VLIEGJE REDDEN

.



Er vliegt een kleine vlieg in het glas wijn van Henry.
“Ocharm... “, zegt hij.
Met zijn wijsvinger haalt hij het beestje er uit.
Stomdronken zit het op de vinger en kijkt verdwaasd om zich heel. De vleugeltjes zijn zeiknat.
Henry blaast er een beetje tegen, maar het vliegje, is zo dronken, dat het op zijn rug op de kampeertafel valt.
“Ocharm... “, zegt Henry nog een keer.

















Hij zet zijn vinger voorzichtig op de pootjes en het beestje, inmiddels Toutou genaamd, klampt zich er aan vast. Nu blijft hij zitten en begint zijn pootjes schoon te maken. Ook geeft het z’n vleugeltjes één voor één een schoonmaakbeurt.
Langzaamaan begint het bij te komen en op te drogen.
Henry spreekt hem vriendelijk toe: “Toe maar, jochie, je kunt het...”
En dan... het wonder is geschied! De kleine Toutou probeert zijn vleugeltjes uit en... weg is hij!
We proosten op de goede afloop en nemen nog een slokje wijn, dat extra lekker smaakt.

Onze buurman zit voor zijn caravan te lezen.
Hij heeft een langwerpige vliegenmepper in zijn hand.
Af en toe geeft hij een stevige mep op de tafel en veegt daarna een dode vlieg op de grond.






























Kijk, buurman staat op en veegt met een klein bezempje stof en dode vliegjes van het kleed, dat voor de caravan ligt.
Hij zwaait naar ons.
“Santé, mes amis”, roept hij, “santé”...


.

HET FEEST (2)

.



Het is prachtig, stralend weer. De verjaardag van mijn broer.
Gefeliciteerd, broertje! Plak er nog maar een heleboel fijne en gezonde jaartjes aan vast!
Hij gaat eerst met een ploegje golfen op de baan in Frauental. Henry begint aan zijn fietstraining en ik gids een ploeg naar boven, voor een lange wandeling (met lunch in de Grillitsch-hütte) op de Alm.
Ook blijven er wat mensen gewoon in en rond het huisje.
















Van Ella, de waardin van Koralpenblick leen ik een echte dirndl. Lichtblauw met brokaat. “Je ziet er uit als een rijke Erbhofbauerin”, zegt ze.



















Rond 17 uur worden we in het huisje verwacht.
Er staan lange biertafels met banken op het terrein, gezellige kleden en bloemetjes er op. Twee mensen zijn druk aan het koken op het kleine boventerrasje. Een grote biertap staat klaar op het benedenterras.
Als de buren en de familie uit het dorp beneden er ook zijn, is het gezelschap compleet.
Iedereen krijgt een drankje en dan wordt Florian met een bloemenslinger op een feeststoel en in het zonnetje gezet.
Zijn twee dochters brengen een toespraak, een toneelstukje en een ontroerend lied. Ik zie dat hij tranen in zijn ogen heeft. Heel mooi.
Dan komen Henry en ik met ons lied. We hebben “Stars shining bright above you” bewerkt voor de jarige. Het gaat fantastisch. Ik heb me dan ook suf geoefend op de ukelele.














Iedereen is goedgehumeurd, overal lachende gezichten. Tot een van de broers van Kittie achterover kukelt en een meter lager nogal rottig terecht komt. Hij ziet bleek om zijn neus. En hij is ongewoon stil. We schrikken... ’t Zal toch niet, dat hij iets gebroken heeft? Maar nee... Peter buigt zich over de gekwetste enkel en na een minuut of 10 zie ik Hans alweer een beetje strompelen. Gelukkig, dat liep met een sisser af... Het feest kan gewoon weer door gaan.

Ik zie een meesje het kastje invliegen, dat Henry in het voorjaar op een van de kersenbomen gemonteerd heeft. Die gaat alvast slapen en stoort zich niet aan ons zingen en lachen.

(wordt vervolgd)