.
Toen ik een jaar of 18 was kocht ik van mijn zakgeld een boek met ballades van François Villon.
Om precies te zijn: Verzamelde Gedichten van François Villon: een dichter uit het Frankrijk van eind 1400...
Een hele ouwe dichter dus...
Dat oude Frans is echter niet te lezen, maar gelukkig heeft Ernst van Altena alles schitterend en inspirerend vertaald.
Het boek hangt helemaal uit elkaar, zoveel heb ik er in zitten lezen.
En dat niet alleen: op een paar ballades heb ik muziek geschreven en gezongen, terwijl ik mezelf begeleidde op de gitaar.
Tijdens een opening van een expositie, 40 jaar geleden, heb ik twee ballades gezongen en nog een kleintje:
Ik ben François, wiens naam zo bont is.
Parijs dat mijn geboortegrond is
hangt mij straks aan een touw dat rond is.
Zo leert mijn kop hoe zwaar mijn kont is.
Deze dichter was niet alleen maar een dichter, maar ook een boef!
Hij werd gezocht door de autoriteiten.
Niet omdat hij iemand vermoord had of zo, maar vanwege verduistering.... Een ouwe dief dus!
Maar daar wisten ze in die tijd wel raad mee.
Je hoefde alleen maar de stad te ontvluchten en dan was je vrij en sloot je je gewoon aan bij het boevengilde...
Bij de eerstvolgende Bonte Avond van mijn koor ga ik er weer eens eentje zingen. Zin in!
Een echte ballade van François Villon...
Leo Ferré heeft heel wat ballades van Villon voorgedragen. Hier is er eentje, onverstaanbaar allemaal, maar eerlijk gezegd vind ik mijn versies een stuk beter!
