.
Gisteren hebben we de nieuwe cd ten doop gehouden in Haarlem-Schalkwijk in een propvol kerkje, waar het niet alleen warm was, zoals in Indië, nee… het kookte er …
Als we al zingend de zaal indwarrelen voel ik me alsof ik in de dessa ben. Het zweet parelt van mijn voorhoofd. Zo klam… zo heerrrrrlijk warrrrrm.
Er zijn vrij veel mensen met een Indisch uiterlijk, die vol verwachting hun mooie gezichten naar ons opheffen.
Ik zie Anita, de buurvrouw van een van de koorleden, vóór het concert al in dikke tranen. Een Indisch kampverleden, hoor ik later.
Voor veel mensen is Indië heel beladen. De kampen, waar ze gevangen gehouden werden door wrede Japanners. Waar een band ontstond, die nooit meer kapot gaat. Waar de liederen ontstaan zijn, die wij met ons stemmenorkest zingen.
Adoe seg, jij ook hier?? So leuk, nja…
We beginnen met een aantal liederen van de Song of Survival: de nieuwe wereld van Dvorzak, Jesu Joy of man’s desiring, The Captive’s Hymn.
Nog een speciaal ingestudeerd lied: Die Gedanken sind frei. Ja, zo is dat! Niemand kan bepalen wat jij denkt. Ook al word je opgesloten in een donkere kerker: je gedachten breken door de muren heen naar buiten.
Leny is zo inspirerend aan het zwaaien, ik vind het geweldig zoals ze dat doet. Ze kneedt en boetseert ons naar de juiste tonen en emoties.
Ik moet wel goed naar haar blijven kijken, want als ik het publiek inkijk, naar die huilende mensen, dan kan ik niet meer zingen.
De liederen van de cd worden ook gezongen. Het Indische Onze Vader, waar het allemaal oorspronkelijk om ging, heel mooi met onze soliste Maria en daarna Terang Boelan, Nina Bobo, Boeroeng kaka, Nona manis en Toean dan njonja.
Helemaal blij ga ik na afloop ons eigen Fluitenkruidje even dag zeggen. Fijn, dat je er was, Jannet! Ik ben blij dat je genoten hebt. Daar doen we het voor!!!
.
