Gevonden geld (slot)

.

Ik heb in de schuur een fijne hamer gevonden, daarmee moet het lukken. Het gevonden-geld-potje een flinke ros geven. En dan kijken wat er in zit. 

Ik ben toch zo ontzettend nieuwsgierig wat er in zit...

KNAL!

De buurman kijkt nog even om de hoek, of er iets ergs gebeurd is…

"Is er hier soms iemand vermoord?" vraagt hij...

Maar nee hoor… het was slechts een hengst op een stukkie aardewerk. Heel gewoon, toch?!

Het potje weegt inmiddels 981 gram, dus bijna een kilo geld!

En zie hier het resultaat en de opbrengst van een aantal jaren oprapen:

Zo zie je maar weer: het geld ligt op straat!

Eerst moet ik die kleine muntstukjes kwijt zien te raken.

Nu heb ik begin mei een klusweek in Oostenrijk, en daar worden de muntjes nog gewoon gebruikt, dus ik ga ze gewoon inwisselen bij de Spar of de Hofer of weet ik waar.

En hoeveel is het?

Het is bij elkaar: €70,56.

Vind je dat niet ontzettend veel?!

En wat denk je, dat ik er mee ga doen?

Ik ga lekker met mijn verloofde naar een fijn restaurantje en ik betaal. Lijkt me leuk en gezellig.

Of zal ik er iets anders mee doen?

.

.

Gevonden geld (4)

.

Wat denk je???

Ik vind vandaag tussen de struiken op weg naar Elswout een briefje van 20. Het is behoorlijk natgeregend en eerst dacht ik, dat het een wikkel was van een chocolade reep.

Ik zet er mijn voet op en kijk om me heen.

Niemand! Niet voor me, niet achter me en opzij ook al niet.

Dus ik kan ook aan niemand vragen: “Heeft u toevallig dit briefje van 20 verloren?”

Ik zou het wel willen, maar er ís gewoon niemand.

Dus… ik stop het natte briefje in mijn zak en thuis laat ik het even aan de waslijn te drogen. Daar hangt het te wapperen aan de lijn. Geld aan de waslijn! Daar dromen mensen toch van?! Nou… hier hangt het! Te wapperen aan de waslijn!

En terwijl het hangt te wapperen zoek ik de hamer om straks het gevonden-geld-potje een heerlijke ros te geven!

Ik ben toch wel oh zo benieuwd, wat er in zit!  

.

Gevonden geld (3)

.

De gevonden muntjes doe ik, als ik weer thuis ben in een speciaal potje.

Het is een spaarpotje, van klei gemaakt en daarna gebakken. Er zit wel een gleuf in, maar geen dekseltje, dat je open kunt maken om het geld er uit te halen. Het kan alleen maar open door er met een zware hamer een harde klap tegen te geven.

Hoe lang ik dat potje heb weet ik niet precies.

Laten we zeggen een jaar of 8.

En elke keer doe ik er gevonden muntjes in.

Het begint inmiddels behoorlijk zwaar te worden. Ik heb het gewogen en het weegt 902 gram. Allemaal gevonden geld!

Er zitten ook briefjes in: een briefje van vijf en een briefje van 10. Er kan bijna geen geld meer bij, zo vol is het… Eigenlijk wacht ik nog op een briefje van 20. Ik zie het in gedachte zo naar me toe dwarrelen en dan, dan doe ik dat ook in het potje en daarna … geef ik een flinke ros met de hamer op het gevonden-geld-potje.

Ik ben toch zo benieuwd hoeveel er in zit!!!

(Wordt vervolgd)

.

Gevonden geld (2)

.

Als ik op straat loop vind ik altijd muntjes. Ze glimmeren me toe en ik raap ze op.

Tot voor kort vond je nog wel eens muntjes van één cent of twee cent, maar sinds die hier niet meer gebruikt worden zijn ze spaarzaam aan het worden.

In een enkele supermarkt worden ze nog gebruikt, maar in de meeste winkels zijn ze gewoonweg niet meer welkom. Dat is eigenlijk gek, want het zijn nog steeds wettige betaalmiddelen.

In Oostenrijk mag je er nog gewoon mee betalen. Daar is € 1,98 echt nog € 1,98 en geen € 2,-. Je krijgt gewoon twee cent terug. 

Daar doen ze overigens ook helemaal niet moeilijk met € 100,- biljetten. In elke winkel worden die gewoon aangenomen, alsof het een tientje is en krijg je gewoon keurig je geld terug. 

Hier in Nederland doet men er nogal moeilijk over. In ieder geval wordt er altijd gevraagd of je het niet kleiner hebt…

Soms doen ze dat zelfs met een tientje. Echt krenterig vind ik dat.

(morgen verder)

.

Gevonden geld (1)

.

Ik was er helemaal niet zo blij mee, toen in 2002 de euro werd ingevoerd.

Geef mij de gulden maar! De ouderwetse blinkende gulden en de briefjes van 10…

Maar helaas … er is geen weg terug en we moeten het er gewoon maar mee doen.

Maar eerlijk gezegd heb ik echt een soort van heimwee naar het ouderwetse 100 gulden biljet!

Ik herinner me nog goed hoe ik een aantal jaren geleden een briefje van 100 extra had opgenomen bij de supermarkt.

Achteloos stak ik het gevouwen briefje in mijn broekzak.

Eenmaal thuis was het briefje nergens meer te vinden.

Het was uit de ondiepe zak van mijn broek gegleden en op straat gevallen.

Ik ben nog teruggegaan naar de supermarkt om te vragen of er misschien een briefje van 100 gevonden was, maar niks hoor: iemand heeft het gevonden en in z’n eigen portemonnee gestopt.

Ik hoop nog steeds, dat die persoon het heel hard nodig had!!

Sinds die tijd raap ik elk muntstukje op en stop het in mijn zak.

(Morgen verder)