Vergeving

.
Gisterochtend was ik ineens door iets wat er gebeurde zo ontzettend, ontiegelijk godsgloeiend kwaad... Getverdemme getverdemme wat was ik kwaad.
Ik liep te trillen en ik kon wel janken.
In de buurtsuper liep ik mijn boodschappen te doen met tranen in de ogen.
Misschien vertel ik je volgende week, waarom ik zo kwaad was.
Misschien ook niet. 
Of ja... laat ik het maar doen: volgende week, als ik stoom heb afgeblazen.

Gelukkig zat ik aan het eind van die middag bij mijn zus in de tuin.
Wijntje er bij, borrelnootje, je kent het wel.
Ze lied me een blad zien uit de scheurkalender.
Een mooi blad. Lees het maar even:

Het boeddhisme heeft wel wat, vind ik. Het is geen religie, maar een manier van leven.
En dat vergeven hoort daar helemaal bij, maar blijkbaar heb ik  nog niet dat nog lang niet onder de knie.
Het gaat over mijn leven van 17 jaar geleden. 17 jaar geleden! Ze-ven-tien jaar geleden dus...
Halloooo... niet gezond, Lou!

Ik moet het even laten bezinken... maar het blad van mijn zus is mooi... de tekst ga ik dit weekend gebruiken. Daar kan ik een hoop van leren!