Uitgelicht: het slacouvert

.

In de serie "Uitgelicht" ga ik het vandaag over iets bijzonders hebben, althans... ík vind het bijzonder.

Mijn ouders hebben zich ergens in 1935 verloofd en voor hun verloving kregen ze van iemand een slacouvert, waarbij ook een zoutlepeltje en een zoutbakje hoorde.

Dat slacouvert is van SOLA. Misschien hoorde er wel meer bestek bij, dat weet ik niet.

Ooit heb ik tegen mijn vader gezegd:- later wil ik dat slacouvert wel hebben, ik vind het mooi...

Hij zei toen:- Dat is goed, mijn kind...

Dus toen beide ouders in 1997 overleden kreeg ik hun verlovings-slacouvert in mijn bezit. Ik gebruik het elke dag, want zonder een heerlijke salade is mijn maaltijd niet compleet.

Om te laten zien hoe groot het slacouvert is heb ik mijn lieftallige pink bij  het zoutlepeltje gefotografeerd:

En ik ga nog even verder: waar komt de heerlijke, gezonde sla in?

Die komt in deze rode/oranje metalen geëmailleerde bak, die ik voor mijn trouwen kreeg op 19 december 1968, van mijn tante Dinie. De bak komt uit Finland en is van Finel. Klik maar op: Kaj Franck daar zie je de mooiste skandinavische ontwerpen...

En tot slot... het tafelkleed is geborduurd door mijn moeder.

Slacouvert: 80 jaar oud

Slakom: 48 jaar oud

Tafelkleed: meer dan 90 jaar oud...

En de eettafel? Die zou wel eens meer dan 100 jaar oud kunnen zijn.

Bijzonder toch?

Serie: uitgelicht...

.

Ooit woonde ik in Amsterdam en ging ik iedere werkdag na een uur of 5 's middags naar het Waterlooplein. De kooplui waren dan klaar met verkopen en wat ze niet meer mee wilden nemen lieten ze gewoon liggen. Voor ons, voor het oprapen.

Gouden tijden waren dat!

(Foto: Rudolf Bruil)

Ik denk dat het zo rond 1977 was, dat ik er rondschuimde op zoek naar een "verweesd" schaaltje of een boekje.

En dat ik toen dit gekke ding vond:

Enig idee wat het is?

Dan misschien wel, na het zien van de volgende foto:

Nog geen idee? Nou okay dan... Nog één foto en dan moet je het weten!

Juist!! Een eiersnijder. Inmiddels dus 37 jaar in mijn bezit. 

En het ding was al oud, toen ik het daar, achtergelaten, vond. Die ene "tand" was toen al afgebroken.

Of er op het huidige Waterlooplein nog steeds zo valt te "schumen"... ik weet het niet.

Ik zou nu ook niet meer gaan zoeken naar allerlei dingen.

Ik wil juist van alles kwijt.

Je weet wel: Less is more!

Maar dit gekke ding hou ik, zolang hij het nog doet!

.