Ik zit op het terras met een stel koorvriendinnen.
We zitten van een heerlijke cappuccino te genieten.
Lenie, Mary en Jakkie hebben er in een overmoedige bui zelfs een dikke sigaar bij opgestoken...
Dan denk ik: “Dit is mijn melodietjes-kans!” Met zoveel muzikale meiden moet er toch wel iemand zijn, die het wijsje kent.
Zie je het voor je: bij “Het Wapen van Kennemerland, voorheen de Stinkende Emmer” sta ik aan de rand van het weiland met zicht op een groepje nieuwsgierige koeien hét melodietje te zingen.
"Ta tata ta ta taaaaa..."
Hoe is het mogelijk... niemand herkent het! Niemand!!~!!~!!
Nog steeds heb ik geen naam en geen componist.
Dat kan toch zomaar niet. Iemand moet het wijsje toch kennen.
Het is zo'n bekend melodietje en als je het eenmaal hoort zing je het zo mee…
(wordt vervolgd)
.
