Salzburg

Na de fijne week hoog in de bergen van Tirol zijn we naar Salzburg gereisd.

Daar hebben we aan de rand van de stad onze tent opgezet en zijn met de fiets de stad in gereden.

Heel apart is dat, om in het buitenland met je eigen fiets rond te karren en een stad te "veroveren"... Leuk!

Salzburg is een aardige stad, aan de rivier de Salzach. 

Mooie oude gebouwen, kastelen en pleinen...

Aan één van de bruggen hangen duizenden slotjes van verliefde mensen, die hun liefde op deze manier willen bezegelen. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien...

Overal staan namen op... en sommige slotjes zijn wel heel bijzonder:

Natuurlijk zijn we ook naar het Mozarthuis gefietst. Het is het huis, waar hij geboren is. En waar zijn strenge vader hem als klein ukkepukkie achter de piano zette om de beste van de wereld te worden. Hij is er nog boos over...

Kijk maar... hier loopt hij kwaad en haastig van het huis weg...

Ach Herr Mozart, machen sie sich nicht so "druk"...

Een menuetje?

.

Henry is op zoek naar de naam van een melodietje, dat hij vroeger nogal eens zong met zijn broers en zusters.
Zijn broer Martin weet zeker, dat het melodietje een van de eerste menuetjes van Mozart is.
Maar Henry twijfelt en hij vraagt aan mij of ik het ken.
Ja! Ik ken het: ik heb het vroeger vaak op de piano gespeeld, dus ik zal de bladmuziek vast nog wel ergens hebben.
Nou heb ik nogal wat muziek en ik ben meteen gaan spitten. Eerst alle muziekboeken, toen alles van Mozart, maar dit ene specifieke melodietje heeft zich verstopt en is niet te vinden.
Ik hoef alleen maar de eerste regel te zien om te weten of dat het is, wat we zoeken.
Maar ik kan het, althans bij mij thuis niet vinden…

Ta tata ta ta taaaaa, het laat me niet los!
En ik laat het niet los! Ik ga het vinden...


(Wordt vervolgd)

.

Mozart

.

Wikipedia meldt ons, dat Mozart eigenlijk: Joannes Chrisostomus Wolfgang Gottlieb heette en dat hij zijn werk meestal met: Amadè ondertekende.

In 1791 stierf hij, slechts 35 jaar oud.

In zijn korte leven heeft hij 24 opera's geschreven en:

5 vioolconcerten
27 pianoconcerten
Hoorn, harp en klarinet concerten
17 symfonieën
25 strijkkwartetten
17 pianosonates
en natuurlijk ... het Requiem.

Hij zal vast wel meer geschreven hebben, maar ik vind dit voor zo'n jonge man al een imposante lijst!
Wat zal hij gedacht hebben, toen hij afgelopen zaterdag achter in de zaal van het grote oude Belfort in Brugge zat?
Zal hij gedacht hebben: "Mmmm, een paar schoonheidsfoutjes, maar verder is het niet onaardig..."
Of misschien dacht hij: "Die ene alt, die met die mooie gebloemde sjaal om en dat rooie haar... die wil ik wel eens een zanglesje geven!"
Misschien wás hij er helemaal niet! Maar... wij waren er wél.
En het was in één woord: geweldig!

Ik heb een paar foto's gemaakt van deze onvergetelijke dag:



De toren van de Oude Belfort en hieronder de dagindeling


Liesbeth zingt uit volle borst mee...
De eerste repetitie
Heerlijke chocolade van Dumon
De Vette Vispoort
De tweede repetitie
Het publiek stroomt binnen
Het was een enorm succes en daarom:

...een welverdiend echt Belgisch Biertje!

Lechajiem, Mozart, óp het leven!
.




























.

33-en

33-en

Nee, 33-en is geen kaartspelletje!
Soms, als ik in een vreemde stad in m'n eentje ronddwaal ga ik 33-en.
Dat is mijn eigen spel: op zoek naar mijn huisnummer.
Het is een nummer, dat op de een of andere manier moeilijk te vinden is.
Ik heb tenminste afgelopen zaterdag in Brugge behoorlijk lopen dwalen.
















Het fijne van deze queeste is, dat je in de meest leuke straatjes komt.
Soms is het nummer er gewoon niet: wel 31 en 35, maar 33?
Dan ga ik lekker weer verder dwalen en rondkijken.
In een mooie smalle straat, die Groeninge heet is nummer 33 gewoon overgeschilderd.
Maar ik ga het vinden, ik ga niet terug naar de Markt voordat ik er één gevonden heb...

Ik heb niet zo heel veel tijd tussen twee Requiem repetities in, maar ik heb twee 33-jes gevonden. Eén er van is het nummer van het Frietmuseum. Ja... er is een echt Frietmuseum in Brugge, in de Vlamingstraat en .... op nummer 33!















En een ander 33-je hoort bij een aardig woonhuisje in een stille straat, waar het aangenaam toeven is... Brugge heeft het druk, maar hier in de Oude Gentweg is geen kip te bekennen...



















Helaas kan ik niet al te lang 33-en, want hoor ik het goed: "Marlou... ik heb je stem nodig, kom je? Kom zingen... kom dan, kom dan..."





Mozart lokt mij vanuit het eeuwenoude Belfort op de Markt.
Ik zie zijn grappige gezicht vanachter de kleine raampjes.
Als ik binnen kom worden de instrumenten gestemd.

Net op tijd ga ik op mijn plek tussen de alten zitten...

.