.
Meneer Aap is een beetje moe.
Zijn vriendin zegt: "Waarom ga je er niet even tussenuit?
Lekker een tijdje de hort op.
Toe maar, neem voor een paar weken de benen en de kuierlatten!
Je zult er heerlijk van opknappen..."
Daar moet hij even over nadenken. De kuierlatten nemen.
Dat lijkt hem zo ingewikkeld. Hij wordt er al moe van als hij er aan denkt.
En bovendien…kuierlatten...wat zijn dat dan voor latten?
Maar als zijn vriendin zegt, dat het niet letterlijk bedoeld is en dat het er gewoon om gaat, dat hij een prettige bestemming zoekt in een rustig oord, dan knikt hij opgelucht.
Hij voelt er wel wat voor. Gewoon even weg van alles.
Geen wekker. Geen krant. Geen tv.
Gewoon even niks!
Hoe meer hij er over nadenkt hoe aantrekkelijker het hem lijkt.
Hij is zo moe. Zo hondsmoe...
Zelfs te moe om een reisje te boeken.
Het liefste zou hij in een hangmat liggen en een beetje heen en weer schommelen.
Maar zijn vriendin helpt hem een eindje op weg en zoekt een mooie, rustige plek voor hem uit.
Daar krijgt hij toch weer wat energie van.
Hij ziet het helemaal zitten.
Hij pakt zijn rugzak in met allerlei fijne dingen en vertrekt.
Het is niet de eerste keer in een vliegtuig. Maar wel de eerste keer, dat hij alleen gaat.
En dan... als hij op zijn vakantieplek is vindt hij een stukje rots, waar hij elke dag naar toe gaat.
Hij hoeft niks anders, alleen maar dit.
Meneer Aap is een beetje moe.
Zijn vriendin zegt: "Waarom ga je er niet even tussenuit?
Lekker een tijdje de hort op.
Toe maar, neem voor een paar weken de benen en de kuierlatten!
Je zult er heerlijk van opknappen..."
Daar moet hij even over nadenken. De kuierlatten nemen.
Dat lijkt hem zo ingewikkeld. Hij wordt er al moe van als hij er aan denkt.
En bovendien…kuierlatten...wat zijn dat dan voor latten?
Maar als zijn vriendin zegt, dat het niet letterlijk bedoeld is en dat het er gewoon om gaat, dat hij een prettige bestemming zoekt in een rustig oord, dan knikt hij opgelucht.
Hij voelt er wel wat voor. Gewoon even weg van alles.
Geen wekker. Geen krant. Geen tv.
Gewoon even niks!
Hoe meer hij er over nadenkt hoe aantrekkelijker het hem lijkt.
Hij is zo moe. Zo hondsmoe...
Zelfs te moe om een reisje te boeken.
Het liefste zou hij in een hangmat liggen en een beetje heen en weer schommelen.
Maar zijn vriendin helpt hem een eindje op weg en zoekt een mooie, rustige plek voor hem uit.
Daar krijgt hij toch weer wat energie van.
Hij ziet het helemaal zitten.
Hij pakt zijn rugzak in met allerlei fijne dingen en vertrekt.
Het is niet de eerste keer in een vliegtuig. Maar wel de eerste keer, dat hij alleen gaat.
En dan... als hij op zijn vakantieplek is vindt hij een stukje rots, waar hij elke dag naar toe gaat.
Hij hoeft niks anders, alleen maar dit.
Uitkijkend over de oceaan en alleen maar een beetje mijmeren.
Verder niks…
©Marlou Witzel
.
