook. Ik moest naar Indië. Had je net die oorlog gehad moest je alweer weg.”
“Mooie jongen,” zeg ik, “had u sjans bij de nonja’s?”
“ Oh ja, dat wel, maar ik had vrouw en kind thuis, dus daar begon ik niet aan.”


Op het orgel is iemand aan het oefenen. Het geluid zwelt aan, net iets te hard.

“In 1929 stierf mijn moeder, ik was toen 3 jaar oud. Me vader heb ik nooit gekend, die ging in het vreemdelingen legioen. Heette ook Theodoor. Drie Theodoren. Me zoon ook. Die belt me iedere ochtend op.”



De kerk gaat sluiten. We geven Theodoor een hand.
Dan loopt hij weer naar huis in een van de straatjes achter de markt. Zijn schouders licht gebogen. Kijk, daar loopt hij.


Op de hoek spelen twee zigeuners muziek uit het verre vaderland, precies passend bij dit moment. Het barst van de heimwee hier op het plein...


.


03-03-11

Vasalis

.

Ken je de dichter Vasalis? Nee?
Dan heb ik hier speciaal voor jou drie mooie gedichten van haar:


Als daar muziek is…

Als daar muziek voor is, wil ik het horen:
ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig zijn,
en omgeploegd met lange, diepe voren
en ongelovig. Die de wellust en de pijn
nog kennen. Die bezaten en verloren.
En àls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,
en helderheid, die geen versterving is,
wil ik die zien, wil ik die horen.
En anders wil ik zot en troebel zijn.


Mooi he?! Ik hou er van. De laatste regel vind ik zo pakkend! Zot en troebel...

En nu hier van Vasalis een gedicht dat ik Den Bosch vond op een gevel van een woonhuis aan St. Janskerkhof.  Je zult het maar op je muur hebben...
Lees eens hoe fraai:


Ach, dat gele vlindertje, dat op een zuchtje gedragen wordt.


Tot slot dit gedicht. Ik vind het prachtig, vooral het eerste gedeelte:

Aan een boom in het Vondelpark

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromend uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
de trotse romp nog onverslagen.

(uit "Vergezichten en Gezichten")



Maria Vasalis

geboren 13 februari 1909 den Haag  
overleden 16 oktober 1998 Roden

(pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leemans)

.

02-03-11

Zwanger!

.


Meneer Aap heeft het aan Vriendin gevraagd.
Het??
Ja! Het!!
En wat is dat “Het?”?

Dat is… of zij zin heeft om samen met hem een gezin te stichten.
Met een baby.
En misschien met een kat. Of een hamster. Of een goudvis.
Maar in ieder geval met een baby.

Eerlijk gezegd had Vriendin er al op gehoopt.
Ze is in de “baby-leeftijd”: haar lijf hunkert naar zo’n klein zoeteke.  En dan het liefst natuurlijk van Meneer Aap.
Niet zomaar een kindje, nee… een nazaat van Meneer Aap.

Meneer Aap is er erg gelukkig mee. Hij bespringt haar meteen.
Hoho, maar dat gaat zomaar niet. Eerst een beetje voorspelen, jongen! Niet meteen van je hatsekidee…
Ja, dat snapt Meneer Aap eigenlijk ook wel.
Maar… hij is zo ongeduldig!
Hij zoent zijn vriendin en hij vrijt met haar en dan zoent hij haar weer en als ze eindelijk moe maar voldaan uitgevreeën zijn hopen ze, dat het allemaal aanslaat.
Nog even wachten. Alweer wachten. Meneer Aap houdt helemaal niet van wachten.

Maar… aan alle wachten komt een eind. Vriendin is zwanger!!!


.

01-03-11

Wildbreien

.
Ooit gehoord van wildbreien?
Ja… van wildplassen natuurlijk wel, maar wildbreien? Nee???
Toch zijn er een wereldwijd allerlei organisaties, die bezig zijn het saaie straatbeeld op te vrolijken met mooie gekleurde stukjes breiwerk.  In Amerika wordt het ook wel knit-graffiti... een volkomen onschuldige vorm van street-art.

75 wildbreiers hebben een paar weken geleden Artis versierd!
In dit filmpje kun je zien hoe dat allemaal in z’n werk is gegaan.


Omdat ik een Artiskaart heb ben ik natuurlijk meteen gaan kijken. Enig! Ik werd er helemaal vrolijk van! Je weet niet wat je ziet, al die ingepakte beelden en bomen in de meest kleurige breiseltjes…

Je snapt zeker wel, dat ik al bezig ben om voor het wildbreien het een en ander in elkaar te flansen. Ik hou van prutsen en doen, dus dat zit wel goed.

Zelfs de Boeddha midden in Artis (achter de hokken van de sneeuwuilen) heeft een kleurig dasje omgekregen.
De banken, de prullebakken, de dinosaurussen, de hekken en de lantaarnpalen: alles is versierd! 
Wie dit leest is lief:


Henry zou dit cape-je ook wel om willen hebben, maar ik denk, dat de "bewaker" dat niet fijn zal vinden.


Wat heel leuk is om snel even doorheen te scrollen: knit happens (*klik*)

En wil je daarna nóg meer lezen, dan kun je op deze sites klikken: breiwerkwest of wildbreien of hoe overleef ik

Deze vind ik ook geestig. Kijk maar eens naar een versierde molen bij:  
KNITWIT


Nou ja, je ziet het... er is van alles over te doen. En ik vind het allemaal heel erg leuk en vooral: ludiek!
.