Philip Seymour Hoffman

.

Ik wist het niet... nee echt... ik wist van niks...

Dat je verslaafd was en zo.

Dat je in een afkickkliniek geprobeerd hebt om van de drugs af te komen.

Ik wist het niet.

Ik zag je alleen maar spelen in films en dacht steeds: wat een gave vent. Wat kiest die toch geweldige, maffe maar ook kwetsbare rollen...

Nee... ik wist het niet.

Had ik dan anders over je gedacht? 

Ik bedoel, als ik het geweten had... had ik dan anders naar je gekeken?

Zoals je de violist speelde in A late Quartet. Ik was onder de indruk van je manier van spelen en heimelijk een tikkeltje verliefd. Niet echt natuurlijk... dat kan helemaal niet...

Maar ik dacht echt: ik kén je.

Nee, niets is minder waar.

Je bleef ondanks de kliniek verslaafd en gebruiken.

Tot op de dag, dat ze je dood vonden op de vloer van je badkamer. De naald nog in je arm.

Dat was geen film. Je speelde niks. Je was alleen maar dood.

Na de eerste schrik riep ik, toen ik las dat je aan een overdosis  was overleden: "Klootzak!!" 

Maar ja... ik neem het terug. Natuurlijk ben je geen klootzak.

Je bent één van de beste acteurs ter wereld. Voor je rol in "Capote" heb je zelfs een Oscar gewonnen.

En die krijg je niet voor niets.

Van mij krijg je ook een Oscar. Voor je hele werk, voor alle 51 films...

Philip Seymour Hoffman, dit zijn de films die ik van jou heb gezien:

Along came Polly

The yearling

The Getaway

The talented Mister Ripley

The big Lebowski

Scent of a woman

Happiness

A late Quartet

Magnolia

Cold Mountain

Doubt

Capote

Zichrona Livracha...

.

A Late Quartet, een prachtige film!

.

Van de week zag ik een gave, zo nu en dan uiterst komische film: Quartet. Geregisseerd door Dustin Hofmann. 

Nu hoor ik je denken: "Ja, maar de titel is toch: A Late Quartet?"

Inderdaad! A Late Quartet, een prachtige film!

Dat is de titel van dit logje en dat klopt.

Ik heb het over twee verschillende films...

Vandaag gaat het over deze film: A Late Quartet.

Mocht je die eens kunnen zien... doen!

Ik vind het een prachtige, ontroerende en heftige film.

Het verhaal gaat over beroemde musici, drie violisten en een cellist, die samen de wereld overzwerven en overal concerten geven.
Dan wordt bij de cellist de ziekte van Parkinson ontdekt en hij dus moet besluiten om zijn laatste concert te geven en de strijkstok over te dragen aan een jongere cellist.

Die muziek...

Indringend mooie muziek...

Zoek het maar eens op: String Quartet nr. 14 opus 131. 

Het begin... Erg mooi! En daarna weven de tonen zich door elkaar. Als een rustige rivier...

De acteurs (misschien herken je er een paar?) hebben viool- en celloles gehad, zodat ze precies de juiste bewegingen maken, maar de muziek wordt natuurlijk gespeeld door beroepsmusici: Het Brentano Quartet. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar spélen dat ze kunnen! Ik ben er erg van onder de indruk...

En dat mijn favo-acteur: Seymour Hoffman er in meespeelt is natuurlijk alleen maar mooi meegenomen. Weer een absolute top-rol van hem. Zoals die zich in die rol ingeleefd heeft.

Natuurlijk... het schitterende spel van Christopher Walken, zo mooi ingetogen en ernstig.

Maar de muziek... die speelt de hoofdrol... om helemaal in weg te duiken...

.