In Anduze...

.

Ze zou me toch komen halen? 

Non de ju, ik weet zeker dat ze me zou komen halen.

Maar waarom is ze er dan nog niet?

Ik had toch half twee afgesproken?

Half twee, kwart voor twee...

Hoe lang sta ik hier nu al?

't Is toch te gek, dat ik zo lang moet wachten.

Ça dûre, ça dûre... oh la la, je m' en fou, hein...

Mais non, mais non... ik sta hier maar in de hitte, veel te lang...

Half twee, ik weet het niet meer...

Half twee, half drie... ze laat me hier toch niet staan?

Ze is me toch niet vergeten??

Eens even denken: ik belde haar op en zei: "Half twee op het Place de la Republique. 
Et alors... Ç'est vrai, hein?"

Dat is het toch? Half twee..

Maar wat zei ze toen? Gunst, ik weet het niet meer.

Zei ze nou ook half twee? Oh la la, ik ben toch niet fou, hein?

Of zei ze half drie???

Ik bedoel, half twee is half twee en half drie is half drie...

Je spreekt af en je komt, simple comme bonjour...

Dan ga je niet iets anders doen, je komt en wel gewoon op tijd...

Ik zal d'r, la salope, mij een beetje hier laten staan.

Iedereen ziet me natuurlijk, hoe ik hier voor aap sta...
Weet je wat...
Ik ga! Ik wacht niet langer. Ze kan de pot op...

Een huis huren

.

Na twee dagen zwaaien wij onze vrienden, de eigenaren van het huis dat we huren, uit.

Ze vertrekken naar Toscane. Ook niet niks...

En wij huren een dikke week hun huis: La Bastide.

Het huis met het zwembad.

En met de mooie waranda, waar je heerlijk buiten in de schaduw kunt zitten en eten en drinken en kletsen... 

Waar je leeft en doet...

Een huis huren is eigenlijk ideaal: je hebt geen zorgen, geen lasten... alleen maar de lusten!

Natuurlijk moet je wel zorgen dat het er allemaal schoon en netjes uit blijft zien en dat er niks kapot klettert. Logisch, toch!

Nou... dat is aan ons wel over te laten.

We houden het proper en genieten met volle teugen.

Henry repareert links en rechts een stekkertje of een of ander klepje. Hij heeft zo zijn "opdrachten" gekregen, dus zorgt voor de "arrosage"  van de planten, voor het schoonhouden van het zwembad. 

Gelukkig heeft hij een groot gevoel voor verantwoordelijkheid, want ik ben nog helemaal nergens met mijn bronchitis en maar hoesten en hoesten...

Ik ben blij, dat ik nergens op hoef te letten en alles aan hem kan overlaten...

Lekker een beetje scrabbelen, beetje mailen. Wat lezen links, wat lezen rechts en ook... de Tour de France!! Het leven is zo gek nog niet, hier... in la Douce!

.