Het hondje

Nou woon ik hier al een hele tijd en begin natuurlijk de buurt goed te leren kennen. Ik zeg iedereen gedag en maak vaak een praatje. 

Sinds een jaar of 8 loopt er een man met een hondje. In het begin keek hij steeds de andere kant op om maar niet gedag te hoeven zegen. Maar ik forceerde gewoon een "goedemorgen" en ja hoor... na een tijdje gaf hij gewoon antwoord. "Goedemorgen" dus.

Dat was alles. Geen praatje, alleen maar "Goedemorgen".

Maar begin dit jaar dacht ik: "Ik pik het niet. Ik ga een praatje maken".  

Als iemand schuin tegenover je woont dan is dat toch niet zo heel gek? Athans voor mij niet. Ik ken iemand die in een flat woont en zelfs de mensen in de lift niet gedag zegt. Dát vind ik gek! Maar dit terzijde...

Nou moet ik nog even vertellen, dat ik meestal op de fiets zit, dus dan is een praatje niet zo gemakkelijk. Maar ik loop nu wat vaker: het Ommetje, weet je wel... en dan ben je toch wat trager. En zo kwam het dat ik over het hondje begon. Dat vond de overbuurman fijn. Zijn hondje is zijn "allesie".

Het heet Tobias. En dit is het hondje:

Hij is er maar lekker bij gaan liggen, want al dat geouwehoer is niks voor hem...

Het hondje heeft een hele geschiedenis en is nogal getraumatiseerd.

Als puppie is hij in een doos gezet, samen met zijn broertje en achtergelaten in een bos.

Het broertje overleefde het niet en Tobias werd op het nippertje gered, heeft zeker 8 baasjes gehad tot hij terecht kwam bij mijn overbuurman.

Die is helemaal weg van het hondje. Al 8 jaar woont hij bij hem en al 8 jaar zie ik die twee zeker 8 keer per dag lopen. 

Baasje houdt niet van stilzitten en Tobias is er gelukkig mee.

En Tobias houdt van één iemand nog meer dan van zijn baasje: dat is het kleindochtertje van het baasje.

Lief he!

Maar van mij moet-ie niks hebben.

Als ik in de buurt kom kijkt hij heel sacherijnig.

Dat mag... ik houd gewoon afstand.