.
Een goeie vriend was van de week in de buurt en die kwam even een koppie thee drinken.
Altijd gezellig!
Hij kan fantastisch gitaarspelen en pakte dan ook meteen even mijn gitaar, die altijd klaar staat.
Pingeldepingeldeping-olé... een beetje Spaans klonk het.
Maar hij begon al gauw te mopperen op de snaren. (Ze zitten er dan ook al een jaar of tien op en zijn gewoon versleten.)
"Wat een blikkerige rotsnaren! Ik geef je een advies: Je MOET echt andere kopen en die er op zetten..."
Dus ik naar de beste muziekwinkel van Haarlem en omstreken: Alphenaar...
Een eldorado voor gitaarspelers...
Een setje d' Addario Pro-Arté voor klassieke gitaar. Dat zijn dus nylon snaren...
De drie bas-snaren zijn omwonden met een zilverkleurig metaal.
En dan begint de klus. Daar heb je geen idee van. Het is een pokkeklus om eerst de oude snaren eraf te draaien. Voor je het weet heb je je gedachten er niet bij en draai je ze weer vast in plaats van los.
Maar afijn... natuurlijk lukt het uiteindelijk. Alles zes de snaren los:
En dan begint de volgende pokkeklus: de zes nieuwe snaren er op zetten.
Je ziet en voelt aan de dikte wat de eerste snaar moet zijn.
Lijken wel armbandjes...
Enfin, een uur later zitten de snaren er op. Maar één van de snaren ging steeds losser zitten, dus toch maar een tutorial op YouTube bekeken.
Had ik ze me daar toch er helemaal verkeerd opgezet!!
Dus helemaal opnieuw begonnen, alle snaren er weer af en toen is het wél gelukt.
Maar als je denkt, dat je dan klaar bent... nee hoor, no way!
Dan begint het stemmen en omdat de snaren nieuw zijn en weerbarstig trekken ze zich steeds terug.
Elke dag weer.
Echt een dagelijks gevecht om de tonen zuiver te krijgen.
Na een week of wat zitten ze goed en strak.
Ik begrijp niet dat er gitaristen zijn die dit elk half jaar doen!
Maar goed, als ze op toon zijn dan ga ik maar weer eens een beetje oefenen.
Andrès Segovia zal ik nooit worden...
Maar ik heb dan ook veel dunnere vingers, haha!
