Moment van Paula

.

Mijn moeder

drinkt thee.

Ze tilt

het kopje op

en brengt het

naar haar mond.

Wat heeft

mijn moeder

mooie handen.

Paula... 23 maart 1910




.

Rietveld en de poëzie

hij vindt zijn stoel zo mooi

dat hij er niet in gaat zitten

maar er tegenover

(Haikoot)

Dit gedicht slaat helemaal op de Rietveldstoel die Henry in 1990 via de officiële bouwtekeningen gebouwd heeft. 

Maanden heeft hij er aan gewerkt: de gebruiksaanwijzing doorgespit, alles op precies de juiste lengte afgezaagd, de kleuren gemengd tot ze de exacte Gerrit Rietveld kleuren hadden. Geschuurd en gelakt, nog eens geschuurd en nog eens gelakt en gelakt en toen…


voilá!

De officiële Rietveldstoel bevat aan de onderkant van de zitting een gedicht van Christian Morgenstern. Zo heeft Gerrit Rietveld dat bedacht.

Dit is het gedicht:

Gisteren heb ik een kopie van het gedicht aan vriendin Ellen gegeven, want… ook zij heeft sinds kort een Rietveld stoel in de kamer staan.

Nu kan zij het gedicht van Morgenstern er onder plakken. En er daarna een likje lak overheen doen...

“wenn ich sitze, möchte ich nicht

sitzen, wie mein sitzfleisch möchte

sondern wie mein sätzgeist sich,

säsze er, den stuhl sich flöchte.”

De vertaling van Google:

wanneer ik ga, wil ik niet

zitten, als ik zou willen om stil te zitten

maar als mijn sätzgeist aan

säsze het, de stoel is flöchte

Ja... dahaaag!

Dus… les van vandaag: niet altijd maar gaan vertalen.

Laat een gedicht van Christian Morgenstern zijn voor wat het is.

Want… de meeste van zijn gedichten zijn “nonsens-gedichten” en gewoon niet vertaalbaar...

Een vrolijk en "nonserig" weekeinde allemaal…

(foto's: Henry Kloostra en Ellen Trijbetz)