.
Na de winter aankomen in ons berghuisje betekent niet, dat je meteen kunt gaan vakantie houden.
Nee ... het huisje moet eerst geopend worden.
En als je mazzel hebt, dan heeft degene die het huisje gesloten heeft het goed gedaan.
Helaas... wij hadden pech.
Henry is uren bezig geweest met de waterleiding die door de laatsten verkeerd was afgesloten.
En ik ben aan het poetsen gegaan, want het huisje was vettig en klef.
Iets aan de waterleiding doen is best ingewikkeld, want je moet in een hoekje en dan ook nog eens in een holletje kruipen en hebt nauwelijks zicht op wat je doet.
Nou... Henry natuurlijk niet.
Die weet het precies. Gelukkig!
Het heeft wel de nodige uurtjes gekost... en wateroverlast: een leiding die dicht moest blijven was juist open gezet en het spoot er uit...
Zonde van al dat mooie bergwater!
En het poetsen???
Het laatste schoonmaakdoekje lag als een smerige verfrommelde prop in de gootsteen. Geen doekje meer dus.
Hoe krijg je het voor elkaar om 20 tomatensausspetters op het plafond te plakken???
Geen idee, maar ze zijn er nu wel af, want de volgende dag hebben we beneden een pak nieuwe doekjes gekocht.
Elke dag doen we wel wat, maar gelukkig hebben we ook heel veel tijd over om te ontspannen.
We houden van lekker zwemmen en dichtbij het huisje is een Freibad, oftewel een natuurbad, open en bloot in de vrije lucht, midden tussen de bergen.
Heerlijk om naar toe te gaan, een beetje te badderen en in het gras te liggen...
Kijk eens... wat een gespierde verloofde ik heb.
Heee! Johnny Weismuller!
