Het kussen (2)

Ik sta een beetje duffig in de rij.
Paspoort en instapkaart in de linkerhand, rolkoffertje rechts.
Ik kijk naar de rij links.
Twee mannen kussen elkaar gedag. Ze kijken diep in elkaars ogen.
Een kus … kus … en nog een kus.
Ik kan liplezen: “Ik hou van je”
En nog een kus.
En nog een diepe blik.
Innig.

Dan is het afgelopen.
De man die op reis gaat geeft zijn paspoort en instapkaart ter inzage af.
De andere man loopt weg en na tien passen richting uitgang zwaait hij nog even naar zijn geliefde.
Die kijkt ook om en glimlacht...


.

Het kussen

.
























Terwijl een lange rij voor de veiligheidscontrole staat wordt er overal om me heen hevig afscheid genomen.

Een jonge vrouw, Spaans sprekend, met dikke tranen in haar ogen kust haar geliefde. Keer op keer.
Als ik denk: "Nu is het klaar..." dan komt er nóg een kus.
En nóg een.
Dan… eindelijk gaat hij de hal uit, naar buiten.
Ze kijkt hem met haar grote, vochtige, bruine ogen na.
Je ziet dat ze het er moeilijk mee heeft. Ze hoopt, dat hij zich nog één keer zal omdraaien.
Maar nee. Dat doet hij niet. Hij stapt stevig richting draaideuren.

Langzaam loopt ze in de rij mee naar voren.
Mobieltje in de hand. Steeds turend naar het schermpje.
Als mijn mobieltje gaat (een sms-je van Lufthansa: "uw vlucht naar Frankfurt zal volgens schema vertrekken") kijkt ze hoopvol op haar schermpje.
Ik wil me bijna verontschuldigen, dat het míjn mobieltje is...

Daarna, teleurgesteld, schuift ze naast mij mee naar voren.


.