Advies van de huisarts

.

Toen ik die burnout kreeg moest ik natuurlijk naar de bedrijfsarts en ging een heel traject in.

Ik werd getest, onderzocht, gewikt en gewogen.

En ik hoefde voorlopig niet meer terug naar school.

Kon rustig bijkomen en dan later wel zien hoe het terugkeerproces aan de gang gebracht kon worden.

Ook moest ik naar de huisarts. 

En die gaf me het beste advies ooit:

"Denk er om, dat jij niet op de bank gaat liggen hangen!!

Jij gaat langs de vloedlijn lopen!"

En dat heb ik gedaan.

Dagenlang, wekenlang...

Met de bus of met de fiets naar het strand.

Naar de vloedlijn en lopen maar.

Richting IJmuiden en weer terug.

Lopen, lopen, lopen... geef je burnout aan de zee!

En het lukte! De zee nam mijn burnout op en ik was vrij! Heerlijk vrij.

Van de bedrijfsarts mocht ik helemaal niet meer terug: hij raadde terugkeer naar het onderwijs zelfs af...
Daarna heb ik nog geprobeerd om een andere baan te krijgen.
Niet gelukt. Daarom doe ik nu nogal wat vrijwilligerswerk.

Maar goed!

Zo staan de zaken, na 17 jaar...

Ik werd even heel erg kwaad op vroeger en ben nu weer gelouterd.

En ik loop nog regelmatig langs de vloedlijn. Heerlijk zuiverend!! Kan het iedereen aanraden...

Hoe het kwam

.

Gisteren had ik het over een mooie ontmoeting in de stad met een oud-leerling van me.

Een opsteker!

Ik liep bijna te jubelen in de Grote Houtstraat, mensen keken me na en werden vrolijk van me...

Maar toen... ineens  kwamen er een heleboel herinneringen naar boven.

Hoe het kwam dat ik 17 jaar geleden die burnout had gekregen.

En dat ik zo teleurgesteld was in mijn collega's en in mijn "baas"

En ik werd zomaar midden in de stad zo ontzettend kwaad op ze... zo walgelijk kwaad...

Op de directeur van mijn school toen... als ik die op dat moment was tegengekomen had ik hem een stomp in z'n gezicht gegeven.

Echt waar!

En waarom?

Omdat ik, toen ik die burnout kreeg nooit meer iets geen enkele collega heb gehoord.

Geen kaartje, geen bloemetje, geen telefoontje van hoe gaat het nu met jou. Niks, nada.

Geen medeleven. Doodgezwegen. Onmenselijk toch? 

Een burnout is namelijk vreselijk. Je vóelt jezelf niet meer, en toch ook weer wel. Je bent helemaal op en heel erg ziek, maar dan zonder koorts.

Ze hebben me laten stikken, dacht ik. Gewoon laten barsten.

Schiet jij nou maar op met die burnout: wegwezen!

Het is 17 jaar later en ik kom die aardige meid tegen: Caroline.

Caroline, dank je wel!!

En deze opstekertjes heb ik al die jaren bewaard:

Nu ik dit weer lees, word ik toch wel weer blij.

Ik was dus helemáál geen rot-juf.

Het werd me alleen op het laatst allemaal teveel.

En gelukkig is mijn kwaadheid na het schrijven van de logjes verdwenen...

Pffft! Weg ermee!

Burnout

.

Weet je nog dat ik vorige week zo ontzettend kwaad werd?

Maar eigenlijk kwam dat nadat er eerst iets ontzettend fijns was gebeurd.

Ik was in een boetiekje een opwaaiend zomerjukje aan het passen toen ik aangesproken werd door een jonge vrouw.

"U bent toch juf Witzel?" vroeg ze.

En toen ik dat beaamde en koortsachtig zat te bedenken wie zij ook al weer was zei ze: "Ik ben Carolien. U was mijn favoriete juf!"

Toen herkende ik haar en ik schoot bijna een beetje vol, want dat is toch wel een mooi compliment.

"U was veel met muziek bezig en ik vond het zo fijn om bij u in de klas te zitten... u was echt mijn favoriete juf!"

Ik zei, dat ik het heerlijk vond, dat ze me dat vertelde.

Want ik heb namelijk 17 jaar geleden een burnout gekregen en ik dacht steeds: "Dat komt er nou van: je bent gewoon een rot-juf geweest" 

Na die burnout ben ik dan ook nooit meer terug gegaan als juf en zéker niet naar die school.

Ik vertelde haar, dat ik die burnout had gekregen en dat ik dacht dat ik een rotjuf was geweest en zij verzekerde me, dat niet zo was en dat ik, nogmaals, haar favoriete juf was.

(foto: internet... ik heb helemaal geen foto's meer uit die tijd. Allemaal weggegooid!)

Oh jee... er komt zoveel naar boven...

Ik ga morgen verder...

Vergeving

.
Gisterochtend was ik ineens door iets wat er gebeurde zo ontzettend, ontiegelijk godsgloeiend kwaad... Getverdemme getverdemme wat was ik kwaad.
Ik liep te trillen en ik kon wel janken.
In de buurtsuper liep ik mijn boodschappen te doen met tranen in de ogen.
Misschien vertel ik je volgende week, waarom ik zo kwaad was.
Misschien ook niet. 
Of ja... laat ik het maar doen: volgende week, als ik stoom heb afgeblazen.

Gelukkig zat ik aan het eind van die middag bij mijn zus in de tuin.
Wijntje er bij, borrelnootje, je kent het wel.
Ze lied me een blad zien uit de scheurkalender.
Een mooi blad. Lees het maar even:

Het boeddhisme heeft wel wat, vind ik. Het is geen religie, maar een manier van leven.
En dat vergeven hoort daar helemaal bij, maar blijkbaar heb ik  nog niet dat nog lang niet onder de knie.
Het gaat over mijn leven van 17 jaar geleden. 17 jaar geleden! Ze-ven-tien jaar geleden dus...
Halloooo... niet gezond, Lou!

Ik moet het even laten bezinken... maar het blad van mijn zus is mooi... de tekst ga ik dit weekend gebruiken. Daar kan ik een hoop van leren!

Zwemmen in de mist

.

Gisteren hing hier een hele dikke mist.

Ik kon het eind van de straat niet eens zien. Echt vet, die mist..

Toen ik naar het zwembad fietste zat ik me al te verkneukelen op het zwemmen in die dikke mist.

Kijk... zo zag het er uit vanuit mijn hokje...

Normaal kun je de stad zien liggen. De toren van de Bavo op de Grote Markt steekt dan boven die achterste boom uit.

En gisteren? Niets van te zien!

Heel bijzonder om in de mist te zwemmen.

Het water is overigens wel fris aan het worden.

20.6 graden...

Dat is echt wel even doorzetten.

Maar ik zwem elke ochtend 300 meter en dat hou ik vol, tot het bad weer sluit.

In september krijgen we er nog twee weken bij! We hebben toestemming gekregen om twee weken langer open te blijven.

Heerlijk... iedereen is daar heel blij mee.

Meestal is het in september ook heerlijk weer: Indian Summer...

Ik ga alvast een zonnetje bestellen...

Uitdaging

.

Sinds kort doe ik mee met een uitdaging om voor begin maart 2018 een vlaggetjesslinger van 10 kilometer te haken.

Het is een poging om in het Guinessbook of records terecht te komen:

Het is niet zomaar een poging. Met z'n allen tegen kanker, maar dan op een positieve manier...

Hoe en wat en waarom:

Op 13 maart bestaat de Nijestichting in Hengelo 10 jaar. 

Het Nijehuis begon als inloophuis voor iedereen, die kanker heeft (gehad)  en hun naasten.

Inmiddels uitgegroeid tot een centrum voor (na)zorg en ondersteuning.

En omdat mijn borstkankersituatie precies 10 jaar geleden is heb ik er zin in om tenminste 10 vlaggetjes te haken voor deze record-poging. Heel simpel en zo klaar! En ik maak meten de restjes wol op, die ik anders misschien weg zou gooien.

Misschien kun je haken en heb je zin om mee te doen, of ken je iemand die ook een beetje kan haken en mee wil doen? Het zijn doodeenvoudige vlaggetjes, hoewel mijn vriendin Riet in Sittard, een echte haakduizendpoot, voor de ingewikkelde versie gaat.

Ze heeft er al 12 en gaat voor 20 vlaggetjes... 

(Foto: Riet Baird)

Er is al eerder een record genoteerd: 7 kilometer gebreide vlaggetjes.

En nu dus een poging voor 10 kilometer. Dat zijn 40.000 gehaakte vlaggetjes...

Meer weten over de vlaggetjes? Klik dan op: 10 kilometer vlaggetjes

Hier kun je ook de patroontjes vinden: vlaggetjes patroon

Meer weten over de Nijestichting? Klik op: Nijestichting

De stichting doneert de vlaggetjesslingers na afloop aan alle kinderafdelingen oncologie in Nederland. Mooi idee toch?

Deze ga ik misschien proberen, hoewel die waarschijnlijk boven m'n pet gaat!

URO of euro

.

Een tijdje geleden schreef ik een stukje over een vrouw, die 's nachts in het park op een bankje slaapt.

Zij drapeert haar "familie" (een stuk of 6 poppen)  op een bankje en gaat er dan bij zitten of liggen...

Ik vroeg toen of ik een foto van haar mocht maken.

Nou nee... dat zag ze niet zitten.

Toen ik een paar weken later langsliep heb ik gauw een foto gemaakt. Je herkent haar niet gelukkig, want dat zou ze niet fijn vinden...

Nu liep ik er gisteren weer langs en ze zat te roken op het bankje.

Ik zei haar gedag en ze vroeg meteen of ik 2 euro voor haar had.

"Heb je 2 URO voor me?"

Die had ik niet, want ik had alleen het hondenuitlaattasje bij me, waar wat plastic zakjes in zitten en de sleutel van het huis. Geen geld.

Verder gaat het verhaal over de vrouw met de poppen niet.

Ik wilde eigenlijk alleen die URO benadrukken.

Want een uurtje later was er een man uit de laadbak van mijn buren wat metalen dingen aan het halen.

"Dit is wel 10 URO waard", zei hij toen.

Ikzelf zeg altijd euro, gewoon met een eu.

Ik vraag me af, wat jij zegt: Uro of Euro?

Maandag Wasdag

.

Ja, in mijn jonge jaren was het altijd: Maandag Wasdag.

Mijn moeder moest toen alles met de hand wassen. Eerst een grote ketel water opzetten, want warm water hadden we toen nog niet. Een hele klus voor een groot gezin en dat elke maandag, de hele dag!

Een droger was er niet, dus alles hing na het wassen óf buiten, óf op zolder.

Later kregen we gelukkig een wasmachine. Een Miele. Maar die verwarmde het water niet, dat moest je er zelf met een slang indoen. 

Ik moet er niet aan denken. Hoeft ook niet, want nu is alles stukken makkelijker!

Ik vind het heerlijk om schone was te zien wapperen. En zelfs om een schilderij te zien met wapperende was...

Ik fotografeer ook vaak waslijnen vol schone was. Vooral op vakantie.

Op de berg bijvoorbeeld betrapte ik één van de buurvrouwen bij het ophangen van dit frisse beddegoed:

En aan het eind van een heerlijke film: "Les femmes du sixième étage" (aanrader!) hangt de hoofdpersoon de was op in het mooie zuiden van Spanje...

Dat vind ik zo'n mooie scene! Die knijpers! 

En tot slot... in Zweden kwam ik dit kleine wapperende kattewasje tegen.

Mooi schoon, de zon scheen en je ruikt de frisheid alleen al door naar de foto te kijken:

Maar voor mij is het allang geen maandag wasdag meer. Ik was, wanneer het uitkomt. En dat is bijna nooit op maandag...

En als het enigszins kan hang ik het buiten te wapperen!

Nieuwe boompjes en een kleine koning

.

Na de novemberstorm, waar nog veel meer schade was te zien, is de gemeente Haarlem afdeling park- en plantsoenendienst eindelijk eens gaan kijken welke bomen er nog meer gevaar liepen.

Het was me al eerder opgevallen, dat er achterstallig onderhoud was.

Je struikelde ook over de afgevallen takken. Gewoon slordig en soms gevaarlijk!

Maar er werd hard gewerkt. Ik kon het met eigen ogen bekijken, twee keer in de week, als ik met het hondje liep.

Sommige bomen die werden gesloopt... sja... daar had ik dan toch wel m'n twijfels over.

Soms stonden ze zo mooi te wezen en een paar dagen later waren ze weg. Daar heb ik wel eens een traantje om gelaten, mag je gerust weten.

Maar de gemeente is niet helemaal ongevoelig en heeft op elke plek, waar een boom gerooid was een nieuwe gezet.

Van alle soorten wel een nieuw boompje...

Kijk, en daar kan ik nou heel blij van worden.

Ik zag werkelijk met hoeveel liefde de nieuwe bomen waren geplaatst op de plek waar de oude krakkemikkige geveld waren.

Eén beukje baarde me echter zorgen. Die kreeg van die gekreukelde dorre blaadjes en ik dacht echt dat die er aan zou gaan. Kijk maar eens hoe dor, terwijl alle andere bomen volop in het blad staan.

Maar niet getreurd... hoera!! Ik spring een gat in de lucht, want kijk eens... Jaaa!

Nieuwe blaadjes!!

Je kunt me echt niet blijer maken.

Hoewel....

Wat denk je?

Gaat er een Winterkoninkje boven in de top van dit beukje zitten en zingt me toe...

Mijn dag kan niet meer stuk!

En zo klonk zijn lied...

De omgevallen boom

.

Twee maal in de week loop ik met het hondje op het Bolwerk. Een prachtig park met mooie oude bomen en waterpartijen in Haarlem.

En zo kwam het dat ik vorig jaar november zag, dat er iets ergs gebeurd was: bij een zware windstoot was één van de oude bomen op een monumentaal huis gestort...

De schade was enorm. Gelukkig geen gewonden...

Maar het zal je maar gebeuren. Wat zullen de bewoners geschrokken zijn!

De boom bleek toch wel aan achterstallig onderhoud geleden te hebben.

Kijk maar eens naar de overblijfselen:

De stam werd gezaagd en de takken opgeruimd en het huis eerst maar eens dichtgetimmerd.

Elke week liep ik er langs om te kijken of er al gerestaureerd kon worden.

Ik vond dat het erg lang duurde. Arme bewoners! In het donker zitten achter die platen voor het raam.

En al die loszittende dakpannen. De hele dakkapel was er af!! Wat een schade!

Maar gelukkig... eindelijk werden er steigers gezet en kon aan de reparatie begonnen worden...

Ik denk dat de verzekeringen met elkaar in de clinch lagen. Want wie gaat dat betalen?

Langzaamaan zag ik het huis opgeknapt worden. De dakkapel is heel mooi geworden!

Dat kun je hieronder nog niet zien, vanwege de steigers, maar dat komt wel goed.

En eindelijk zag ik vorige week dat de de klus geklaard was. De steigers werden opgeruimd en toen hoorde ik ook van één van de steigermannen waarom het zo lang had geduurd tot ze begonnen met opbouwen en restaureren: ze waren ergens anders bezig en dat moest eerst af...

Nou, ik had mooi een ander genomen.

Maar enfin...

De steigers zijn opgeruimd!

En gisteren ben ik er nog speciaal naar toegelopen om een foto te maken van het mooie gerepareerde pand.

Ik denk, dat de bewoners heeeeel erg blij zijn!

Er is weer licht in de kamers en je hoort geen getik en gerommel meer aan je huis.

Wat een prachtige klus. Alles klopt weer...

Maar eh... klopt alles wel? Is het balkonnetje eigenlijk wel gemaakt??

Nee!

Ik ga er op letten en als er een mooi hekwerkje staat maak ik weer een foto.

Op de voorgrond de boom, die aan het uitlopen is. Ja, die wil nog wel een keertje, maar die moet maar een beetje laag blijven.

A street cat named Bob

.

Vorige week heb ik zo'n mooie film gezien... een echte voel-goed-film.

A street cat named Bob: een aanrader!

Het (waargebeurde) verhaal gaat over een junk, James Bowen, zwaar verslaafd aan de heroïne.

Hij leeft op straat, slaapt onder kartonnen dozen en onder bruggen in Londen.

Hij verdient wat geld door op straat te zingen en gitaar te spelen.

Dan besluit hij, om van de heroïne af te komen, bij een gezondheidscentrum mee te gaan doen aan het methadon-programma.

Eén van de medewerkers die hem begeleidt steunt hem enorm en vindt zelfs een klein huis voor hem.

En daar... op een nacht, als het raam op een kier staat... sluipt Bob bij hem naar binnen.

Bob is een zwerfkat, een mooi rooie. 

James en Bob worden onafscheidelijk. Om geld te verdienen treden ze samen op, Bob zit op zijn schouder, of op de gitaarhoes en het brengt aardig wat geld in het laatje. 

Een journalist, die in het publiek staat, besluit een stukje in de krant te zetten.

En van het één komt het ander:

James wordt uitgenodigd door een uitgever om zijn verhaal op te schrijven.

En dat wordt een boek, dat in 2012 een bestseller wordt.

James is inmiddels ook afgekickt van de methadon en leeft nu een mooi, schoon leven, met Bob.

Hier links is de echte James met zijn Bob en de twee hoofdrolspelers:

De vrouw rechts is de buurvrouw, die een grote rol speelt als James af gaat kicken van de methadon. Mooie rol ook, goed gespeeld.

Ik kwam helemaal ontroerd uit de bioscoop. 
Die Bob... hij redt het leven van James en James redt het leven van Bob.
Mooi toch?!

De appelboom

.

In mijn tuin staat sinds een paar jaar een appelboom(pje).

Ik wil namelijk heel graag een lekker vers onbespoten appeltje uit eigen tuin!

Had overigens beter een kersenboom kunnen nemen, want ik ben zooooo gek op kersen!

Maar ja... geen gezeur: het is een appelboom geworden en ik ben er heel zuinig op en vertroetel 'm elke dag: een beetje er tegen kletsen en af en toe een slokje water...

Ik weet niet welk ras het is, maar dat maakt niet uit.

In het voorjaar werd ik verblijd met de eerste bloesem. Zo mooi!

Ik hoopte, dat de bloesem niet zou bevriezen en dat er bijen op af zouden komen...

En ja hoor! Er ontstonden kleine appeltjes, die nu tot mooie grote appels zijn gegroeid.

Kijk eens wat een lekkere dikke vetzakken:

Ik heb ze geteld en het zijn er 20!

Dus niet stiekem appeltjes pikken... ze zijn geteld.

Toevallig kwam ik een mooie meditatie tegen in een boekje, waar ik elke dag een stukje uit lees.

Op 8 juli stond er dit:

Ik geloof daar wel in. `

In het liefdevol en aandachtig omgaan met alles wat groeit en bloeit in de tuin, maar ook met de mensen, waar je mee omgaat.

En ik moet natuurlijk ook aan dat mooie gedicht "De appelboom" denken van Rutger Kopland.

Ik heb het er hier in mijn blog wel eens over gehad.

Als je wilt kun je dat hier lezen: Onder de appelboom

Of alleen de laatste regels van dat gedicht:

Binnenkort laat ik je weteen hoe de smaak van mijn prachtige roodwangige appeltjes is!