31-03-17

1 april

.



1 april kikker in je bil...
Ja, we kennen het allemaal wel: de 1 april mopjes...

"Je veter is los!" of  "Er zit een scheur in je broek"...
Hahaha... wat hadden we er vroeger lol mee!
Een goeie 1 april mop kan ik trouwens nog steeds waarderen.

Met de dagelijkse Franse les heb ik wat geleerd over 1 april.
De vraag was: welke vissen hebben geen graten?
En ik vulden: "les saumons" in. Dom dom dom!!
Les saumons zijn zalmen en natuurlijk hebben die graten.

Maar "les poissons d'avril" hebben absoluut geen graten, want dát zijn papieren visjes die op 1 april als aprilgrap worden gebruikt.

Nooit geweten.
Nu dus wel!


Je knutselt een papieren visje in elkar en plakt dat op de rug van je vriendje of van de juf.... Hahaha, en daar moeten de Fransen dan heel erg om lachen. 


Een lekker onschuldige grapjesdag is het daar dus.
Gaat bij ons nooit lukken.
Maar geestig vind ik het wel...







23-03-17

Moment van Paula

.
Mijn moeder
drinkt thee.

Ze tilt
het kopje op
en brengt het
naar haar mond.

Wat heeft
mijn moeder
mooie handen.



Paula... 23 maart 1910




.

10-03-17

De regenjas

.


Nou moet je niet denken, dat ik alleen maar mensen met honden spreek, daar in het Bolwerk.
Nee... ik loop in de stromende regen achter een jonge vrouw (zonder hond!) met een prachtige regenjas aan!
Als ze bij het hekje van haar huis is draait ze zich om en zie ik dat het helemaal geen jonge vrouw is, maar een oudere dame.
Ze zegt me goedemorgen en ik geef haar een compliment over haar jas.

Ja... daar is zij ook heel blij mee.
Het is een jas die uit Noorwegen komt:in sommige streken daar regent het 360 dagen per jaar, dus die Noren hebben goeie regenkleding nodig!
Deze jas heeft heel veel gezellige kleurtjes en de vrouw demonstreert de kleurtjes aan de achterkant achter een rits.
Je wordt er gewoon vrolijk van.

Als ze zich omdraait zie ik een labeltje: Blaest.
Gauw de naam inprenten, voor ik het vergeet.... Blaest. Uit Noorwegen.

Eenmaal thuis googel ik de naam en zie dat de Noorse ontwerper Lisbeth Lillebøe de regenjassen die Blaest heten heeft ontworpen. En ook laarzen en paraplu's en allemaal even kleurig...
De ene nog mooier dan de andere. En de ene nog duurder dan de andere.
Onwijs duur, ik zou er lang voor moeten sparen!!

En nu ben je zeker nieuwsgierig naar deze mooie, kleurige regenjassen.
Hier is er eentje, die lijkt op de jas van de vrouw in het Bolwerk:


Kom maar op met die regen! Doet me niks!
Ik stap er vrolijk doorheen...
Maar gewoon in m'n eigen regenkloffie, dat bijna niks kostte!
Maar misschien.... heb ik over twee jaar deze aan:


Of deze:


Foto's: www

09-03-17

Stoer in het Bolwerk

.
Ze zeggen wel eens, dat een hond op z'n baasje gaat lijken.
Of is het juist andersom? Dat het baasje op z'n hond gaat lijken?
Soms denk ik wel eens, dat het waar is.

Ik loop met Lizzie, mijn leasertje, in het Bolwerk.
Vandaag heb ik al zeker 2 mensen gesproken. Eigenlijk zeg je iedereen gedag, als-ie maar met een hond loopt...
Bij het Dolhuys zie ik een Chow Chow...
Misschien denk je nu: oh leuk...
Nou, ik denk dat helemaal niet.
Vroeger (zeker 55 jaar geleden!) is onze hond Timmie door twee Chow Chows aangevallen en heeft daar z'n leven lang een lelijke plek op z'n rug aan overgehouden. Klotehonden...


Maar deze ziet er rustig uit, dus ik vertrouw Lizzie wel aan hem toe, ik blijf echter op m'n hoede.
De honden die hier in het Bolwerk komen zijn eigen allemaal heel braaf: ze kunnen los lopen en volgen goed. 
Deze hond dus ook...


Even later kom ik met zijn baasje in gesprek.
Hij lijkt eigenlijk ook op een Chow Chow: met brede schouders.
Niet echt mijn type, maar goed... je wandelt door het Bolwerk en je praat met (bijna)  iedereen!
Ik vraag hem hoe zijn hond heet.
De naam verbaast me niks: Boemba!
Boemba...


Echt een naam die bij die hond en zijn baasje past: een stoere naam voor een stoere hond.
In elke hond zit wel een verhaaltje.
Dus ik zit goed, daar op het Bolwerk...



08-03-17

Adellijkheid in het Bolwerk

.
Er komt mij een echtpaar tegemoet.
Een keurig stel. 
Hij in streepjes pak en zij met mantelpak en keurig geonduleerd blauw haar.
Als er een windvlaag is blijft heur haar tóch netjes op haar hoofd liggen.
Hij draagt een Engelse pet en tikt er tegen als ik aan kom lopen.

Vlak voor hun loopt een prachtig zwart hondje.
Het glanst en is heel mooi slank en het lijkt alsof het danst.
Ik vind het een prachthondje en geef het echtpaar dan ook een compliment.
"Wat heeft u een prachtig hondje... het lijkt wel een adellijk hondje..."
Ze moeten er om glunderen.
En ze vertellen, dat het inderdaad een adellijk hondje is: een Markies. En dat het eigenlijk niet hun hondje is, maar het hondje van hun kleindochter. En het heet Arthur!

Een Markiesje, dat Arthur heet...
Kijk eens wat een lekker toetje:


Het is niet zo heel groot: ongeveer 40 cm hoog.
En het heeft een lief aandoenlijk gezichtje.

We vervolgen onze weg, zij met het Markiesje en ik met mijn lease-hondje.

Al ik thuis ben ga ik googelen en vind zelfs een markiesjesvereniging! Kijk maar eens hier... markies
Er is heel veel over te vinden, en iedereen is enthousiast over dit adellijke mooie hondje...


Ook vind ik een foto van het adellijke beestje, dat lekker heeft zitten wroeten in de aarde. Gelukkig... dat kan dus ook!



Jaja, je maakt wat mee op het Bolwerk!



07-03-17

"Ik zal u vertellen, mevrouw..."

.
Ik zie haar niet altijd, maar vaak wel.
Een oude vrouw, die met een wandelwagen als rollator én een hondje een moeizaam rondje Bolwerk loopt.
Ik lok altijd een gesprek uit. Soms lukt dat, soms niet.
Toen het zo woei bijvoorbeeld en ik zei, dat het wel erg zwaar weer was, zei ze alleen maar: "Ja, niets aan te doen..."
Meer kreeg ik er toen niet uit. Misschien had ze pijn of geen tijd...


Maar andere keren heeft ze het hoogste woord en de woorden "Ik zal u vertellen, mevrouw..." komen dan regelmatig langs.
Ze is 83 en heeft heel wat te vertellen.
Over haar man, die zo ernstig ziek is geweest en vlak voordat ze 50 jaar getrouwd waren overleed.
En dat ze, toen hij overleden is, heel depressief was en de hondjes van de buren is gaan uitlaten.
En dat ze zelf op het gebied van ziekte nogal wat heeft meegemaakt, maar altijd naar buiten gaat. Dat ze nooit binnen blijft hangen...


Ik vraag haar of ik een foto van haar mag maken. 
Ze wil wel weten waarom natuurlijk. 
Ik zeg, dat ze zo'n lief gezicht heeft.
"Ik zal u vertellen mevrouw..." en er komt weer een heel verhaal.
Henry vraagt wel eens: "Maar kom je in zo'n gesprek zélf wel aan bod?"
Maar dat is het 'm nou juist. Door te luisteren kom ik énorm aan bod!


Dat vind ik het mooie aan het Bolwerk: de ontmoetingen en wat er gebeurt, maar soms ook gewoon om dat wat er niet gebeurt. 
Kleine dingen soms.
Meestal kleine dingen.


06-03-17

Avonturen in het Bolwerk

.
Op Facebook kun je regelmatig met allerlei nogal onnozele testjes meedoen.
Meestal heb ik daar geen zin in. Maar één keertje deed ik eens een keertje mee. 
Het ging over welke plaats als thuis voor me voelt.
Dus ik doe voor de gein de test en wat komt er uit?

Het Bolwerk!
Dat is waar ik dus twee keer in de week met mijn lease-hondje loop.


Het klopt: ik loop er graag.
Én omdat ik van lopen houd én omdat "mijn" hondje er vlak bij woont.
Ook vind ik het er mooi. Het rondje kan een uurtje zijn, of je steekt af en dan is het driekwartier of een half uurtje, al naar gelang je tijd hebt. Ik neem altijd de tijd en loop dus loop altijd een uur. Heerlijk...
Deze week een paar verhaaltjes over mijn avonturen in het Bolwerk...

Gisteren liep ik er ook en heb ik welgeteld 12 mensen gedag gezegd, want... ook in de stad groeten mensen met honden elkaar.
En sóms zit er een verhaaltje aan vast.
Maar daarover deze week meer...


20-02-17

Vakantie!

.
Het is voorjaarsvakantie! Geen koor, geen werk... niks!
Ik ga niet weg of zo, maar ik ga heel relaxed blogvakantie houden.
Gewoon... lekker veel wandelen en de Haarlemse musea bezoeken.
En misschien eindelijk eens wat in de tuin rommelen, want het is een zooitje daar! (Maar wel een gezellig zooitje...)

En zéker naar de nieuwe tentoonstelling van Antoine Watteau in het Teylersmuseum...


Een lieve vriendin bezoeken, wat zeg ik: twee lieve vriendinnen, eh... of zijn het er toch drie?
Zo'n week is voorbij voor je het weet...
Dat wordt genieten van alles wat op mijn pad komt.



Tot over een week!

17-02-17

Slaapkoek

.
Voor het weekend geef ik het recept van Mohnkuchen oftewel Slaapkoek!
Vanmiddag maken en morgen lekker opsmikkelen.


Hieronder staat het recept en de benodigheden helemaal uitgeschreven.
En als je het gemaakt hebt, laat je het dan weten?


Ingrediënten voor de koek:
350 gram bloem
2 tl gedroogde gist
125 ml melk
50 gr boter
40 gr suiker
¼
 el zout
1 ei

En ingrediënten voor de vulling:
300 gr gemalen maanzaad
500 ml melk
40 gr maizena
2 eieren
100 gr suiker

Als je de bereiding helemaal uitgeschreven wilt hebben, dan stuur ik je die natuurlijk op. Laat maar weten...

Succes!

16-02-17

Kenningsmakingsvraag

.
Vraagje:


Ja, jij! Voor wie heb je het laatst een ei gebakken?






15-02-17

De Bonte Avond

.
Ja, zonder een Bonte Avond is zo'n zangweekend niet compleet.
We kijken daar al een jaar naar uit.
De gekste acts worden bedacht, mooie liedjes worden gezongen en na afloop lekker dansen...
Zoals beloofd een foto van mezelf, toen ik een lied zong met koorvriendin Marjon: "Ik hou zo van een ouwe Amsterdamse kroeg..."
Zie je de fles staan?
Daar zit GEEN water in! Proost!


We zingen eigenlijk een serieus lied...
Nee, dan dit... echt hilarisch. Iets van Annie M.G. uit "Ja zuster, nee zuster" over wintersport en een electrische deken: 


En Mary en Maria in een bootje, met een lied, dat "Barcarole" heet. 
Inmiddels hadden we allemaal al een lekker slokkie op...
Maar zelfs dan zingen we de sterren van de hemel!


Kortom een leuke Bonte Avond met dansen toe en tóch nog vóór een uur in bed, om de volgende ochtend voor het ontbijt een rondje op de Veluwe te lopen.
Heel geslaagd was het, echt alles!


Dagdag!

14-02-17

Een heel weekend zingen


Heerlijk lekker weg naar de Veluwe en een heel weekend zingen.
Wat krijg je daar lekker veel energie van...


Ja, je ziet het goed: wel 5 repetities op een dag.
Keihard werken voor ons lustrumconcert van 24 juni.
Werken en lachen, dat is de mooiste combinatie! En onze dirigent krijgt het steeds weer voor elkaar.
"Eerste rij: draai je eens om..." 


Alleen maar zingen?
Nee, natuurlijk niet: ook lachen en kletsen en keten.
Tussen de repetities door naar buiten in de sneeuw wandelen en weer kletsen en keten...






Sneeuwballen gooien en kleine sneeuwpoppetjes maken...
En na het buitenspelen... hup! weer naar binnen.
Hier loopt onze vrolijke dirigent met haar vrolijke vrouw. Ook al in zo'n opgewekt humeur...


Daar word je zelf toch ook vrolijk van?

Zaterdagavond was de Bonte Avond.
Ik hoop, dat iemand me een foto opstuurt van mijn optreden met Marjon.
We zongen een ode aan Adèle Bloemendaal.
Hier kun je haar met Jenny Arean in actie zien en wij zongen het net zo mmmmmmmooi (vond iedereen!): 


Mocht ik een foto toegestuurd krijgen, dan laat ik die natuurlijk zien...

13-02-17

RAK- week

.

Deze week weer eens iets voor anderen doen en dan voor zomaar iemand of iets...
Ik ben gaan kijken op de site: 
www.randomactsofkindness.org
omdat ik benieuwd ben wat die te melden hebben...
Het is allemaal in het Engels, geen probleem voor mij. En de hoofdmoot is:

"Lets turn the world kind"

Nou... dat ga ik deze week doen. Elke dag.
Maar... ik ga er lekker niet over schrijven.

Want: morgen een blogje over mijn fantastische weekend in Mennorode...

Let's turn the world kind!





10-02-17

Mennorode here we come!

.
Omdat Vrouwenkoor Malle Babbe zaterdag 24 juni 35 jaar bestaat is er op die dag een groot Lustrum Concert in de Doopsgezinde Kerk in de Frankestraat in Haarlem.
Ja, ik maak maar even reclame, dan kun je die datum alvast vrijhouden...


We zijn natuurlijk allang begonnen met repeteren.
Het wordt een heel leuk concert, dat kan ik je wel voorspellen.
En het wordt ook een goed concert!
En dat komt dan weer omdat we dit komende weekeinde het hele weekeinde gaan repeteren in conferentieoord Mennorode in Elspeet.
Een colonne van zingende Malle Babbes... zie je het voor je?

Heb je nog nooit iets van ons gehoord??
Klik dan even op dit stukkie van nog geen minuut:  Prelude 
We beginnen elk concert hiermee.
Dus ook het Lustrumconcert op 24 juni 2017!


Vanmiddag stap ik bij een van de koorleden in de limo en zoef ik naar Elspeet. Onwijs veel zin in! Dat wordt lachen en zingen en wandelen en dan weer lachen en zingen...
Elspeet, here we come...

09-02-17

Free Café

.
Ja, je leest het goed: Free café!
In Groningen is een Free Café opgericht, waar je gratis kunt eten.
Allerlei voedsel dat niet meer verkocht kan worden, en anders zou worden weggegooid, wordt hier verwerkt tot heerlijke maaltijden.
Een flinke groep vrijwilligers is twee keer in de week aan het werk om al dat goede voedsel (over van bij de bakker, de markt, de supermarkt...) tot een mooie maaltijd te bereiden.
Ik vind het een pracht initiatief:


Jammer genoeg moet ik er helemaal voor naar Groningen, dus het zou mooi zijn als er meer van die gelegenheden komen.
Het maakt niet uit of je arm of rijk bent: het is gratis en er wordt met liefde voor je gekookt.
Ik zou best wel in elke grote stad zo'n Free Café willen!
Als er eentje in Haarlem komt, dan word ik vrijwilliger...



Hier een filmpje van twee minuutjes met interviews met de vrijwilligers in Groningen:



Meer weten? Klik dan op: Hoe zet je een free café op...


Adres Free Café:  Travertijnstraat 12, Groningen



08-02-17

Opgieten...

.
Vorige week ben ik met een paar vriendinnen heerlijk een dag naar de sauna geweest.
Ik doe dat al jaren en vind het heerlijk en zeker aan het eind van de dag voel ik me schoon en fris en uitgerust. 
Hieronder een gevonden foto. Eigenlijk is iedereen meestal nogal stil in de sauna, maar goed... ik vond de foto wel geestig.


Ik ga dus al jaren naar de sauna en wat ik nu voor het eerst heb meegemaakt: een opgieting.
My oh my... geweldig!
Als je een beetje water op de hete kolen giet wordt het heel heet en als je dan gaat wapperen dan voel je die enorme hitte en ga je ontzettend zweten. 
Een soort van Japanse samoerai-krijger was aan het doen en zwaaien met vlaggen en dingen.
Ik keek m'n ogen uit.
Lekker muziekje erbij van Once upon a time in the west en ik was helemaal tevreden.
Ga ik absoluut vaker doen.

Ik heb geen foto's gemaakt, maar hier zie je wel hoe het werkt:



(foto's: www)




07-02-17

Bultruggen spotten

.
Mijn nichtje Ilona appt me: Ga je mee bultruggen kijken?
Nou, wat dacht je... dat hoef je mij geen twee keer te zeggen.
Voor de kust tussen Castricum en Egmond zwemt een groepje bultruggen. Echt waar!!


Mijn lievelingsdieren vlak voor de kust bij Castricum!
Dus, hop! Ik stap op de trein en Ilona haalt me op bij het station.
Eerst even een bakkie doen bij het strand.


En dan het strand op om de bultruggen te spotten.
Nou... we konden spotten wat we wilden...
Niks gezien.
Wél een paar zeehondjes. Ook heel leuk, toch?!
Maar verder was het zicht heel matig...



Ben je er zo dichtbij en dan zie je niks!
Nou... dan maar een selfie gemaakt!


En een foto van één van de beesten van internet geplukt.
Het was stukken beter weer, toen deze foto gemaakt werd.


Maar goed!
We zijn er lekker uit geweest, het was heerlijk om langs de vloedlijn te lopen en door de duinen weer terug.
We doen het nog wel een keertje, toch?!

En toen ik de trein terug pakte... zat ik in de trein naar Maastricht!
Hahaha, het had dus toch wel indruk op me gemaakt!!

(n.b. de foto's zijn met toestemming van Ilona geplaatst.)