Pier is aan het spelen.
Hij heeft een houten treinbaan, die hij in ingewikkelde bochten neerlegt en waar dan treintjes over heen gereden worden.
Mooi speelgoed.
"Hé oma, dit speelgoed heb ik van jou gekregen.
Dan kan ik wel met je trouwen."
Ik moet er om lachen. Dat klinkt wel heel erg schattig: mijn kleinzoon van drie wilt met me trouwen.
Maar dan zegt hij: "Nee, dat kan toch niet, want ik ben een jongen. En je kunt niet met een jongen trouwen."
"Kan dat niet?"
" Nee, maar wel met een meisje, daar kun je wel mee trouwen."
(Snap jij het, snap ik het??)
"Oh, ik moet plassen. Wil je even mijn riem af doen? ...
"Ik ben klaaahaaaaar! ...
"Nu ga ik weer met de trein spelen. Hoor, deze heeft een geluid."
Hij houdt de trein bij mijn oor. Even later blaast hij in mijn oor. Het kietelt. En hij moet lachen om mijn bewegingen.
Dan fluistert hij: "Als mama komt gaan we verstoppen ... geheim!"
En tot slot zegt hij iets, dat mijn dochter als kindje van drie ook eens heeft gezegd:
"het geeft niets uit...
Een leuke combi van: het geeft niets en het maakt niets uit.
Heerlijke dag gehad...
Ik heb echt altijd geluk!
