Het hondje is naar de kapper geweest!

De laatste keer, dat ik met Gentille, mijn lease-hondje liep, dacht ik nog... wat ziet ze er oer-slordig en vies uit. Het haar met enorme klitten en poep rondom haar poepgatje. Nee... niet echt een hondje om trots mee te lopen. Maar nu... eindelijk was ze in de trimsalon aan de beurt en ze ziet ze er beeldschoon en mooi en aaibaar uit.  Kijk hier maar eens...

Ze denkt, dat de beschilderde steen, die ik vond, iets lekkers is. Maar nee... daar breek je je tanden op. 

Halverwege de wandeling krijgt ze wel een kleinigheidje, als beloning voor het braaaaaaf zijn. Ze is echt heel erg braaf!

En ik word ook beloond. Ja echt. Natuurlijk door de aanwezigheid van dit hondje, maar door nóg wat:

Een kabouterhuisje in het bos! Ik ga eens kijken, of ik iets heb, wat ik er bij kan zetten... Ik heb namelijk "iets" met kabouters...

Én met het mooie schone hondje.

Zoek de hond!

Wat een geluk dat ik via BUUV dit fijne wandelmaatje heb gevonden. 

Elke donderdagochtend mag ik weer en is ze even een uurtje van mij...

Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk...

Dat zonnetje, dat mooie weer... ja echt... dat doet wat met me. Ik had het niet in de gaten, dat ik door de aanhoudende koude, slechte regendagen een beetje depri was.

Maar nu! Ik fiets lekker een eindje om naar het zwembad. Op het koeiepaadje zegt een vrouw tegen haar hond: "Goed zo, schat..." 

Ik zit op de fiets en lach er om...

Ik ruik een versgemaaid weiland en ben in één stap 60 jaar terug in de tijd, dat Siegfried het gras maaide voor zijn koeien in de winter. Van zo'n herinnering raak ik zelfs ontroerd...

De koeien in de andere wei grazen het gras met hun grote tong en zijn tevreden met dat wat er is. Ik zie ze en roep: "Boeoeoeoe..."

Dan kom ik aan in het zwembad. Het paradijs van Haarlem. 

Ik kan mijn geluk niet op...

Het koeie-paadje

Koeiepaadje
Loop eens met me mee... ik heb zo'n lekker paadje!

Het is eigenlijk maar heel kort. Aan de ene kant "Het Wapen van Kennemerland" en aan de andere kant het bruggetje...

Maar als je er intens en met volle aandacht op loopt, niet naar het paadje zelf kijken, maar juist om je heen en de ruimte in je laat doordringen... en het licht... dan ben je meteen van welke depressie dan ook genezen.

Rechts over het weiland heen zie je Landgoed Elswout, het Grote Huis ooit van de familie Borski...

En als je aan de overkant van het weiland loopt en richting de stad kijkt, dan ligt daar het koeiepaadje. Als je goed kijkt zie je er nu iemand op fietsen. Tussen twee weilanden een klein kort paadje met een helend effect door de ruimte boven en rondom je!

(ik schrijf expres koeie-paadje, zonder n omdat ik die n grote onzin vind!)

koeiepaadje