Al een paar dagen voelt Meneer Aap zich helemaal niet lekker. Hij is zo hangerig en rillerig. Hij hoest en niest en de zakdoeken zijn niet aan te slepen.
's Morgens begint het al, als hij nog in bed ligt. Nog maar net wakker en ja hoor... Haaaaaaaatsjoe! En dat dan zeker tien keer achter elkaar. Heel vermoeiend en daarbij is hij nog landerig en hangt maar een beetje rond.
Hij is helemaal niet de Meneer Aap die we zo goed kennen: een beetje luidruchtig en brommerig tiep.
"Ik vind er geen barst aan, als het zo moet... je ziet geen kip en het is verdomde saai" zucht hij.
Hij neemt een flink glas bananenlikeur, nee... niet in zo'n zuinig piepklein glaasje, echt niet. Een stevige neut is het en 's middags neemt hij een paracetamolletje en gaat in een hoekje op de bank liggen met zijn allerfijnste zielewarmertje.
Hij is in geen tijd onder zeil en droomt een hele vreemde droom: hij wordt achterna gezeten door een hele horde vreemde wezens. Ze lijken op virussen. Van die enge groene dingen met zuignapjes er aan. Een regelrechte nachtmerrie, of is het een middagmerrie?
De droom duurt maar en duurt maar en vlak voordat hij wakker wordt heeft hij, nog net op de tijd de enge virussen in een hoog oplaaiend vuur kunnen mikken.
Dan wordt hij wakker. Hij rekt zich even helemaal uit en kijkt in de spiegel.
Nee, hij ziet er niet echt florissant uit, een beetje lodderig nog.
Maar hij voelt zich wel al iets beter.
Hij neemt voorzichtig een lauwe douche en als hij zich heeft afgedroogd gaat hij naar buiten.
Met lome passen sjokt hij naar de boom aan de overkant.
Een makkelijke boom.
Daar gaat hij op een van de minst hoge takken zitten.
Hij kijkt wat naar links, hij kijkt wat naar rechts.
Verder niks. Alleen maar wat zitten.
Ja... langzaamaan voelt Meneer Aap zich weer een beetje de oude.
