.
Henry’s darmen zijn nog steeds niet in orde. Van de apotheek hebben we Bioflorin gekregen en nog wat eetadviezen.
Gelukkig lijdt zijn humeur er niet onder.
We fietsen naar het station en pakken de trein naar Salzburg.
In Wels moeten we overstappen en… daar is vanavond het concert van de eeuw van AC/DC!! De trein zit barstensvol fans. Ze zijn vrolijk en opgewonden en allemaal in het zwart, want black is back. Of zoiets.
In Wels stappen we allemaal uit. Zij naar hun “goden” en wij moeten overstappen op de trein naar Passau.
Bijna rijdt de trein met Henry, die nog bezig is om de fietsen los te maken, weg naar Salzburg. Gelukkig weet ik door heftig te zwaaien de conducteur ervan te weerhouden. Hij doet meteen de deuren weer open.
De perrons zijn afgeladen met AC/DC fans. Overal liggen lege drankflessen. Ik heb ze niet zien blowen, maar drinken des te meer.
Een vrolijk volkje, die fans… Geen onvertogen woord!
De trein naar Passau is heel erg leeg. Rustig rijden we door het mooie landschap naar de stad, waar de auto staat en waar we de laatste nacht zullen doorbrengen in het hotel aan de Donau.
Nog 100 meter fietsen van het station naar het hotel.
’s Avonds speelt Bayern München tegen Inter Milaan. Tot aan de rust kijken we met een groepje mensen in de kantine naar alle gemiste kansen en kunnen het niet verder aanzien.
Ik moet denken aan het concert van vanavond. 80.000 mensen bij AC/DC. Daar zou ik veel liever een kijkje willen nemen. Maar nee… toch maar niet: niet goed voor mijn oren…
Nog één nacht en dan is het mooi geweest en rijden we weer naar huis!
.
Henry’s darmen zijn nog steeds niet in orde. Van de apotheek hebben we Bioflorin gekregen en nog wat eetadviezen.
Gelukkig lijdt zijn humeur er niet onder.
We fietsen naar het station en pakken de trein naar Salzburg.
In Wels moeten we overstappen en… daar is vanavond het concert van de eeuw van AC/DC!! De trein zit barstensvol fans. Ze zijn vrolijk en opgewonden en allemaal in het zwart, want black is back. Of zoiets.
In Wels stappen we allemaal uit. Zij naar hun “goden” en wij moeten overstappen op de trein naar Passau.
Bijna rijdt de trein met Henry, die nog bezig is om de fietsen los te maken, weg naar Salzburg. Gelukkig weet ik door heftig te zwaaien de conducteur ervan te weerhouden. Hij doet meteen de deuren weer open.
De perrons zijn afgeladen met AC/DC fans. Overal liggen lege drankflessen. Ik heb ze niet zien blowen, maar drinken des te meer.
Een vrolijk volkje, die fans… Geen onvertogen woord!
De trein naar Passau is heel erg leeg. Rustig rijden we door het mooie landschap naar de stad, waar de auto staat en waar we de laatste nacht zullen doorbrengen in het hotel aan de Donau.
Nog 100 meter fietsen van het station naar het hotel.
’s Avonds speelt Bayern München tegen Inter Milaan. Tot aan de rust kijken we met een groepje mensen in de kantine naar alle gemiste kansen en kunnen het niet verder aanzien.
Ik moet denken aan het concert van vanavond. 80.000 mensen bij AC/DC. Daar zou ik veel liever een kijkje willen nemen. Maar nee… toch maar niet: niet goed voor mijn oren…
Nog één nacht en dan is het mooi geweest en rijden we weer naar huis!
.
