Vriendschap

.

Mijn oudste vriendin en ik gaan regelmatig een dagje "Vrij-reizen" met de NS.

Dit keer hebben we Rotterdam bedacht, om naar het Wereld Museum te gaan en daar de expositie over maskers te gaan bewonderen.
(klik voor meer info op: Powermask)

Maar de avond voordat we gaan belt Vriendin af. Ze is zo ontiegelijk moe en afgeknoedeld dat ze er van afziet.

Jammer, maar helaas.

Maar dan heb ik een briljant idee.

Ik zeg tegen haar: "Je gaat toch niet de hele dag op de bank liggen, hè?? Je moet er ook even uit.

Ik kom gewoon naar je toe en dan gaan we een klein stukje lopen en dan ergens een terrasje doen."

Gelukkig ziet ze dat wel zitten en dus gaan we de volgende dag samen naar het strand. Ze woont er heel dichtbij, dus da's mooi en makkelijk...

Na een kwartiertje is Vriendin al helemaal opgepept!

De zoutige lucht en de atmosfeer doen haar enorm goed.

Je ziet haar rechterop lopen en je ziet de moeheid van haar afzakken.

Geen spoortje van vermoeidheid meer te zien.

Kwiek en fris... en 82 jaar, he!!

We besluiten iedere week een keertje langs de vloedlijn te gaan lopen.

Weer of geen weer, gewoon even naar de vloedlijn.

En daarna aan de koffie natuurlijk... of aan de borrel (ligt aan het tijdstip)

Vriendschap...

De sleutel...

.

Eén van mijn vriendinnen woont op drie hoog en is niet echt heel erg goed ter been.

Als ik bij haar langs ging moest ik altijd heel lang wachten tot ze beneden was om de deur voor me te openen.

Maar! Ze heeft er wat op bedacht!

Ze heeft de sleutel van haar voordeur aan een heel lang stuk elektriciteitsdraad geknoopt...

Ik bel aan en niet lang daarna wordt het raam opengegooid. We roepen: "Hola!" en dan wordt de sleutel naar beneden getakeld.

Ik moet er elke keer om lachen en mensen, die toevallig in de buurt zijn ook...

Langzaam maar zeker zakt de sleutel naar beneden en eenmaal vlakbij het slot pak ik 'm op en doe de deur van het slot. Dan roep ik: "Yep!" en wordt de sleutel weer naar boven getrokken...

Dan klim ik alle trappen op en meestal staat er in de warme eetkeuken een lekker bakkie op me te wachten.

Geen spannend verhaal, maar wel uit het leven gegrepen...

.

Vriendschap en liefde...

.

Als je dan eens wat mankeert dan merk je weer hoe belangrijk vriendschap is.

De één komt op de koffie.

De ander kookt een lekker maaltje.

Weer een ander doet even een snelle veeg over het tuinpad.

Henry is heerlijk bezig mij te vertroetelen.

En vriendin ... die haalt het verband er af en plakt twee pleisters op de wondjes.

Het zijn wondjes van niks. Het ziet er goed uit!

Ook geeft ze me oefeningen, die ik elk uur doe. 

En wat dacht je van dit? Post uit Roosendaal: twee dvd-tjes!

Beentje omhoog, lekker  een filmpje opgezet, en genieten maar...

En al die lieve telefoontjes en opwekkende mailtjes...

En de postbode bracht mooie kaarten...

Nou ja...  ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik dan ook.

Ik ben dankbaar voor alle lieve mensen om mij heen en alle goede dingen die in mijn leven gebeuren.

Vanmiddag gaan de hechtingen eruit. Ook door vriendin, die van pielen houdt!

De knie gaat geweldig goed! 

En volgende week trakteer ik haar op een filmpje!

Margaret, na drie en een half jaar...

.

Onze vriendin komt ons tegemoet en we krijgen een dikke knuffel van haar. En nog een en nog een. Hier een bewogen foto van het eerste moment:

Drie en een half jaar geleden zijn we voor de crematieplechtigheid van Ted in één weekeinde op en neer gevaren naar Gateshead. *klik* 

Ik zat midden in de 33 bestralingssessies en mocht gelukkig  van dokter Haas naar Engeland om Margaret een beetje bij te staan. Is het nog maar drie en een half jaar geleden? Zo kort nog maar?

Margaret heeft een heerlijke citroentaart gebakken, die we buiten in het zonnetje op kunnen smikkelen. Daar zijn we de tijd,  die we elkaar niet gezien hebben, aan het doorpraten.
Maar toch... het lijkt gisteren, dat we elkaar gezien hebben.
Tijd bestaat eigenlijk niet.

Als we ’s middags een wandeling gaan maken in het prachtige Victoriaanse Saltwell Park aan de overkant moeten we een aantal keren schuilen onder de bomen. Een stuk of 7 grijze eekhoorns zitten vlakbij aan wat beukenootjes te knabbelen. Ze lijken niet bang voor ons. 

Als de regen ophoudt worden we beloond met een prachtige regenboog:

Na de laatste schuil is de lucht geklaard en slenteren we de heuvel weer op naar Margaret’s huis, waar we aan de borrel gaan en aan de avondmaaltijd. De lady's verbergen hun onderkinnetjes:

Who needs botox?!

Ik blijf zwabberig: ik ben landziek en krijg een pilletje, waarvan mijn evenwichtsorgaan tot rust komt...

Henry kent Margaret al meer dan 30 jaar en heeft nog heel wat bij te praten als ik allang op één oor lig...

.