.
Kijk jij ook altijd bij de buiten-boekenkastjes? Of er iets van je gading bij zit?
Ik altijd!
En zo komt het dat ik eergisteren al wandelend langs een kastje kom en een boekje vind: Lachen met Bril. Ik denk meteen aan Martin Bril, maar nee, geen Martin Bril, maar wel een boekje met tekeningen van Peter van Straaten.
Het heet "Lachen met Bril" omdat het een piepklein miniboekje is met piepkleine lettertjes, waar je écht een bril of zelfs vergrootglas bij nodig hebt...Toch probeer ik het al lopend te lezen, zónder bril. Die heb ik wel bij me, maar even geen zin om te pakken.
Ik sla het open en het eerste plaatje wat ik zie is dit:
"Ik had heel nare ouders en nu heb ik heel nare kinderen" staat er.
Meteen denk ik aan mijn eigen ouders... Aan wat een geluk ik heb gehad met hen. Wat een lieve mensen dat waren. Hoe gek ik vooral op mijn moeder was. Mijn vader was een prima vader, maar ik kon hem, vooral toen ik puber was, niet uitstaan. Maar het was gewoon een goeie vader en ik was gewoon een recalcitrante puber! "Sorry vader", roep ik naar boven naar een wolk in de verder blauwe hemel...
En dan denk ik aan mijn eigen kind. Hoeveel geluk ik daarmee heb gehad en nog steeds. Wat een fijn mens is dat geworden en wat krijg ik daar veel liefde van... Al lopend tel ik mijn zegeningen.
Wat een gaaf boekje! Ik neem me voor om zo nu en dan, vóór een wandeling het boekje open te slaan en een beetje te filosoferen met de bladzij die tevoorschijn komt.
144 bladzijtjes vol tekeningen en teksten. Geweldig! Wat een kadootje...
💚
