Muizenkeutels

Als Henry en ik als eersten van de familie naar het huisje op de berg reizen is dat meestal om het te openen: het elektra wordt aangezet en het water wordt dan weer geopend en er wordt gestookt, want brrr.... wat is het kil.

Na een winter leegstand is het altijd maar afwachten hoe je het huisje aantreft.  Heeft de laatste die er was de waterleiding wel goed afgesloten, is er geen leiding bevroren? Want dat is knap vervelend als dat zo is. Daar kunnen we hele verhalen over vertellen.

Maar nee... gelukkig is alles goed afgesloten en werkt het als een tierelier. Henry moet daarvoor een diepe put in en ik ben altijd blij, als hij er weer heelhuids uitkomt en alles is gelukt!

Daarna doen we een rondje in om het huisje: ramen openzetten en lekker doorluchten en de houtkachel aan.

Op het aanrecht ligt een aangevreten sponsje:

Daar heeft een muis, of misschien meerdere muizen aan zitten knagen. Ik denk niet dat de muis zich erg lekker voelde daarna. Misschien heeft-ie het niet overleefd?

En dan kom ik in de benedenkamer en liggen er zeker 60 muizenkeutels op het tafeltje, waar ook drie kaarsen stonden.

De middelste kaars is helemaal opgevroten. Jammer, dat ik er geen foto van heb gemaakt, want geloof me: het was een hele berg keutels!!

In de winter is het huisje dus niet echt on-bewoond. Er schijnt zelfs nog een slang te huizen tussen de stenen muren beneden. Brrr... niks voor mij.

Een muis kan ik nog wel handelen, maar een slang... nee!

Fritz...

Onze buurman in Oostenrijk heette Fritz. Een aardige goedlachse man, waar we het goed mee konden vinden. Hij kon fantastisch Apfelstrudel bakken en had een goed gevulde wijnkelder. 

Hier zie je hem met zijn verloofde Gerlinde.

Elke vakantie spraken we af om bij te kletsen. Altijd heel gezellig, want hij had altijd wat te vertellen. Wij ook trouwens. Het klikte gewoon. 

Maar helaas... 20 oktober is hij naar de eeuwige jachtvelden gegaan: 85 jaar oud.

Net als we de auto uitgepakt hebben komt Chris, de zoon van Fritz naar ons toe. Ik ken hem nog van heel lang geleden, dat hij 16 was of zo. Nu is hij een jaar of 50. Nooit meer gezien of gehoord, totdat... 

Ik heb hem aan de telefoon gehad, toen zijn vader was overleden. 

De zaterdag voor onze aankomst is de urn van Fritz in zijn eigen tuin begraven, met een mooi ritueel, op een mooie plek. 

We mogen de plek bezoeken en zijn ontroerd. De steen: De Huilende Wolf had Fritz jaren geleden al laten plaatsen. Daarnaast is de urn ingegraven en branden nu twee kaarsen .

Nou... dag buurman. We missen je! Je weldenkendheid en je gulle lach. 

Trahütten is nu gewoon anders, stiller... Eigenlijk een beetje uitgestorven.

Het huisje openen...

.

Na de winter aankomen in ons berghuisje betekent niet, dat je meteen kunt gaan vakantie houden.

Nee ... het huisje moet eerst geopend worden.

En als je mazzel hebt, dan heeft degene die het huisje gesloten heeft het goed gedaan.

Helaas... wij hadden pech.

Henry is uren bezig geweest met de waterleiding die door de laatsten verkeerd was afgesloten.

En ik ben aan het poetsen gegaan, want het huisje was vettig en klef.

Iets aan de waterleiding doen is best ingewikkeld, want je moet in een hoekje en dan ook nog eens in een holletje kruipen en hebt nauwelijks zicht op wat je doet.

Nou... Henry natuurlijk niet.

Die weet het precies. Gelukkig!

Het heeft wel de nodige uurtjes gekost... en wateroverlast: een leiding die dicht moest blijven was juist open gezet en het spoot er uit...

Zonde van al dat mooie bergwater!

En het poetsen??? 

Het laatste schoonmaakdoekje lag als een smerige verfrommelde prop in de gootsteen. Geen doekje meer dus. 

Hoe krijg je het voor elkaar om 20 tomatensausspetters op het plafond te plakken???

Geen idee, maar ze zijn er nu wel af, want de volgende dag hebben we beneden een pak nieuwe doekjes gekocht.

Elke dag doen we wel wat, maar gelukkig hebben we ook heel veel tijd over om te ontspannen.

We houden van lekker zwemmen en dichtbij het huisje is een Freibad, oftewel een natuurbad, open en bloot in de vrije lucht, midden tussen de bergen.

Heerlijk om naar toe te gaan, een beetje te badderen en in het gras te liggen...

Kijk eens... wat een gespierde verloofde ik heb.

Heee! Johnny Weismuller!

werkvakantie

.

Werkvakantie??


Ik hoop, dat het doorgaat. Nu verga ik nog van de kiespijn. De tandarts kon niets doen. Het is een vervanger, een goeie, maar echt repareren kon hij het euvel niet. Ik moet daarvoor wachten tot maandag 7 mei, als mijn eigen tandarts terug is.


Is vliegen wel verstandig met zo'n bonkende kaak??? Zelfs mijn oor doet zeer...
Morgenochtend vroeg zou ik met het vliegtuig naar Graz, in Oostenrijk vertrekken.

Daar zou ik worden opgehaald door mijn broer.

We zouden met een aantal familieleden gaan klussen in en om het huisje.

Er moet een nieuwe vloer in de keuken en de tuin moet echt eens aangepakt worden. Ook moet er eens opgeruimd en schoongemaakt...

Reden voor een klusvakantie.

Ik hoop op mooi weer, zodat we veel buiten kunnen werken en doen. Maar kan ik mee? Gaat het door?

Het fort hier zou worden bewaakt door een vriendin, die graag eens in de buurt van de duinen wil vertoeven. Dat was een prettig gevoel... Bovendien zou de tuin hier dan ook een beetje worden bijgehouden!
Maar... zoals het zich nu aandient ben ik bang, dat ik mijn vlucht moet annuleren. 

Kan ik morgen zeggen: "Tot over een dikke week!" ????
Ik weet het nog niet... ik neem nog maar een pijnstiller...


Laatste bericht: het gaat iets beter, dus..... IK GA! Auf Wiedersehn!

.

Am Jägersteig

.
Ons huisje ligt aan een pad, dat "Am Jägersteig" heet.
Het is een stil pad, aan de rand van het dorp en voert naar het dorp beneden. Een heerlijke wandeling van een paar uur…
Vroeger zullen hier wel veel jagers het pad gebruikt hebben, waarom zou het anders Am Jägersteig heten?

Als Henry en ik de wandeling naar beneden doen komen we langs een veldje, dat steil omhoog gaat.
En onderaan dat veldje staat een soort van jagershutje. Ik zie daar in gedachten twee jagers zitten. Doodstil met allebei een geweer.
En dan… ineens komt er een schattig reetje uit het bos gehuppeld en graast een beetje links, een beetje rechts.
Maar niet voor lang want: Pang!! Daar wordt het geraakt door de kogels van de jagers. Het wankelt op zijn ranke pootjes en valt neer.

Ook al is het maar een gedachte, we vinden het tóch allebei een klerestreek.
En Henry loopt naar het hutje toe. Hij trekt de planken er van af en smijt ze in een hele grote boog het bos in.
Weg hutje! Zo… wat zullen ze op hun neus kijken, de jagers met hun dodelijke wapens.
We lopen gniffelend verder.

Helaas zien we op onze wandeling nog een stuk of wat van die stiekeme hutjes.
Er is geen beginnen aan.
Nou maar hopen, dat de hertjes zich niet te grazen laten nemen…

.