Met een H en met Y!

.

Elke maandagochtend, als het mijn beurt is om het hondje uit te laten, kom ik een man tegen.

Met hond.

Man met hond.

Het is een keurige man en hij heeft dan ook een keurig hondje: een Kooikertje, ook wel "Het hondje van Jan Steen" genoemd.

Ik heb wel eens over precies zo'n hondje geschreven. Dat was over Tommy, the dog. Een schat van een hondje, dat hoorde bij een Bed and Breakfast in Frankrijk, bij de Mont Ventoux, waar wij logeerden.

Klik straks maar even voor dit ontroerende verhaal op: Tommy the dog

Maar eerst over mijn ontmoeting op de maandagochtend in het Bolwerk.

Zoals te doen gebruikelijk zeg je andere hondenwandelaars altijd gedag.

Het aparte van deze keurige man, die bij het Kooikertje hoort, is dat hij Lizzie, mijn uitlaat-hondje, óók gedag zegt.

"Dag hond" zegt hij er altijd bij.

Daar heb ik hem een keer over gecomplimenteerd.

Hij zei, dat hij het heel gewoon vindt, dat je een hond ook gedag zegt.

Ik vroeg natuurlijk meteen naar de naam van zijn Kooikertje.

"Timo", zei hij... "met een H en met een Y."

Oké: Thymo dus. Een keurige naam voor een keurig hondje. Precies passend bij die keurige meneer.

Ik zal eens kijken of ik er binnenkort op een mooie zonnige ochtend foto's van kan maken.

Maar voorlopig heb ik deze even geleend van internet:

Een prachtig hondje...

Een klein beetje deftig ook...

Precies passend! Thymo, met een H dus. En Y...

I'm singing in the rain...

.

Vanmorgen met het hondje gewandeld.

Ze voelt zich gelukkig weer helemaal goed en fit. Daar ben ik heel blij om, want vorige week maakte ik me zorgen omdat ze bijna niet vooruit kwam en een stoeprand opgetild moest worden.

Nee, dan vandaag... kijk eens wat een spirit:

Voor mij was dat ook heel fijn, want het loopt een stuk prettiger voor m'n rug!

Het was ontzettend regenachtig, maar met een goeie regenjas aan maakt dat niet uit. En het hondje liep er heerlijk vrolijk bij!

Er lagen nogal veel kastanjes...

Kijk eens wat een bijzondere:

Die bewaar ik en ga ik aan mijn verloofde geven... 

Een zusje voor Snow

.

Een tijdje geleden had ik een blogje over een hond, die ik vaak tegenkom als ik mijn wekelijkse rondje met het hondje doe, hier in het Bolwerk.

(zie ook: Snow)

En maandagochtend, als ik mijn lease-hondje uitlaat zie ik het baasje van Snow aan komen lopen.

Hij heeft iets pluizigs onder zijn jas.

Als ik dichterbij ben zie ik wat het is: een piepklein puppy!

Zie je dat... dat koppetje is niet groter dan de hand van het baasje.

Het is een meisje en het heet.... LouLou!

(Haha, zo word ik ook wel eens genoemd...)

Het beessie is 14 weken oud en het baasje komt haar voorstellen aan de groep waar hij elke morgen mee kletst, terwijl de honden aan het spelen zijn.

Heel voorzichtig haalt hij LouLou uit zijn jas en zet haar op de grond.

Natuurlijk komen er meteen nieuwsgierige honden op af...

En die kleine vindt het prachtig!

Het is een Pomchi.

Zou echt niks voor mij zijn... veel te klein! Geef mij haar "zus" Snow maar. Een lekkere doerak!

Maar goed, het is wel heel schattig en ik ben zo bezig met foto's maken en oh en ah roepen, dat ik mijn "eigen" hondje uit het oog verlies.

Sodeju... het is WEG!

Ik ren als een kip zonder kop het Bolwerk door.

Zie je het voor je?? Ik kan niet eens rennen! 

Maar gelukkig... eind goed, al goed. Iemand heeft haar achter de heuvel gezien.

En daar is ze... Niks aan de hand eigenlijk. Maar toch...

Weer wat geleerd! Altijd blijven opletten! 

Verboden voor honden

.

Zoals je weet laat ik een hondje uit: Lizzie.

Vanaf vandaag nog maar 1 keer in de week en een andere keer doet Jetteke dat. Hier is zij met Lizzie:

Dit keer loopt ze met me mee en gaan we bij het Dolhuys een kopje koffie doen.

Daar maakt Jetteke me er op attent, dat dat gedeelte van het Bolwerk verboden voor honden is.

Ik loop er al een jaar of wat met het hondje, en al die tijd heb ik het niet geweten en dan zie ik het bord voor het eerst:

Er zit een sticker op z'n kop, die te maken heeft met het Dolhuys:

Er staat op: "Ik ben niet vreemd, ik ben een unieke uitgave"

Nou... okee... prima. Dan weet ik het ook. Geen probleem.

Maar nu het volgende. Dat bord is het enige "verboden voor honden-bord" in het hele Bolwerk.

Als je van de andere kant aan komt lopen zie je het niet eens.

Het staat aan de huizenkant en aan de overkant van het water mag je hond vrij los lopen...

Loop je hier met je hond, of laat je 'm loslopen, dan riskeer je een boete van 90 euro.

Wel potverdikke!! Daar kun je een hoop terrasjes mee doen... Ik kijk dus wel uit!

Nu vraag ik mij af... stel, dat ik "gesnapt" word... moet ík dan (juridisch gezien) de boete betalen of het baasje?

Daar ben ik heel nieuwsgierig naar. 

Weet jij het?

De voeten

.

Als ik het rondje met het hondje doe is het al zo ontzettend warm, dat het beestje regelmatig een koele gras-schaduwplek opzoekt. Het hijgt als een molenpaard.

Ik heb er echt mee te doen.

Dus ga ik er gewoon een beetje bij zitten en laat het beessie lekker even afkoelen. 

Terwijl ik zit te wachten zie ik aan de overkant een open raam met een paar voeten.

Ja echt: twee voeten...

Daar ligt iemand lekker te zonnebaaien met de voeten op de rand van het raamkozijn...

Als Lizzie aangeeft dat ze weer verder kan gaan we de voeten wat beter bekijken...

Want je snapt zeker wel, dat ik daar het mijne van wil weten!

En ja hoor, één van de ramen staat wagenwijd open en ik zie echt duidelijk twee voeten.

Jij ziet ze nog niet?

Dan zal ik even inzoomen:

Nu zie je ze wel, denk ik!

Wat een heerlijke tijd is de zomer toch.

Lekker met je blote voetjes en misschien verder ook nog lekker bloot en ongezien in het zonnetje.

Vroeger deed ik dat ook heel veel, maar nu niet meer, ik bedoel dat zonnebaaien.

Ben wel veel buiten, maar met hoed op en luchtige kleertjes aan...

Even later zie ik degene van de voeten opstaan. Het is een beetje dikkige man, met buikje. En poepie-bruin. Hij heeft een boxer-short aan...

Oh, die heerlijke zomer!

Adellijkheid in het Bolwerk

.

Er komt mij een echtpaar tegemoet.

Een keurig stel. 

Hij in streepjes pak en zij met mantelpak en keurig geonduleerd blauw haar.

Als er een windvlaag is blijft heur haar tóch netjes op haar hoofd liggen.

Hij draagt een Engelse pet en tikt er tegen als ik aan kom lopen.

Vlak voor hun loopt een prachtig zwart hondje.

Het glanst en is heel mooi slank en het lijkt alsof het danst.

Ik vind het een prachthondje en geef het echtpaar dan ook een compliment.

"Wat heeft u een prachtig hondje... het lijkt wel een adellijk hondje..."

Ze moeten er om glunderen.

En ze vertellen, dat het inderdaad een adellijk hondje is: een Markies. En dat het eigenlijk niet hun hondje is, maar het hondje van hun kleindochter. En het heet Arthur!

Een Markiesje, dat Arthur heet...

Kijk eens wat een lekker toetje:

Het is niet zo heel groot: ongeveer 40 cm hoog.

En het heeft een lief aandoenlijk gezichtje.

We vervolgen onze weg, zij met het Markiesje en ik met mijn lease-hondje.

Al ik thuis ben ga ik googelen en vind zelfs een markiesjesvereniging! Kijk maar eens hier... markies

Er is heel veel over te vinden, en iedereen is enthousiast over dit adellijke mooie hondje...

Ook vind ik een foto van het adellijke beestje, dat lekker heeft zitten wroeten in de aarde. Gelukkig... dat kan dus ook!

Jaja, je maakt wat mee op het Bolwerk!

Allenig...

.

Nee hoor ik ben helemaal niet zielig!

Maar het hondje is uit logeren en zondag weinig gelopen, dus... heb ik besloten dat ik het rondje Bolwerk gewoon in m'n eentje doe! Allenig dus: heerlijk!

Why not!

Els is pas geopereerd aan d'r oog en niet zomaar staar of zoiets, maar iets heel ingewikkelds met onder narcose en een nacht in het ziekenhuis en daarna een paar weken niet mogen bukken en tillen...

Dus hondje is een tijdje ondergebracht bij goede vrienden met ander hondje, waarmee ze altijd aan het dollen is!

Gisterochtend wél gelopen én een bakkie bij Els gedaan.

Was erg stil daar, zonder die kleine rakker.

Maar goed, ze kan al een goeie streep licht zien, dus het gaat de goeie kant op!

Wie weet wordt het zicht meer en meer en kan ze gewoon weer gaan zien.

Ik hoop het van harte. 

En donderdag doe ik het rondje gewoon wéér in m'n eentje!

OT: De naam Els is verzonnen. Dat je niet denkt, dat ik iemands privacy aan het schenden ben...

Een adelijke hond

.

Ik wist niet, dat er zoveel hondenrassen waren.

En wij, mensen, kunnen heel wat van honden leren!

Zij letten namelijk helemaal niet op, wat voor kleur je hebt, of dat je veel geld hebt of een aparte tattoo. Het maakt een hond niet uit hoe je er bij loopt en ook niet of je een hazelip hebt, ik noem maar wat.

Een hond houdt onvoorwaardelijk van z'n baasje. 

Daarom moet het baasje goed voor 'm zorgen! Toch?!

En wat betreft andere hondjes: die hoeven alleen maar lekker te ruiken. That's all! Er wordt gesnuffeld en als de geur goed bevalt is er een klik....

Tijdens het rondje kom ik een adelijke hond tegen: Een Cavelier King Charles Spaniel.

Een mooie goed verzorgde hond, die meteen op Lizzie valt. Het klikt! 

En zijn naam is: Bojangles!

Nee, geen goeie foto. Misschien moet ik toch eens een écht fototoestel meenemen...

Maar gelukkig is daar het www, waar vind ik een mooie foto van een echte Cavelier King Charles Spaniel vind:

Kijk toch eens wat een deftige hond...

Zo mooi glanzend en trots.

Van zijn baasje hoor ik, dat deze honden in vorige eeuwen de gezelschapshonden van het Engelse koningshuis waren. Maria Stuart had er al één en dat was toch al zo'n 500 jaar geleden!

Hier een portret van Anna Boleyn met haar Cavelier:

De rondjes in de Bolwerken van Haarlem met het hondje worden steeds interessanter...

Ontmoeting in het Bolwerk

.

Als je twee keer in de week een hondje uitlaat dan kom je nogal eens andere mensen tegen, ook met een hondje.

En het grappige is: je groet elkaar! Soms maak je een praatje.

En dan hoor je een mooi verhaal over een hondje dat gered is uit een Roemeense hel.

Of uit de handen van een slechte baas...

Ik loop met "mijn" hondje en ontmoet een vrouw met zo'n grappig ouderwets hondje.

Ik vraag aan haar wat het er voor eentje is: een Draadhaar Foxterrier.

Nooit van gehoord! Het hondje lijkt op Bobbie van Kuifje, maar dan met iets meer zachte haartjes. 

Al luisterend vergeet ik een foto van het hondje te maken, maar ik vind er wel een op het www:

Dat vind ik nog eens een mooi hondje! 

En dít is een hondje met een missie: de ontroostbare baasjes troosten.

En denk je dat het is gelukt?

Ja! Driewerf ja: het is gelukt.

Een hondje kan troosten!

Want wat is er gebeurd...

Het baasje had eerst een ander hondje van precies hetzelfde ras. 

Het was een vrouwtje en het heette Lola.

En dat was het aller aller aller allerliefste hondje van de hele wereld.

Ze hadden haar al 11 jaar en toen gebeurde er iets vreselijks:

Lola verdronk.

De vrouw die het vertelt begint zomaar te huilen en ik krijg ook tranen in m'n ogen.

Het is zo'n ontzettend zielig verhaal...

Ze vertelt minutieus wat er gebeurt is en het is echt hartbrekend erg.

Ze vertelt dat haar man en zij ontroostbaar waren en dat ze om dat te doorbreken een puppy hebben gezocht.

En dat ze dat maar niet vonden, totdat er een fokker was in Groningen...

Die had een teefje, dat om de een of andere reden niet geschikt was voor de "dek".

Na heel wat wikken en wegen, foto's van Lola bekijken en praten met elkaar mochten de vrouw en haar man het vrouwtje meenemen. Ze is een jaar of 4 en ze heeft een hele deftige naam, maar ze wordt Snibbe genoemd oftewel Snip.

En dát is het hondje, dat ik dus tegenkwam in het Bolwerk.

Het speelt met Lizzy, alsof ze elkaar al jaren kennen.

Ik loop nog een heel end mee, hoewel ik allang terug had moeten gaan.

Ik bedank de vrouw voor het vertellen en zij bedankt mij voor het luisteren...

Dat vind ik nou het leuke van wandelen met een hond.

Je loopt anders en je maakt nog eens wat mee. Echt wel!

(foto: www)

Het Bolwerk

.

En nu het (misschien) laatste blogje over de Bolwerken in Haarlem...

Die bestaan uit twee gedeelten: Het Staten Bolwerk en het Prinsen Bolwerk.

Op deze oude kaart zie je aan de linker kant het Staten Bolwerk en aan de rechterkant... juist: het Prinsen Bolwerk.

Daar, langs het water wandel ik dus heel vaak met het hondje.

Op het Staten Bolwerk zat de vrouw met de poppen, tegenover het Dolhuys.

Thom, één van mijn buurjongetjes kwam me vertellen, dat hij prinsheerlijk was!

Ik moest er om lachen, zo'n lekker jochie, met zo'n ouderwetse opmerking.

Maar later begreep ik wat hij bedoelde: hij gaat na schooltijd naar de Naschoolse Opvang: "Prins Heerlijk".

Er staan een stuk of 11 werkelijk prachtige oude villa's in de Bolwerken.

En NSO "Prins Heerlijk" bevindt zich in een van die villa's..

Dit is aan de achterkant. Een grote villa met kippen en spelende kindertjes.

Het grappige is, dat ik vroeger het Bolwerk, zoals het geheel van de Bolwerken wordt genoemd, nooit iets aan vond en zelfs  een beetje eng. Maar gaandeweg begin ik het steeds meer te waarderen. 

De villa van Zocher staat er ook: Huize Zocher is één van de villa's aan het Bolwerk. Er zijn 15 appartementen in gebouwd waar rijke oude mensen sinds 2015 hun rijke oude dag kunnen leven... 

Klik hier maar eens voor een kijkje in de rijkheid...

Het Bolwerk... heerlijk om daar met het lease-hondje te lopen en een beetje te mijmeren...

.