26-05-17

Gisèle d'Ailly- Waterschoot van der Gracht

.
De sprankelende Gisèle had een mooie verhouding in Bergen met de dichter A. Roland Holst. En wellicht met meer mannen, maar daar weet ik niks van en dat houden we maar zo.
Nee, maar dan...
Gisèle heette eigenlijk helemaal geen d' Ailly, maar Waterschoot van der Gracht. Maar hoe komt ze dan aan de naam d'Ailly?

Ze werd in de jaren 50 stapelverliefd op Arnold Jan d'Ailly.
En hij op haar...
Dat had een hoop voeten in de aarde, want Arnold Jan was getrouwd èn ook nog eens burgemeester van Amsterdam.

Hij scheidde van zijn vrouw en trouwde in 1959 met Gisèle, nadat hij zijn ambstketen had overgedragen aan de nieuwe burgemeester (Van Hall)
Ze woonden op de Herengracht 401 in het Castrum Peregrini en gingen regelmatig naar een klein kloostertje op het eiland Paros, primitief en stil met een prachtig uitzicht. Een mooi leven samen.
Maar helaas... in 1967 overleed Arnold Jan.

Hij ligt begraven naast het kerkje in Spaarnwoude...


En toen Gisèle in 2013 overleed is zij naast haar grote liefde begraven...


Op zijn grafsteen zijn twee vogels gebeiteld:


En ook op haar grafsteen zijn twee vogels gebeiteld...
Mooi vind ik dat:


Gisteren ben ik naar het kerkje toegefietst en heb er lekker in het gras gezeten en gemijmerd.
En ik ontdekte, dat de onderduikers van de Herengracht 401 én Wolfgang Frommel aan de andere kant naast Gisèle hun eeuwige rust hebben gevonden.
Ik vind het prachtig.

Dag vogels!

.

25-05-17

Gisèle's Castrum Peregrini

.
Castrum Perigrini is de naam van het complex aan de Herengracht, waar Gisèle gewoond en gewerkt heeft. Het bevindt zich op nummer 401 en je kunt er een fantastische, inspirerende rondleiding krijgen... (http://castrumperegrini.org/)


Niet alleen in de oorlog gaf zij onderdak aan jonge (joodse)  kunstenaars, maar ook daarna, tot aan haar dood hebben kunstenaars onder haar hoede mogen vertoeven en werken in het huis.
Het huis van vriendschap, vrijheid en kultuur wordt het genoemd.


Veel gedeeltes van het huis zijn bijna onaangeraakt, zodat het lijkt alsof Gisèle er zo terug zou kunnen keren. Op de foto hierboven zie je haar, bijna 100 jaar oud, omringd door drie kunstenaars die in haar laatste jaren ook in het Castrum Peregrini woonden.
Het atelier is gebleven en wordt onder andere gebruikt voor tentoonstellingen en als je er rondwaalt is het net of het je verhalen vertelt.


Overal gebeurt wat... er liggen keurig gerangschikte steentjes, houtjes, schedeltjes, kurkjes, houtjes...
Vondsten van het strand of zomaar ergens vandaan.


Een verzameling zeeëgels op een schaal van hout:


Je snapt dat ik mijn ogen uit heb gekeken...

Heb je even tijd op een regenachtige middag? Kijk dan toch nog maar even naar "Het steentje van Gisèle"
Al is het alleen maar de eerste paar minuten, waarin zijzelf uitlegt wat er zo bijzonder is aan het steentje.
Het steentje, waar ze van alles in zag en dat haar geïnspireerd heeft tot een mooi schilderij.
Echt een prachtige documentaire en gelukkig nog steeds te zien...
Maar het mooiste is natuurlijk er zelf naar toe te gaan en alles met eigen ogen te mogen zien.

Dank je wel Roosje, dat ik mee mocht!

(morgen slot)






24-05-17

Het werk van Gisèle

.
Nou is er over Gisèle een hele hoop te vertellen...
Maar uiteindelijk is ze toch ook zo beroemd geworden omdat ze een fantastisch kunstenaar was.
Ja, ik bedoel maar... als ze niks zou kunnen... toch?
Dus vandaag wat aandacht voor haar werk.

Toen ik in Castrum Peregrini (Haar huis op de Herengracht is omgedoopt tot een "Fort voor pelgrims") was heb ik gelukkig veel van haar werk mogen bewonderen.
Dit bijvoorbeeld sprak wel tot mijn verbeelding: 5 panelen die met een afstandbediening konden worden bediend. Waarschijnlijk één van de eerste afstandsbedieningen:


De panelen kunnen los van elkaar draaien en vormen dan weer een andere afbeelding.
Ik vind het een staaltje vernuft!
In een andere kamer in het huis van Gisèle hangt werk van haar, dat is aangekocht door het Stedelijk  Museum.
Maar... het mag daar voor altijd en eeuwig blijven hangen.
Het zijn panelen, die opengeklapt kunnen worden. Griekse godinnen...
En hier is een foto van internet, waar Gisèle 100 jaar is, in haar atelier aan de Herengracht met op de achtergrond werk van haar. 
Het werk rechts achter haar hangt er nog steeds en ik heb het met eigen ogen mogen zien:
Pracht werk en een pracht kunstenaar.
Inspirerend voor veel jonge kunstenaars en eigenlijk een soort van mecenas...

(morgen meer...)

23-05-17

Gisèle aan de Herengracht

.
Giselle studeerde in Parijs aan de kunstacademie en toen ze een jaar of 27 was vertrok ze naar het dorpje Bergen in Noord-Holland, waar talloze schrijvers en kunstenaars woonden.
Ze werkte er als schilder, maar ook als glazenier.
In haar atelier zag ik dit prachtige werk:


Wat een blauw! Hemelsblauwer dan hemelsblauw...

Ze ontmoette in Bergen de Duitse dichter Wolfgang Frommel en toen ze in een klein appartement aan de Herengracht ging wonen heeft hij haar geholpen om joodse onderduikers te verstoppen, kunstenaars die bij haar aan het goeie adres waren.
Dit was één van de schuilplaatsen in haar huisje. Klep dicht!



(morgen verder)





22-05-17

Gisèle

.
Giselle werd geboren in 1912. In Den Haag.
Ze was de dochter van een Oostenrijkse barones en een Nederlandse man: meneer Waterschoot van der Gracht.


Ze heeft in Oostenrijk gewoond (in een kasteel), in Limburg, in de Verenigde staten en tot slot op de Herengracht in Amsterdam.
Toens ze een jaar of 18 was besloot ze naar de kunstacademie te gaan.
Goed besluit!
Ik kwam van haar te weten door een documentaire die heette:
"Het steentje van Giselle"...
Haar verhaal heeft heel veel indruk op me gemaakt en daarom ga ik het deze week eens uitgebreid over haar hebben...

Hier is die documentaire (duurt een uur, maar echt de moeite waard) te zien:


En hier ligt het steentje, in het midden:


Wie weet word jij ook door haar geïnspireerd...
Morgen verder.



28-04-17

Zweden, here I come...

.
Hey Blogvriendjes en -vriendinnetjes...
Hebben jullie me gemist? 
Wel... het duurt nu niet lang meer. Ik ben bijna weer terug.
Volgende week nog een bere-drukke week en dan... hup! naar Zweden voor een mooie rondreis samen met mijn verloofde door het land van Jenny Nyström en de Tomtar, van Pippi Langstrumpf (volledige naam: Pippilotta Viktualia Rollgardina Pfefferminz Efraimstochter Langstrumpf) en de eeuwig zingende bossen...

En daarna... half mei, ga ik weer lekker bloggen.
Ik heb overal zin in, dus kom maar op!

Tot over een paar weken...

31-03-17

1 april

.



1 april kikker in je bil...
Ja, we kennen het allemaal wel: de 1 april mopjes...

"Je veter is los!" of  "Er zit een scheur in je broek"...
Hahaha... wat hadden we er vroeger lol mee!
Een goeie 1 april mop kan ik trouwens nog steeds waarderen.

Met de dagelijkse Franse les heb ik wat geleerd over 1 april.
De vraag was: welke vissen hebben geen graten?
En ik vulden: "les saumons" in. Dom dom dom!!
Les saumons zijn zalmen en natuurlijk hebben die graten.

Maar "les poissons d'avril" hebben absoluut geen graten, want dát zijn papieren visjes die op 1 april als aprilgrap worden gebruikt.

Nooit geweten.
Nu dus wel!


Je knutselt een papieren visje in elkar en plakt dat op de rug van je vriendje of van de juf.... Hahaha, en daar moeten de Fransen dan heel erg om lachen. 


Een lekker onschuldige grapjesdag is het daar dus.
Gaat bij ons nooit lukken.
Maar geestig vind ik het wel...







23-03-17

Moment van Paula

.
Mijn moeder
drinkt thee.

Ze tilt
het kopje op
en brengt het
naar haar mond.

Wat heeft
mijn moeder
mooie handen.



Paula... 23 maart 1910




.

10-03-17

De regenjas

.


Nou moet je niet denken, dat ik alleen maar mensen met honden spreek, daar in het Bolwerk.
Nee... ik loop in de stromende regen achter een jonge vrouw (zonder hond!) met een prachtige regenjas aan!
Als ze bij het hekje van haar huis is draait ze zich om en zie ik dat het helemaal geen jonge vrouw is, maar een oudere dame.
Ze zegt me goedemorgen en ik geef haar een compliment over haar jas.

Ja... daar is zij ook heel blij mee.
Het is een jas die uit Noorwegen komt:in sommige streken daar regent het 360 dagen per jaar, dus die Noren hebben goeie regenkleding nodig!
Deze jas heeft heel veel gezellige kleurtjes en de vrouw demonstreert de kleurtjes aan de achterkant achter een rits.
Je wordt er gewoon vrolijk van.

Als ze zich omdraait zie ik een labeltje: Blaest.
Gauw de naam inprenten, voor ik het vergeet.... Blaest. Uit Noorwegen.

Eenmaal thuis googel ik de naam en zie dat de Noorse ontwerper Lisbeth Lillebøe de regenjassen die Blaest heten heeft ontworpen. En ook laarzen en paraplu's en allemaal even kleurig...
De ene nog mooier dan de andere. En de ene nog duurder dan de andere.
Onwijs duur, ik zou er lang voor moeten sparen!!

En nu ben je zeker nieuwsgierig naar deze mooie, kleurige regenjassen.
Hier is er eentje, die lijkt op de jas van de vrouw in het Bolwerk:


Kom maar op met die regen! Doet me niks!
Ik stap er vrolijk doorheen...
Maar gewoon in m'n eigen regenkloffie, dat bijna niks kostte!
Maar misschien.... heb ik over twee jaar deze aan:


Of deze:


Foto's: www

09-03-17

Stoer in het Bolwerk

.
Ze zeggen wel eens, dat een hond op z'n baasje gaat lijken.
Of is het juist andersom? Dat het baasje op z'n hond gaat lijken?
Soms denk ik wel eens, dat het waar is.

Ik loop met Lizzie, mijn leasertje, in het Bolwerk.
Vandaag heb ik al zeker 2 mensen gesproken. Eigenlijk zeg je iedereen gedag, als-ie maar met een hond loopt...
Bij het Dolhuys zie ik een Chow Chow...
Misschien denk je nu: oh leuk...
Nou, ik denk dat helemaal niet.
Vroeger (zeker 55 jaar geleden!) is onze hond Timmie door twee Chow Chows aangevallen en heeft daar z'n leven lang een lelijke plek op z'n rug aan overgehouden. Klotehonden...


Maar deze ziet er rustig uit, dus ik vertrouw Lizzie wel aan hem toe, ik blijf echter op m'n hoede.
De honden die hier in het Bolwerk komen zijn eigen allemaal heel braaf: ze kunnen los lopen en volgen goed. 
Deze hond dus ook...


Even later kom ik met zijn baasje in gesprek.
Hij lijkt eigenlijk ook op een Chow Chow: met brede schouders.
Niet echt mijn type, maar goed... je wandelt door het Bolwerk en je praat met (bijna)  iedereen!
Ik vraag hem hoe zijn hond heet.
De naam verbaast me niks: Boemba!
Boemba...


Echt een naam die bij die hond en zijn baasje past: een stoere naam voor een stoere hond.
In elke hond zit wel een verhaaltje.
Dus ik zit goed, daar op het Bolwerk...



08-03-17

Adellijkheid in het Bolwerk

.
Er komt mij een echtpaar tegemoet.
Een keurig stel. 
Hij in streepjes pak en zij met mantelpak en keurig geonduleerd blauw haar.
Als er een windvlaag is blijft heur haar tóch netjes op haar hoofd liggen.
Hij draagt een Engelse pet en tikt er tegen als ik aan kom lopen.

Vlak voor hun loopt een prachtig zwart hondje.
Het glanst en is heel mooi slank en het lijkt alsof het danst.
Ik vind het een prachthondje en geef het echtpaar dan ook een compliment.
"Wat heeft u een prachtig hondje... het lijkt wel een adellijk hondje..."
Ze moeten er om glunderen.
En ze vertellen, dat het inderdaad een adellijk hondje is: een Markies. En dat het eigenlijk niet hun hondje is, maar het hondje van hun kleindochter. En het heet Arthur!

Een Markiesje, dat Arthur heet...
Kijk eens wat een lekker toetje:


Het is niet zo heel groot: ongeveer 40 cm hoog.
En het heeft een lief aandoenlijk gezichtje.

We vervolgen onze weg, zij met het Markiesje en ik met mijn lease-hondje.

Al ik thuis ben ga ik googelen en vind zelfs een markiesjesvereniging! Kijk maar eens hier... markies
Er is heel veel over te vinden, en iedereen is enthousiast over dit adellijke mooie hondje...


Ook vind ik een foto van het adellijke beestje, dat lekker heeft zitten wroeten in de aarde. Gelukkig... dat kan dus ook!



Jaja, je maakt wat mee op het Bolwerk!



07-03-17

"Ik zal u vertellen, mevrouw..."

.
Ik zie haar niet altijd, maar vaak wel.
Een oude vrouw, die met een wandelwagen als rollator én een hondje een moeizaam rondje Bolwerk loopt.
Ik lok altijd een gesprek uit. Soms lukt dat, soms niet.
Toen het zo woei bijvoorbeeld en ik zei, dat het wel erg zwaar weer was, zei ze alleen maar: "Ja, niets aan te doen..."
Meer kreeg ik er toen niet uit. Misschien had ze pijn of geen tijd...


Maar andere keren heeft ze het hoogste woord en de woorden "Ik zal u vertellen, mevrouw..." komen dan regelmatig langs.
Ze is 83 en heeft heel wat te vertellen.
Over haar man, die zo ernstig ziek is geweest en vlak voordat ze 50 jaar getrouwd waren overleed.
En dat ze, toen hij overleden is, heel depressief was en de hondjes van de buren is gaan uitlaten.
En dat ze zelf op het gebied van ziekte nogal wat heeft meegemaakt, maar altijd naar buiten gaat. Dat ze nooit binnen blijft hangen...


Ik vraag haar of ik een foto van haar mag maken. 
Ze wil wel weten waarom natuurlijk. 
Ik zeg, dat ze zo'n lief gezicht heeft.
"Ik zal u vertellen mevrouw..." en er komt weer een heel verhaal.
Henry vraagt wel eens: "Maar kom je in zo'n gesprek zélf wel aan bod?"
Maar dat is het 'm nou juist. Door te luisteren kom ik énorm aan bod!


Dat vind ik het mooie aan het Bolwerk: de ontmoetingen en wat er gebeurt, maar soms ook gewoon om dat wat er niet gebeurt. 
Kleine dingen soms.
Meestal kleine dingen.


06-03-17

Avonturen in het Bolwerk

.
Op Facebook kun je regelmatig met allerlei nogal onnozele testjes meedoen.
Meestal heb ik daar geen zin in. Maar één keertje deed ik eens een keertje mee. 
Het ging over welke plaats als thuis voor me voelt.
Dus ik doe voor de gein de test en wat komt er uit?

Het Bolwerk!
Dat is waar ik dus twee keer in de week met mijn lease-hondje loop.


Het klopt: ik loop er graag.
Én omdat ik van lopen houd én omdat "mijn" hondje er vlak bij woont.
Ook vind ik het er mooi. Het rondje kan een uurtje zijn, of je steekt af en dan is het driekwartier of een half uurtje, al naar gelang je tijd hebt. Ik neem altijd de tijd en loop dus loop altijd een uur. Heerlijk...
Deze week een paar verhaaltjes over mijn avonturen in het Bolwerk...

Gisteren liep ik er ook en heb ik welgeteld 12 mensen gedag gezegd, want... ook in de stad groeten mensen met honden elkaar.
En sóms zit er een verhaaltje aan vast.
Maar daarover deze week meer...


20-02-17

Vakantie!

.
Het is voorjaarsvakantie! Geen koor, geen werk... niks!
Ik ga niet weg of zo, maar ik ga heel relaxed blogvakantie houden.
Gewoon... lekker veel wandelen en de Haarlemse musea bezoeken.
En misschien eindelijk eens wat in de tuin rommelen, want het is een zooitje daar! (Maar wel een gezellig zooitje...)

En zéker naar de nieuwe tentoonstelling van Antoine Watteau in het Teylersmuseum...


Een lieve vriendin bezoeken, wat zeg ik: twee lieve vriendinnen, eh... of zijn het er toch drie?
Zo'n week is voorbij voor je het weet...
Dat wordt genieten van alles wat op mijn pad komt.



Tot over een week!

17-02-17

Slaapkoek

.
Voor het weekend geef ik het recept van Mohnkuchen oftewel Slaapkoek!
Vanmiddag maken en morgen lekker opsmikkelen.


Hieronder staat het recept en de benodigheden helemaal uitgeschreven.
En als je het gemaakt hebt, laat je het dan weten?


Ingrediënten voor de koek:
350 gram bloem
2 tl gedroogde gist
125 ml melk
50 gr boter
40 gr suiker
¼
 el zout
1 ei

En ingrediënten voor de vulling:
300 gr gemalen maanzaad
500 ml melk
40 gr maizena
2 eieren
100 gr suiker

Als je de bereiding helemaal uitgeschreven wilt hebben, dan stuur ik je die natuurlijk op. Laat maar weten...

Succes!

16-02-17

Kenningsmakingsvraag

.
Vraagje:


Ja, jij! Voor wie heb je het laatst een ei gebakken?






15-02-17

De Bonte Avond

.
Ja, zonder een Bonte Avond is zo'n zangweekend niet compleet.
We kijken daar al een jaar naar uit.
De gekste acts worden bedacht, mooie liedjes worden gezongen en na afloop lekker dansen...
Zoals beloofd een foto van mezelf, toen ik een lied zong met koorvriendin Marjon: "Ik hou zo van een ouwe Amsterdamse kroeg..."
Zie je de fles staan?
Daar zit GEEN water in! Proost!


We zingen eigenlijk een serieus lied...
Nee, dan dit... echt hilarisch. Iets van Annie M.G. uit "Ja zuster, nee zuster" over wintersport en een electrische deken: 


En Mary en Maria in een bootje, met een lied, dat "Barcarole" heet. 
Inmiddels hadden we allemaal al een lekker slokkie op...
Maar zelfs dan zingen we de sterren van de hemel!


Kortom een leuke Bonte Avond met dansen toe en tóch nog vóór een uur in bed, om de volgende ochtend voor het ontbijt een rondje op de Veluwe te lopen.
Heel geslaagd was het, echt alles!


Dagdag!