Showing posts with label kwaadheid. Show all posts
Showing posts with label kwaadheid. Show all posts

24/08/2017

Hop hop onoponono of zoiets

.
Het advies van de huisarts heeft me destijds gelouterd: "Niet gaan hangen en sippen... hup! in de benen en lopen... langs de vloedlijn!" Het advies hielp enorm!!
Maar dat pas geleden mijn kwaadheid ineens de kop op stak vond ik toch wel vervelend...
Gelukkig had ik die mooie tekst van mijn zus gekregen. Dat hielp!!

En ik ben er nog een beetje verder mee gegaan, toen ik hoorde van Hoóponopono (of zoiets)
Even de juiste schrijfwijze opzoeken. Komt-ie:

Ho'o Pono Pono

Het woord komt uit het Hawaiaans en het betekent: "herstellen" en het is een eeuwenoude Hawaiaanse methode om jezelf te helen, een methode van (weer!) vergeven en genezen.
Eigenlijk zijn het maar vier zinnetjes en ik ben ze achter elkaar gaan zeggen, onderwijl de mensen in gedachten nemend waar ik (toen nog steeds) boos op was:


Je houdt het niet voor mogelijk, maar het werkt!
Het is een krachtige en toch ook heel zachte methode om van je onmin of andere narigheid af te komen...


Je kunt er heel veel over lezen op het www... Dat heb ik natuurlijk gedaan. 
Hier is een link naar een site vol uitleg:


En natuurlijk vind je van alles op Youtube.
Als je er zin in hebt kun je hier even naar kijken...
Het is zo zweverig als wat, maar echt... mij heeft het enorm geholpen


Zo... en nu houd ik er (voorlopig) over op.
Het wordt tijd om weer eens een leuke film aan te bevelen, of een lekker boek. 
Vanmiddag ga ik naar de film en ik laat je morgen weten welke dat was...

18/08/2017

Vergeving

.
Gisterochtend was ik ineens door iets wat er gebeurde zo ontzettend, ontiegelijk godsgloeiend kwaad... Getverdemme getverdemme wat was ik kwaad.
Ik liep te trillen en ik kon wel janken.
In de buurtsuper liep ik mijn boodschappen te doen met tranen in de ogen.
Misschien vertel ik je volgende week, waarom ik zo kwaad was.
Misschien ook niet. 
Of ja... laat ik het maar doen: volgende week, als ik stoom heb afgeblazen.

Gelukkig zat ik aan het eind van die middag bij mijn zus in de tuin.
Wijntje er bij, borrelnootje, je kent het wel.
Ze lied me een blad zien uit de scheurkalender.
Een mooi blad. Lees het maar even:



Het boeddhisme heeft wel wat, vind ik. Het is geen religie, maar een manier van leven.
En dat vergeven hoort daar helemaal bij, maar blijkbaar heb ik  nog niet dat nog lang niet onder de knie.
Het gaat over mijn leven van 17 jaar geleden. 17 jaar geleden! Ze-ven-tien jaar geleden dus...
Halloooo... niet gezond, Lou!

Ik moet het even laten bezinken... maar het blad van mijn zus is mooi... de tekst ga ik dit weekend gebruiken. Daar kan ik een hoop van leren!