.
In mijn tuin staat sinds een paar jaar een appelboom(pje).
Ik wil namelijk heel graag een lekker vers onbespoten appeltje uit eigen tuin!
Had overigens beter een kersenboom kunnen nemen, want ik ben zooooo gek op kersen!
Maar ja... geen gezeur: het is een appelboom geworden en ik ben er heel zuinig op en vertroetel 'm elke dag: een beetje er tegen kletsen en af en toe een slokje water...
Ik weet niet welk ras het is, maar dat maakt niet uit.
In het voorjaar werd ik verblijd met de eerste bloesem. Zo mooi!
Ik hoopte, dat de bloesem niet zou bevriezen en dat er bijen op af zouden komen...
En ja hoor! Er ontstonden kleine appeltjes, die nu tot mooie grote appels zijn gegroeid.
Kijk eens wat een lekkere dikke vetzakken:
Ik heb ze geteld en het zijn er 20!
Dus niet stiekem appeltjes pikken... ze zijn geteld.
Toevallig kwam ik een mooie meditatie tegen in een boekje, waar ik elke dag een stukje uit lees.
Op 8 juli stond er dit:
Ik geloof daar wel in. `
In het liefdevol en aandachtig omgaan met alles wat groeit en bloeit in de tuin, maar ook met de mensen, waar je mee omgaat.
En ik moet natuurlijk ook aan dat mooie gedicht "De appelboom" denken van Rutger Kopland.
Ik heb het er hier in mijn blog wel eens over gehad.
Als je wilt kun je dat hier lezen: Onder de appelboom
Of alleen de laatste regels van dat gedicht:
Binnenkort laat ik je weteen hoe de smaak van mijn prachtige roodwangige appeltjes is!
