Gisteren was ik nogal verdrietig, want bij één van mijn fijne vriendinnen is Alzheimer geconstateerd.
Echt kloterig... Hoe zal dat gaan? Zal ze steeds meer in de vergetelheid wegzakken?
Ik heb heel erg met haar te doen. Bijna twee jaar geleden is haar man plotseling overleden en een paar maanden geleden is ze in een nieuw appartement getrokken. Klein maar fijn. Een nieuw leven beginnen. Hondje mee, spulletjes mee, alles heeft een plek gekregen en ze ging het leven op z'n best leven.
Toen wij laatst bij haar waren vond ik haar wel een beetje warrig. Maar ja... net verhuisd en enorm veel aan je kop... vind je 't gek? Ik herinner me mijn eigen verhuizing nog. Ik was ook zo warrig als wat, dus ik vond het niet raar, dat mijn vriendin het ook niet helemaal op een rijtje had.
Het is best wel verdrietig dus...
Heb maar gauw een grote pan soep gemaakt. Dat deed mijn moeder ook altijd; mijn zus en broer trouwens ook. Grote soepmakers. Het helpt geen ene moer tegen Alzheimer, maar het is wel lekker. En warm. En troostrijk...
