.
Naast het huis is een klein boerelandje met wat bomen en een stal. Er woont een ezeltje. Ze heet Mina.
Als je haar roept komt ze naar je toe.
Ze weet, dat je dan altijd wel iets lekkers voor haar hebt. Een worteltje, een stukje appel of een stukje brood.
Altijd lekker naast dat eeuwige hooi, dat de boer bij haar neerlegt.
Ze wordt goed verzorgd, hoor, maak je geen zorgen, maar eens een keertje iets anders vinden wij zelf ook wel prettig...
En als je in de auto zit, in ons geval een grijze auto, dan komt ze niet alleen naar je toe, maar ze begint ook te balken.
"Ia...ia...ia..."
Ik heb dan steeds het idee, dat ze balkt, omdat ze denkt, dat die grijze auto eigenlijk een grijs vriendje is. Ja, weet ik veel... ik verzin ze waar je bij staat...
Maar het is wel opvallend.
Als je gewoon langs komt, lopend of op de fiets, dan balkt ze niet. maar komt wel even kijken of er wat lekkers te scoren is.
Het is een echte schat, die Mina, met van die zachte voorzichtige lippen.
En met van die mooie strepen over haar rug.
Ach ja, je zult maar een ezeltje zijn en je heet Mina...
.
