.
Gisteren weer lekker gerepeteerd met het koor.
Onze dirigent is weliswaar helemaal niet in orde (een
beknelde zenuw in de onderrug) maar ze ís er gewoon en ze klaagt nooit.
Dat bewonder ik enorm in haar.
Terwijl we een lied aan het oefenen waren zag ik ineens op
de linker bladzij dit lied:
Het is een mooie canon en na de repetitie hebben we het met
een paar andere Malle Babbers gezongen.
“Oh klaag toch niet, als nevelvroeg de morgen spijst, want
des te schoner is de dag, de dag die daaruit rijst!”
Laatst kreeg ik het er met iemand over.
Ik bedoel over dat geklaag.
Zo nu en dan word ik er mesjogge van, van dat geklaag van sommige
mensen.
Ik probeer die te mijden, hoewel het soms verder best aardige
mensen zijn, maar oh wee! dat geklaag.
Hou toch op!
Moet meteen aan mijn eerste schoonmoeder denken, Oma Mia,
die altijd zei:
“Niet klagen,maar dragen”…
We staken er wel eens de draak mee, met die uitdrukking van Oma Mia, maar ze klaagde mooi niet en dat vond ik fijn. Daarom ging ik heel erg graag met haar om, nog lang na mijn scheiding tot aan haar dood.
Er schijnt een cursus "Niet klagen maar dragen" te zijn.
De mensen die eraan meedoen mogen 21 dagen niet:
– klagen
– schelden
– negatief praten over iemand die er niet bij is
Ik ben voor.
Doe je mee?
21 dagen niet klagen?
Voor mij is het makkelijk, want ik klaag zo goed als nooit. Gewoon geen zin in.
Ik heb wel wat beters te doen. Ja toch, niet dan?!
