De laatste tent

.

We besluiten om deze vakantie nog één keer te gaan kamperen en dan de tent op zolder van het huisje te leggen ter gebruik van de lenige jongeluitjes...

Ik heb er geen trek meer in, hoewel ik het buitenleven wel heel leuk vind.

Maar dat gekruip op je knieën om je bed in te rollen... 

Nee... nog een paar keer: bij Salzburg en bij Graz en dan is het echt finito...

In Salzburg is het mooi weer... echt wat je noemt kampeerweer...

Maar kijk eens wat een klein tentje we hebben...

Het is Henry's beurt om te koken, nou ja... beurt... enfin... hij kookt.

We hebben een hele berg rauwkost en gebakken knödeltjes. Biertje erbij en wie doet je wat.

De meesterkok:

Die nacht als ik net de slaap gevat heb steekt één of andere malloot vuurwerk af, om dat ergens in Verweggistan een groepje andere malloten wereldkampioen zijn geworden in het achter een bal aanrennen...

Verdikkeme... ik kan daarna meteen niet meer slapen en hoor elk torretje en miertje en piertje...

En tot overmaat van ramp moet ik nog plassen ook. Ken je dat? Midden in de nacht moeten plassen op een onbekende camping? Een ramp!

Gelukkig komt de regen de volgende dag met bakken uit de hemel, zodat we niet meer in Graz gaan kamperen.

't Is mooi geweest.

Kijk eens wat we vinden? Een goeie Bed and Breakfast en hier genieten we van de ruimte en het kunnen lopen en douchen en je eigen wc en een koelkast en een tv...

Heerlijk...

Van alle gemakken voorzien... 

Dag tent! Tot nooit meer...

"Do is de Baanhoof"

DE GELUKKIGE VADER

De man heeft via internet iets leuks gevonden: een appartement in een heus kasteel in Frankrijk.
Hij wrijft zich in zijn handen: daar gaat hij zijn vrouw en de jongens mee verrassen. Dát zullen ze leuk vinden.
Hij vertelt nog niet waar ze naar toe gaan, deze zomervakantie.
Steeds moet hij een beetje gniffelen, als hij aan zijn fijne plannetje denkt, want de foto van het kasteel liegen er niet om: een echt château in Frankrijk. Met torens en dikke muren. In één van die torens bevindt zich het appartement, dat hij geregeld heeft.
Hoe dichterbij de dag van vertrek komt hoe meer plezier hij er in krijgt.
En vrouw en kinderen weten alleen, dat ze naar Frankrijk gaan, meer niet.

Het kasteel ligt in de Morvan. Het is in het bezit van een Nederlands echtpaar, dat het 13 jaar geleden voor een habbekrats heeft gekocht. Het was toen een vervallen gebouw, erg verwaarloosd, maar met hulp van diverse familieleden hebben ze er een echte edele schoonheid van gemaakt. Een kleine, eenvoudige camping er naast gezet. En in de torens diverse appartementen.






















De gelukkige vader stuurt langzaam de auto de oprijlaan op. Met grote ogen kijken zijn twee zoontjes naar het prachtige kasteel. Vol trots haalt hij de sleutel van het torentje op.

Hij glundert.
Zijn wangen glanzen.

De jongetjes rennen meteen het terrein op om de boel te verkennen.
De vrouw waant zich een slotvrouwe en geeft haar man een dikke kus op zijn wang.

Die avond wordt er een kampvuur gemaakt op de camping naast het kasteel.
De gelukkige vader loopt glimmend van pret naar zijn jongens, die zo gemakkelijk vriendjes hebben gemaakt.
Mijn jongens, denkt hij.
Hij loopt met lichte tred het bos in om hout te sprokkelen.
Even later komt hij lachend te voorschijn met twee takken.
Die gaan het vuur in, dat meteen hoog oplaait.
Met z’n allen zitten ze er omheen en prikken marshmallows aan stokken, die ze in het vuur houden.
Zijn vrouw, met haar mooie diepe alt zingt het lied van Hertog Jan.

Als het vuur gedoofd is en het echt helemaal donker is, gaat de gelukkige vader met zijn gezin de torenkamer in.
Dit is het mooiste wat hij ooit meegemaakt heeft.
Even doet hij een sprongetje, alsof hij op een paard door de velden rent.

Dan gaat de deur van de torenkamer dicht en niet lang daarna is het overal stil.
Met een gelukzalige glimlach ligt de gelukkige vader in het hemelbed. Hij doet zijn ogen dicht en slaapt...













.