.
Henry voelt zich iets beter en fietst rustig naast me voor de laatste 50 kilometer. De wind nog steeds in de rug. Bewolkt, maar droog. De Donau glijdt vredig naast ons naar het oosten en wij glijden mee, nee... wij vliegen mee. Om 2 uur zijn we in Wenen!
Henry heeft het mooie hotel Amadeus in het centrum van het centrum geregeld. Op de zevende verdieping hebben wij daar een prachtige luxe kamer met... bad!!!
En aangezien ik thuis geen bad heb (en al maanden geen douche) laat ik het al gauw vollopen met zeer veel schuim.
We hebben afgesproken met Pia, de zus van onze Oostenrijkse buurvrouw. We fietsen naar haar huis, waar ze woont met haar echtgenoot Franz en hun twee kinderen. Heel gezellig is het daar, warm en hartelijk worden we ontvangen.
Henry’s darmen zijn nog niet in orde, hij durft niet mee te eten. Pia maakt hem een havervlokkensoep en die valt gelukkig goed.
We zitten zo lekker te kletsen: ja... een fijn begin van Wenen.
Vrijdag bezoeken we een aantal wensen: de Stefansdom, het Mozarthuis, het Joods Museum, een echt Weens koffiehuis, en natuurlijk de Esterhazykeller, waar je voor weinig geld echt Oostenrijks kunt eten.
Het regent als we het Hundertwasserhaus bezoeken. Jammer. En wat ook jammer is: het huis is door de begroeiing bijna niet te zien: bijna de gehele gevel is bezet door een wingerd en de bomen voor het huis groeien de pan uit.
Als we richting het Prater fietsen breekt de hemel open en eenmaal in het Riesenrad hebben we een fantastisch uitzicht over de zonovergoten stad. Henry vindt het wel allemaal erg hoog en is een beetje bibberig, maar langzaamaan overwint het spectaculaire uitzicht het over zijn angst.
Terug naar het hotel bekijken we de Staatsopera en fietsen rustig door de smalle straatjes naar het centrum.
Jammer, dat we er maar zo kort zijn. Het is een prachtige stad met heel veel te zien...
.
