Antoni van Leeuwenhoek

Vanmorgen verraste mij de tuin al weer!

Wat ziet die er mooi uit... zo verzorgd en zo blij.

Ik ben dankbaar, dat ik naar dit ziekenhuis mag voor de controle.

Het kunstwerk van Maria in de hal heeft nog steeds dat fijne effect op mij: 
ik word er een beetje high van...

Enorm en krachtig kunstwerk van Maria Roosen

Er zitten ontzettend veel mensen in de wachtruimte. Ik schrik er een beetje van: zoveel zieke mensen. En allemaal zitten ze hier voor kanker. Nee, heus niet voor een gebroken pink, of zoiets kleins.

Bij de balie krijg ik een pieper mee: dokter Haas loopt helaas uit. Jaha, dat krijg je als je Haas heet!

Ik ga met mijn pieper meteen de tuin in. Er liggen smalle paadjes tussen de bloemperken en overal staan bankjes in deze oase.

Er zijn maar weinig mensen buiten. Gelukkig weten er niet veel van dit mooie paradijsje.

Je kunt er dan ook niet zomaar komen: er is maar één toegangsdeur, helemaal achterin de wachtruimte. Als je het niet weet, zie je het niet...

Ik zit zeker een uur te mediteren tot dokter Haas mij oproept. Helemaal verkwikt loop ik zijn onderzoeksruimte in en nóg verkwikter en reuze opgewekt loop ik er een kwartiertje later weer uit.

Alles is goed. Ik hoef pas volgend jaar zelfde tijd weer terug te komen.

Dag tuin, dag AVL... tot volgend jaar!

(hier mijn verhaaltje over de tuin in 2007)
(En ook nog iets over het kunstwerk van Maria Roosen, ook in 2007)

.