.
We hebben er al weer een week opzitten.
Een week van een soort van isolement, een week van 1½ meter afstand, een week van onzekerheden: ben ik nou ziek of niet?
Maar wij zijn er nog allemaal en dat wil ik heel graag zo houden.
In China waren/zijn de mondkapjes verplicht en ze vinden het heel gek, dat wij hier in stad en land niet van die dingen dragen.
Ik was vorige week best wel verkouden en als de dood dat ik iemand zou aansteken, want zelfs 1½ meter leek me te krap.
Maar goed... ik ben gewoon iets gaan haken. Past alleen voor geen meter en het virus vliegt er lachend doorheen!
Het haakwerkje is nog lang niet af want ineens kwam mijn vriendin Rietje uit Sittard met het idee: ik maak er eentje voor je.
Zij is namelijk onwijs handig met de naaimachine en ik heb het aanbod dan ook met open armen aangenomen.
Ze ging even naar haar werkkamer en maakte er in no time twee. Ook eentje voor Henry.
En toen ze af waren deed ze ze op de post met een kaartje:
Een bijzonder kaartje want het is een kunstwerkje en het kindje aan de rechterkant is ... het Noorderlicht!
Ohoh die Riet... die heeft overal aan gedacht.
Even op maat maken en dan zit het!
Wat een lief stofje met die hartjes.
Lieve Riet... ik ben er reuze blij mee.
En als ze zeggen dat het voor geen meter helpt, dan zeg ik lekker: welles!
Want ook... ik kom nu niet meer aan m'n gezicht en dat schijnt het beste te zijn.
Blijf van je gezicht af!!
Blijf gezond!
