.
Het lijkt al weer eeuwen gelezen, maar het was toch nog maar 2 weken terug, dat we in Reit im Winkl aankwamen.
Een mooi klein dorpje midden in de bergen van Zuid-Duitsland.
We hebben er voor 5 dagen een hotelletje geboekt om ons lekker even te laten verwennen en te genieten van een heel andere wereld.
Die heel andere wereld is de wereld van de sneeuw.
Hoewel het dorp zelf niet meer in de sneeuw ligt, ligt er rondom nog volop van die witte pracht.
En overal wordt gelanglauft en geskied en gesleed en in de zon gezeten..
De zon schijnt heerlijk en ik moet zelfs een beetje uitkijken, dat ik niet verbrand...
We huren van die dunne lange latten en bijbehorende schoenen.
We nemen een dagkaart voor de gondel, die ons naar boven gaat brengen en daar staat Henry voor het eerst van zijn leven op de langlaufers.
Het is geen moeilijke sport. Ook niet gevaarlijk.
Maar wel heel erg vermoeiend.
Misschien vraag je je af, wie die vrolijke vrouw is op de foto bij dit berghutje.
Dat is Loes. Ze was een collega van me bij het architectuurcentrum, waar ik werk. Ze is helaas overleden en vriendinnen van haar hebben een website: "Loes op reis" geopend, waar iedereen foto's naar toe kan sturen. Ik maak elke vakantie een foto van de foto en die stuur ik dan op.
Bij het hutje hebben we heerlijk onze lunch op zitten peuzelen. En even aan Loes gedacht...
.
