Het koeie-paadje

Koeiepaadje
Loop eens met me mee... ik heb zo'n lekker paadje!

Het is eigenlijk maar heel kort. Aan de ene kant "Het Wapen van Kennemerland" en aan de andere kant het bruggetje...

Maar als je er intens en met volle aandacht op loopt, niet naar het paadje zelf kijken, maar juist om je heen en de ruimte in je laat doordringen... en het licht... dan ben je meteen van welke depressie dan ook genezen.

Rechts over het weiland heen zie je Landgoed Elswout, het Grote Huis ooit van de familie Borski...

En als je aan de overkant van het weiland loopt en richting de stad kijkt, dan ligt daar het koeiepaadje. Als je goed kijkt zie je er nu iemand op fietsen. Tussen twee weilanden een klein kort paadje met een helend effect door de ruimte boven en rondom je!

(ik schrijf expres koeie-paadje, zonder n omdat ik die n grote onzin vind!)

koeiepaadje

17 jaar!

Vandaag heb ik wat te vieren!

Het is namelijk precies 17 jaar geleden, dat ik Henry op het perron van het station van Overveen ontmoette.

We kenden elkaar nog niet en zagen elkaar voor het eerst.

We reden met mijn blauwe eend naar het strand. Ik moest echt moeite doen om op de weg te letten.

17 jaar geleden...

Ik was meteen weg van hem. Hij had van die grappige kuiltjes in zijn wangen als hij lachte.(heeft-ie nog!)

Hij was zo levendig in zijn manier van praten.(doet-ie nog!)

En van die mooie bruine ogen...

Je snapt het al: ik was op slag verliefd. En dat is nooit meer overgegaan.

Morgen gaan we het echt vieren: we gaan twee nachtjes in een hotelletje met champagne en mooie glazen en kaarsjes en alles wat er bij hoort om een 17-jarig jubileum te vieren. Henry heeft iets uitgezocht en ik laat me verrassen.

De blauwe eend is inmiddels volkomen verroest en ter ziel.

Maar wij zijn nog soepel en springlevend! We gaan nog jaren mee. Samen hangen we in de ringen en we maken sprongetjes.

En: we schrijven elkaar iedere week een brief...al 17 jaar!