.
Loop ik hier rustig in mijn eigen omheinde tuintje zie ik inene twee van die westerlingen.
Affijn.. ik er naar toe...
Sjokkesjok... haasten doe ik me nooit.
Die vrouw zit me daar toch te lokken! "Kom dan" zegt ze met zo'n suikerzoet stemmetje...
En dan... "Komkomkommertje..."
Tja... dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik ben natuurlijk niet nieuwsgierig. Maar ik wil wel alles weten en sta overal met mijn neus bovenop en eerste rang!
Mmmm, ze zien er wel aardig uit, die westerlingen. Begint me die man ineens: "Wie schoan os Limburg is" te zingen. Mooie stem heeft-ie. En zuiver op z'n Limburgs met zachte g en al... Ik ga er nog iets dichter naar toe, want dit is wel heel bijzonder.
"Dag meneer, zal ik de tweede stem er bij gaan zingen, of heeft u onoverkomelijke bezwaren? Wij Lama's zingen namelijk niet altijd even mooi. Het mag wel eens een bietsje vals klinken. Maar het is wel vanuit het hart, dus...
Ach... als u niet wilt dat ik meezing... dan luister ik toch alleen maar. Ja meneer, u heeft een mooie tenor. Of is het een bariton? Die snor van u... is die echt? En dat haar op uw hoofd? Helemaal van uwzelve?"
