Terang Boelan

Je kunt niet de hele tijd thuis blijven en sniffen en hoesten, dus vanmorgen ben ik rillerig en al naar de cd-opnames gegaan van mijn koor.
Er was vraag vanuit het Nederlands-Indische publiek naar mooie liedjes van toen en vooral het Indische Onze Vader.
Mensen, die dat gebed bidden kunnen het herkennen, want de woorden zijn van gelijke strekking als het Onze Vader van het christendom. Het is ooit op muziek gezet en werd in de oorlogsjaren in de jappenkampen door de gevangenen stiekem gezongen. Het verlichtte hun zware lot, want dat het zwaar was, dat hebben de overlevenden ons verteld.

Malle Babbe heeft de Song of Survival gezongen en nu is er dan een nieuwe cd aan het ontstaan met een heel ander soort liedjes: krontjong-liederen.
Natuurlijk wilde ik er bij zijn.
Daarom heb ik gisteren een hele goeie rustdag gehouden. Van alles gedaan om beter te worden: stomen, paracetamollen en kamillethee en... op tijd mijn bed in.
Daardoor voelde ik me niet zo heel erg ziek vanmorgen en ben met een kilo tissues onder de arm naar de opnames gegaan. En 'n lekker hoestdrankje...

Het ging fantastisch. Ik vond het een hele belevenis om dit mee mogen te maken!
De opnameapparatuur, de technici, het zingen... geweldig!

Ik had slechts twee keer een ontzettende kriebel in de keel en om niet te hoesten, zong ik een paar regels niet mee, maar stond bijna stikkend met tranen in de ogen te slikken en slikken tot het sein: "OK!" werd gegeven.

De hele meute is nu bij "De Lachende Javaan" aan de Indische rijsttafel, maar ik heb het voor vandaag wel gehad...
Nu ga ik lekker met een warme deken over me heen op de bank. Een grote pot thee. Dropjes.
En lekker nagenieten....


Roosje, ken je dit liedje nog van je lagere school:
Terang Boelan


.