Bierviltjes en Renate Dorrestein

.

Vandaag zaten tegenover mij in de trein twee mensen, die gedurende de gehele reis nauwelijks een woord met elkaar gewisseld hebben, maar die wel voortdurend met hun mobieltje in de weer waren. Misschien waren ze aan het twitteren of sms’en, weet ik veel. Maar feit is wel: ze hoorden bij elkaar en ze spraken niet met elkaar.

Het zag er zo eenzaam uit.

Ik moest meteen denken aan een interview dat ik eens zag met Renate Dorrestein.

Zij komt geregeld op de VU in Amsterdam en ontdekte veel eenzaamheid bij de studenten, wat zij wijdt aan overmatig getwitter en ge-sms. 

In het interview vertelt ze iets gaafs, dat ik nu aan jullie ga doorvertellen:

Schrijf elkaars levensverhaal op een bierviltje.

Het gebeurt best vaak: het “gepiel” op een mobieltje, terwijl je met iemand zit te praten. En die iemand is dan in “gesprek” met iemand ergens anders. 

Ik vind daar niks aan. Ik praat liever gewoon met elkaar, zonder tussenkomst van een mobieltje en daarom vind ik Renate’s idee een schitterend plan: ga met elkaar in gesprek en schrijf eventuele antwoorden of steekwoorden op een bierviltje.

Dat viltje is een symbool, dat er een gesprek heeft plaats gevonden. Er is niet getwitterd of getwotterd of gewatterd, nee… je hebt werkelijk interesse getoond en dat is kostbaar, zoals tijd voor elkaar vrijmaken kostbaar is. Het heeft zogezegd meerwaarde, zo’n gesprek. 

Mij zul je niet gauw zien twitteren, waarschijnlijk nooit! Ik heb graag gewone, gezonde gesprekken, met het mobieltje uit. Daar is een uit-knopje voor. 
‘n Goed knopje vind ik dat. Misschien wel het beste knopje van het hele apparaatje!

Geïnteresseerd in het interview? Renate Dorrestein  over het bierviltjesformule:

Met dank aan Renate Dorrestein


.