.
Zo rond het avondeten zit ik in de trein van Mokum naar Haarlem.
Tegenover me is een Chinees echtpaar komen zitten. Nét op tijd, want de trein stond op springen.
Ze hijgen nog een beetje na, moeten lachen en knikken me vriendelijk toe.
Hij ziet er een beetje zo uit, alleen heeft hij een geruite pet op:
Ik zit wat te bladeren in mijn agenda, noteer alvast wanneer ik moet werken en wanneer ik op de kleinkinderen pas.
En terwijl ik dat doe, zie ik dat ze hun avondeten klaar zetten: een halfje gesneden bruin, een pakje smeerkaas en een jammetje. Ook wordt er een theelepeltje klaargelegd.
De man zegt iets tegen me, wat ik pas na een tijdje merk, sja... slechthorend weet je wel.
Hij geeft me een ingepakte stroopwafel.
"Thank you!" zeg ik blij, hoewel ik momenteel aan het lijnen ben.
Dus ik wijs op mijn tas en zeg nogmaals: "Thank you"
En ik wijs op de stroopwafel. "Stroopwafel" zeg ik.
Dan moeten ze onbedaarlijk lachen: "Hahahaa... whahaaa... stloepwaffel, whahaha... stloepwaffel..."
Ze maken lachend een paar dubbele boterhammen klaar.
Met het theelepeltje smeren ze de smeerkaas op het brood en beginnen smakelijk te eten.
Ja, zó smakelijk, dat ik, met mijn dove oren het kan horen.
Ik kijk op.
De man zit te genieten van zijn brood, hij smakt lekker en kijkt verheerlijkt naar de dikke boterham met echte westerse smeerkaas.
Dan maakt hij het jammetje open en lepelt de rode jam met het theelepeltje er uit... Als toetje.
Jammer... de trein is bijna bij Haarlem. Ik moet er zo uit...
Als ik wegloop zeg ik: "Bye!"
En zij zeggen: "Haaai!"
Met een brede glimlach stap ik de trein uit.
"Haaai!"
