Zingen voor leven

.
















Liesbeth de Kat is een lieve vriendin, die tijden naast me heeft gestaan bij het Vrouwenkoor Malle Babbe.
Ze stopte na 25 jaar met het koor: ze was klaar, het was genoeg en het werd tijd om andere dingen te doen. Alround als ze is: toneelspelen, dichten, schrijven en zingen heeft ze nu tijd om nóg meer dingen te doen.

Ze werd pasgeleden 75 jaar. Samen met "Malle Babbe" én met haar eigen koor: "Zingen voor leven" hebben we dit groots gevierd in de Lutherse Kerk in de Witte Herenstraat.
Het koor "Zingen voor leven" is een koor voor mensen, die kanker hebben of ermee te maken hebben,
Liesbeth's dochter Marieke is in 1993 aan een hersentumor gestorven, na een liefdevolle verzorging in het kleine huisje van haar moeder Liesbeth in het Frans Loenen Hofje in Haarlem.

Liesbeth heeft samen met onze dirigent Leny een programma samengesteld en één van de liederen was:

ZO ALLEEN.

Op de oude IJslandse melodie van "Sofðu unga ástin mín" heeft Liesbeth zelf deze ontroerende tekst geschreven.

Dag Roodkapje, teer en fijn, vier vandaag je leven
Morgen kan het anders zijn, zing je lied, nog zonder pijn.
Dood is verderop gegaan, voor even

Laat je rokje zwieren kind, dans onder de bomen.
Gooi je haren in de wind, zoek totdat je leven vindt.
Dood is heel dichtbij mijn lief gekomen.

Ach Roodkapje, door en stil, waarom ging je henen.
Ademloos, je huid zo kil, of je mond nog lachen wil
Onophoud'lijk, altijd zal ik wenen.





Maria zong het lied met haar mooie, tere stem en wij zongen de begeleidingsmelodie erbij.
Tranen...

Maar ook lachen, gelukkig...
Het was tenslotte feest! Een feest met een lach en een traan...


In mijn "Just Poetry" Volkskrantweblog kun je nog wat gedichten van Liesbeth lezen:

klik op: STERRENKIND

Ik wens Liesbeth nog veel heerlijke geïnspireerde jaren toe. Jaren vol kunst en het grote genieten.

Dagdag!














LECHAÏM... OP HET LEVEN!!


http://www.linkwithin.com/learn?ref=widget

"OH JEE, ALS HET MAAR NIET..."

.
Als je eenmaal met kanker van doen hebt gehad en je bent klaar met de behandelingen, dan ben je nog niet klaar met kanker.
Bij ieder vreemd gevoel of pijntje in de onderbuik denk je: "Oh jee, als het maar niet...."
Nou kennen jullie me zo langzamerhand wel een beetje en weten, dat ik niet een van de somberste mensen in Haarlem en omstreken ben. Soms ben ik zelfs super-positief. Of euforisch. Himmelhoch jauchzend. Optimistisch...

Maar ja... nu heb ik toch weer wat, waar ik me nogal zorgen over maakte. Al mijn optimisme was even weg. Ik dacht: "Oh jee, als het maar niet...."

Ik zag de bui al hangen, vooral na een super-eng verhaal van iemand, die weer iemand kende, die...

Wat is nou het geval: ik heb een soort van bult op mijn verhemelte. En het voelt, alsof ik veel te lang op een kilo zuurtjes heb zitten zuigen. Maar aangezien ik zo goed als niet snoep en zeker niet een kilo zuurtjes achter de kiezen heb, maakte ik me ongerust. Het brandt en klopt.
Nou is kanker meestal een sluipende moordenaar, die niet zo maar brandt of klopt, dus ik hoopte gewoon stiekemweg ook op een soort van ontsteking.
Maar ja, de gedachte: "Oh jee, als het maar niet..." zat vooraan op de rij, eerste rang...

Henry maakte er een foto van. Zie je me staan met mijn mond wagenwijd open en de lens zowat in mijn huig?
Het zag er wel gek uit. "Ga naar de dokter", zei hij.
Ook Ellen adviseerde me zoiets: "Ga naar de tandarts", zei ze.

En toen gebeurde het: ik durfde niet.
Ineens werd ik een super schijterd. Ik durfde niet.
Tot Henry zei: "Stop met je kop in het zand steken. Laat er naar kijken."

Dus... met lood in de schoenen gisteren naar de tandarts. Ik heb een leuke tandarts, een Schot met een lekker sappig accent. Helaas kan ik dat hier niet nadoen. Maar goed: een foto gemaakt. En wat blijkt nu: er zit een fikse ontsteking op de wortelpunt van een van mijn snijtanden. En hij kan er niet bij, want het is een stifttand. Daar gaat in gesneden worden door de kaakchirurg.
Dat wordt een heel gedoe, maar dat kan me niet schelen, toch ben ik opgelucht.

Kun je je dat voorstellen?