Ik hang uit de torenkamer van het kasteel.
De landerijen waar ik zicht op heb zijn allemaal even mooi.
Ik slaak een diepe zucht: wat is het hier geweldig!
Dan zie ik in mijn linker ooghoek iets wits in het bos.
Het lijkt een eland, maar dat kan hier natuurlijk niet.
Is het soms een beeld?
Er is hier zoveel kunst, dat het zomaar zou kunnen.
Een wit beeld van een paard in het bos.
Maar als ik even later weer kijk zie ik toch dat het hoofd zich opheft.
Het kijkt naar mij!
En... hoor ik het goed???
Ja! Ik hoor het goed!
Het witte paard roept: "Waar is je prins?"
Gauw roep ik Henry. "Hier is mijn prins!" roep ik naar het paard.
Het knikt een paar keer met het grote witte hoofd en glimlacht...
Als we het later tijdens de wandeling gaan opzoeken mag ik het even aaien...
.
