Lily heeft ons er op attent gemaakt, dat Stonehenge 5 minuten rijden van de pub is.
5 Minuten?? Dan gaan we er natuurlijk naar toe!
Eerst komen we langs Woodhenge. Een stille plek met dezelfde intentie als Stonehenge, maar dan anders. Minder groot en minder toeristisch. Wel verstild. De houten staketsels, die er ooit stonden, zijn vervangen door betonnen paaltjes. Toch heb je wel een idee, hoe het ooit was. Dat druïden er stoute of heilige dingen deden.
Stonehenge is iets verder dan we dachten, wat voor verwarring zorgt, maar we zijn er in toch no time.
Door een gek toeval lopen we met een bus toeristen mee en gaan er zomaar gratis in. Een beetje confuus zijn we er van.
Stonehenge openbaart zich dan toch aan ons in al zijn glorie. Groots. Indrukwekkend. Geweldig. Immens...
Als je het ziet kun je je niet voorstellen, dat mensen dit 3000 jaar voor onze jaartelling gemaakt hebben. Zonder machines, alleen met mensenkracht en vernuft.
En waarvoor? De offersteen, was die er voor mensenoffers?
De heelstone, die aan het begin van de zomer een lange schaduw naar het middelpunt werpt. Met welke bedoeling staat die juist daar?
Wie hebben er over nagedacht... Hoe leefden die mensen... Hadden ze al vuur? Ja, er was vuur. Dus ze konden koken.
En zich verwarmen.
Maar wat aten ze dan? En... konden ze van de huiden een soort van deuren maken voor hun hutten???
Allemaal vragen.
Als we uiteindelijk vertrekken zien we een dood, aangereden hert, vlak naast de weg in het gras. Zijn pootjes steken omhoog...
Daar zouden ze toen wel meteen op af gerend zijn.
En niet lang daarna loopt er in de berm van een holle weg een wit kippetje te scharrelen.
“Zullen we vanavond weer eens kip eten?” vraag ik aan Henry...
.
