Buurman speelt piano

.

Eén van mijn achterburen speelt graag en niet onverdienstelijk piano. Het liefst met de tuindeuren wagenwijd open.
Als hij thuis komt van zijn werk reageert hij meestal even af met Chopin.
Hij speelt niet mooi, maar wel hard en snel. Je kunt horen, dat hij ooit les heeft gehad en ook, dat hij toen goed heeft geoefend.
Misschien weet hij wie de componist van "Ta tata ta ta taaaaa..." is?!

Ik ga naar hem toe en bel bij hem aan.
“Buurman, ik heb een gekke vraag: ken jij dit melodietje…?”
Daar sta ik dan, midden op de stoep van de Schermerstraat en zing het melodietje:
"Ta tata ta ta taaaaa..."
Buurman moet er wel om lachen. Ik eigenlijk ook, maar ik probeer mijn lachen te houden en door te zingen.
Janine fietst voorbij: “He, Marlou, dat klinkt gezellig!”

Helaas kent Buurman het melodietje niet...

(wordt vervolgd)


.

Een menuetje?

.

Henry is op zoek naar de naam van een melodietje, dat hij vroeger nogal eens zong met zijn broers en zusters.
Zijn broer Martin weet zeker, dat het melodietje een van de eerste menuetjes van Mozart is.
Maar Henry twijfelt en hij vraagt aan mij of ik het ken.
Ja! Ik ken het: ik heb het vroeger vaak op de piano gespeeld, dus ik zal de bladmuziek vast nog wel ergens hebben.
Nou heb ik nogal wat muziek en ik ben meteen gaan spitten. Eerst alle muziekboeken, toen alles van Mozart, maar dit ene specifieke melodietje heeft zich verstopt en is niet te vinden.
Ik hoef alleen maar de eerste regel te zien om te weten of dat het is, wat we zoeken.
Maar ik kan het, althans bij mij thuis niet vinden…

Ta tata ta ta taaaaa, het laat me niet los!
En ik laat het niet los! Ik ga het vinden...


(Wordt vervolgd)

.