.
Henry en ik gaan regelmatig op zaterdagmorgen een kop koffie halen bij Orloff. Het is een leuk café aan het Kadijksplein in Amsterdam.
We zitten daar lekker op het terras en ik zit een beetje met mijn nieuwe camera te klooien. Een beetje zoomen en een beetje klikken en klakken.
Ineens zie ik aan de overkant een raam.
Eens kijken hoe dichtbij ik dat kan krijgen:
Zo dichtbij dus, je kunt de dakpannen tellen. Maar... nu weet je eigenlijk nóg niet hóe dichtbij dat is.
Daarom nu deze foto, dan kun je de afstand zien. Het is het raam boven de bak van de fiets.
Maar hé... ik zie ineens een persoon in het raam. Eens kijken hoe die er uit ziet... zou ik kunnen zien of het een jong of een oud iemand is? Ik weet het niet. Dus, camera in de zoomstand en ... knip!
Nou... dat kan toch wel beter? Nu zie ik nog steeds niet wat voor iemand daar zit. Kan een man zijn, kan een vrouw zijn... Kom op... ietsjes dichterbij graag. Niet van dat benauwde...
Ja... ik geloof dat ik nu zie, dat het een man is. Zit ie naar me te kijken? Hoe ik daar op het terras van Orloff zit? Te kijken hoe ik daar zo nu en dan met m'n verloofde zit te kussen...
Of zit ie gewoon maar wat te zitten?
Kom op... mensch, durf te zoomen!!!
Jaaaa, zo ken ik je weer! Het is een man. Van een jaar of 50 en hij zit te bellen.
"Ja, met Henk."
"..."
"We zouden vandaag toch gaan varen?"
"..."
"Zullen we eerst hier tegenover even koffie drinken?"
"..."
"Ja, Orloff. Hier recht tegenover. Goeie koffie."
"..."
"Is goed, ik zie je zo... doei!"
"..."
Café Orloff (klik)
.
